Samvinnan

						Gunnvör Braga Björnsdóttir:

FYRSTU  SPORIN

Teikning: Sigurður

Örn Brynjólfsson

l.

Það er morgunn, ég veit þaS, af því hávað-

inn frá tannhjóli lífsins yfirgnæfir þögnina

sem við heyrðum í nótt. Vakna þú lika, því

mig langar svo að horfa inn í augun þín

augnablik og tala við þau, svo getur þú

lokað þeim aftur og ég skal bía þér í svefn.

Það er alveg eins og þú hafir heyrt hvað ég

hugsaði, því munnurinn þinn fer allt [ einu

að brosa, og alveg eins og ég bað um opnar

þú augun. Ég veit ekki hve lengi, enda

skiptir það ekki máli, það eitt skiptir máli að

ég sá mann og konu f hvítum kyrtlum ganga

eftir Ifósgrænum akri að strönd eilífðarinnar.

Einu sinni, einhvern tíma höfðu klæðin þeirra

verið í litum regnbogans, en geislar sólarinn-

ar og sölt vötnin, sem þau höfðu baðað sig í

á leiðinni, höfðu eytt þeim. Ljós dagsins var að

vakna, og velti sér undan þungum sængum

næturinnar. Þau horfðu á jörðina lifna, fugl-

arnir hófu söng sinn, blómin opnuðu andlit

sín, öll dýrin stóðu á fætur og gengu að

manninum og  konunni.

Hvað eruð þið að gera hjarna, þið sem

hafið aldrei sézt á þessum akri? Eftir hverju

eruð þið að leita?

Við komum hingað af því okkur langar að

-fá svör við brennandi spurningum huga okkar.

Við sem höfum verið hjarna lengur en allt

annað, en þó skemur en jörðin sem við göng-

um á og nærumst af, skulum reyna að hjálpa

ykkur, því til þess erum við fædd, að hjálpa

hvert öðru.

Af hverju var guð búinn til? Var hann bú-

inn til fyrir fjöldann, sem leiðarljós, eða var

hann gerður fyrir akfeita kaupsýslumenn, svo

þeir mættu skola slorið af sálum sínum, þeg-

ar þeir höfðu svikið fjöldann?

Sá guð, sem þið efizt um, er ekki til, en

það er til vegur. Vegurinn til lífsins og ham-

ingjunnar. Hann er auðfundinn, því hann er

gerður fyrir fjöldann, jafnt saklausa sem seka.

Opnið augun, litizt um eftir fegurð og ein-

faldleika, þá munuð þið öðlast þann frið sem

einkennir göngumenn á veginum.

Hvernig eigum við að tjá hvort öðru allan

þann kærleik er við berum hvort til annars,

án þess þó að hlekkja hvort annað?

Verið vinir þangað til ykkur hefur skilizt

að hlekkir eru ekki til. Þá getið þið tekizt í

hendur og beðið um að fá að vera Ijós hvort

annars, sá bjarmi er útskýrir hvað og hvers

vegna myrkur sé, án þess að þið fáið ofbirtu.

Þegar ykkur langar að byggja hús biðjið

þá um að fá að vera glugginn, sem opnar

leið augna ykkar að græna blettinum, villta

bfómahafinu og litla andapollinum, en ekki að

húsið ykkar fullnægi þeim kröfum sem þjóð-

félagið gerir til að það teljist íbúðarhæft.

Þegar ykkur langar í klæði biðjið þá um

að fá að vera þráður sá er heldur þeim sam-

an, en aðskilur þau þó frá líkamanum, því

það eruð þið, sem skapið fötin, en ekki þau

ykkur.

Þegar þið eru svöng og þyrst, færið þá

hvort öðru vatn og gróður jarðarinnar, þvf til

þess var hún sköpuð að þið mættuð mettast

af henni.

Ef við hættum að elska hvorí annað, nvernig

eigum við þá að útskýra fyrir hvort öðru, að

leiðir okkar verði að skilja, án þess þó að

særa  hvort annað?

Ef þið einu sinni elskið, þá hættið þið ekki

að elska. En leiðir elskunnar eru óskiljanlegar,

hún þolir að hún sé gleymd og hrakin. Ekkert

fær afmáð hana eftir að hún er byrjuð að lifa,

hún vonar, biður og gefur. Stundum er nóg

að draga hana fram í dagsljósið einu sinni

á heilli mannsævi, hlúa að henni og kyssa

hana, því hún er svo einföld, að maður

kemur varla auga á hana.

Við þökkum ykkur fyrir að opna augun

okkar. Við erum nú tilbúin að snúa heim og

byrja að lifa með tvær hendur tómar, en

hugann fullan af skilningi og vonum. Látum

Venus lýsa okkur fyrstu sporin á leiðinni

heim.

Ég ætlaði að segja þér þetta þegar þú

vaknaðir, en þá var tíminn orðinn að raun-

veruleika, og þú varðst að fara í vinnuna.

Seinna, hugsaði ég, ég segi honum þetta

seinna, en svo gleymdi ég því og hélt út á aðr-

ar brautir.

II.

Þú ert svo undarleg, ertu í vondu skapi?

Nei, ég var heima, og eins og venjulega

var farið að tala um mig. Hvar ég hefði verið,

af hverju ég hefði ekki látið heyra frá mér

í tvo sólarhringa. Ég hefði ekki málað eina

mynd í rúman ménuð, og ég hefði ekki feng-

ið neina peninga fyrir síðustu mynd.

Peningar og vinna, það er allt sem þau sjá

í lífinu. Ég hefði átt að segja þeim að mér

væri flökurt af að horfa upp á rotnun þjóð-

félagsins og að ég fyrirliti þau fyrir að hlaupa

eins og tíkur á eftir hverri nýjung, aðeins til

að veita sjálfum sér stundarfrið, f stað þess

að setjast niður, og hugsa einu sinni um,

hvort það væri þjóðfélaginu og þeim nauð-

synlegt. En ég sagðist vera að hugsa, og ég

væri ekki fullkomlega ánægð, þess vegna

gæti ég ekki málað. Að það væri ekki ég

sjálf, heldur útrás fyrir óánægju minni sem

kæmi á leðrið ef ég málaði f þessu hugar-

ástandi.

Heldur þú að þau hafi skilið þig?

Ég veit það ekki, mér er líka alveg sama,

þau nenna ekki að hlusta á mig. Þau spurja

aldrei: Hvað er það sem þú ert að hugsa

um? Segja bara að það sé ekki hægt að lifa

af því. Þau bara ásaka og dæma.

Þú verður líka að hlusta á þau og reyna að

skilja þau. Þau hafa vaxið upp á allt annan

hátt en við. Þeim hefur aldrei verið kennt að

horfa á lífið og fegurð þess í einfaldleika

sínum.

Já, en.....

Ekki alltaf grípa fram í. Þau eru á vissan

frátt eins og blindur kettlingur, þau sjá ein-

göngu þá hluti sem hægt er að fá fyrir pen-

inga og vestræn menning hefur búið til fyrir

þau. Ég veit að vísu að það er ekki enda-

laust hægt að afsaka þau, en þú verður stund-

um að horfa á málið frá þeirra hlið, ekki

eingöngu einblína ó hvað þér finnst. Af hverju

segir þú ekkert?

Hvað á ég að segja, ef ég segi eitthvað,

þá svarar þú með einhverju raunsæju um að

ég hafi á röngu að standa, og þá sárnar mér.

Ég vil ekki verða sár út í þig, því þú ert

eina manneskjan sem hefur kennt mér hvað

er fallegt, og muninn á réttu og röngu.

Hvað veizt þú, hvort það er rétt eða fallegt

56