Samvinnan

						þær mega bara ekki vera flóknar og ekki

heldur mjög einfaldar. Þetta veldur síður en

svo erfiðleikum í starfinu því Jónmundur skii-

ur flesta hluti rétt endaþótt hann geti kannski

ekki útskýrt þá. Þetta helgast af því að hann

hefur stórt hjarta. í raun og veru þykir hon-

um vænt um alla menn og líka kommúnista

og hann gætir þess yfirleitt að lemja þá ekki

mjög fast í hausinn. Þessari jákvæðu afstöðu

hans til manna veldur að sjálfsögðu meðfætt

góðlyndi en einnig kemur þar til óvenjugott

heimilislíf sem hefur alltaf göfgandi áhrif.

Konan er að vísu dálítið mislynd en það

kemur ekki að sök þar sem slíkt hrín ekki á

honum fremur en rök og þessháttar. Dóttirin,

hún Gunna litla, er sólargeislinn í lífi hans,

og hann þarf ekki annað en að leiða hugann

að henni ef eitthvað skyggir á hamingjuna. Þá

fyllist brjóstið birtu og yl og hjartað, sem er

óvenjustórt fyrir, trútnar út og það kemur

einsog kökkur í hálsinn. Gunna litla ber af

öðrum stúlkum í plássinu, það sér hver heil-

vita maður. Augun eru bló einsog himininn og

tennurnar hvítar einsog postulín. Hún hefur

hárið hans, jarpt og þykkt og hrokkið. Gæf-

lynd er hún einsog hann og kát einsog hann.

Það er svosem auðséð hún elskar lífið, hún

Gunna litla, og til hvers er að lifa því uppá

annað?

„Góðan dag, góðan daginn." Hann er að

heilsa kaupmanninum.

„Fínt er veðrið," segir hann við manninn á

Skattstofunni, en sá góði maður virðist bæði

sjónlaus og heyrnarlaus.

Hann klappar á lítinn glókoll sem verður á

vegi hans, en yrðir að sjálfsögðu hvorki á

hundinn né köttinn, hehe, enda er hann ekki

listamaður.

„God dag," segir hann pá dansk og lyftir

þykkri hendinni að gljáfægðu derinu.

„Gúdda," svarar náungi með svört gler-

augu, svart skegg, svarta aipahúfu og svarta

skjalatösku.

Þennan mann hafði Jónmundur ekki séð fyrr,

en hann sá strax að hann var útlenzkur.

Og þarna verður barnavagn á vegi hans.

Hann vinkar puttanum framaní barnið, sem

tekur útúr sér snuðið til þess að geta rekið

upp org. Það hrín að sjálfsögðu ekki á hon-

um.

Og áfram stikar hann eftir götunni með

sólina í hnakkann og þrastakliðinn allt í

kring. Og hann tekur undir af gömlum vana

endaþótt hann geri sér fulla grein fyrir því að

fátt sé skylt með honum og þessum fuglum

utan sálarlífið, sem er mjög söngvið. Já hann

getur verið harður í horn að taka ef honum

sýnist svo: danglað í hausinn á kommum og

rifið kjaft við dóna, og ekki óttast hann öl-

óða slagsmiálahunda enda eiga slíkir ekki

erindi sem erfiði í hendurnar á honum. Hann

lyftir húfunni aftur á hnakka til að kæla ennið,

enda er það leyfilegt meðan maður er ekki

kominn á pligtina. — Ja — hún Gunna litla!

Og hann kemst íóðar í enn betra skap.

Það má meðal annars sjá á göngulaginu

þegar litið verður á hann aftanverðan þar sem

hann þrammar áfram eftir götunni, umvafinn

þrastasöng og hlýju sólskini.

Náunginn með svörtu gleraugun, skeggið,

alpahúfuna og skjalatöskuna hélt ófram göngu

sinni í þveröfuga átt og létti ekki ferðinni

fyrr en hann kom að litlu og snotru húsi með

postulínshundum   og   lifandi   ketti   í  gluggan-

um. Þetta var reyndar húsið hans Jónmundar

lögregluþjóns, en það vissi náunginn að sjálf

sögðu ekki — hann vissi ekki einusinni að

lögregluþjónninn sem hann hafði mætt og tal-

aði á dönsku héti yfirhöfuð Jónmundur.

Hann hringdi dyrabjöllunni og það leið ekki

á löngu áðuren húsfreyja, sem ekki hafði

unnizt tími til að klæða sig I alminleg föt,

kom til dyra og spurði hvaða erindi menn ættu

svona snemma morguns í venjuleg hús.

„Jæj er in úðlænding," sagði útlendingur-

inn árrisuli og gaut augunum inneftir þröngum

ganginum því honum hafði sýnzt hann sjá

eitthvað eftirtektarvert.

„Ajæja," sagði konan og geispaði.

„Jæj har her nogle buger po engelsk,"

hélt maðurinn áfram og rýndi inn eftir gangin-

um.

„Ajæja," sagði konan og klóraði sér undir

vinstra brjóstinu.

„Dí er mosgé intreisséruð í engelske bug-

er," sagði maðurinn og tróð sér inní gang-

inn, „—de handler om hýpnótíséring, sex-

próbleimer, „How to be Happy" og mange

flere ting og so hær jæj ogso Andres Ond og

Mikei Más og Snúrri Snupp . . . . " Og meira

heyrðist ekki, því hann hefði rekið rassinn í

hurðina og ýtt henni aftur, og það heyrðist

smella í lásnum.

Nú segir aftur af Jónmundi, þar sem hann

kemur þrammandi sömu leið og hann hafði

farið um morguninn. Hann ætlar að borða há-

degisverðinn heima aldrei slíku vant. Fyrir því

er engin sérstök ástæða — nema ef vera

kynni sú að hann langaði til að bjtóða Gunnu

litlu góðan daginn. Það hafði verið óvenju

rólegt á pligtinni þennan morgun, hann hafði

í rauninni ekki haft annað að gera en að

heilsa hinum og þessum (að lögreglusið að

sjálfsögðu) og þess á milli hafði honum gefizt

ágætt tóm til að hugsa um það hvað hann

væri hamingjusamur.

Sem hann gekk framhjá verzluninni sá hann

hvar maður stóð upptá kassa og reíf kjaft. Þar

sem slíkt heyrði til nýlundu í þessu plássi fór

hann að velta því fyrir sér hvort hann myndi

eftir nokkru paragrafi þar að lútandi hvernig

bregðast ætti við þvílíkri uppákomu. Á hann

að dangla í hausinn á manninum eða láta

einsog ekkert sé? Það fer náttúrlega eftir því

hvort þetta er geggjaður maður eða stríðs-

æsingamaður. Hann reynir að gera sér grein

fyrir þessu sem hann gengur framhjá verzl-

uninni, en af orðræðu mannsins er mjög erfitt

að gera sér grein fyrir því hvort heldur sé,

raunar mátti helzt ætla hann væri hvorttveggja.

— Þetta er bara einhverskonar kommúnisti,

hugsar Jónmundur með sér og lyftir húfunni

aftur á hnakka, sem táknar það nánast að

pligtinni sé lokið í bili og þá er málið út-

kljáð af hans hálfu. Hann finnur ekki til neins

kala í brjósti sínu til þessa gæfusnauða manns

sem spillt hefur ró staðarins með hávaða og

handapati. Þar ómar afturámóti söngur þrast-

anna frá því um morguninn og hugsunin tek-

ur aftur að snúast um hana Gunnu — ja —

hún Gunna litla . . .

Ekki var það venja Jónmundar að þanka

heima hjá sér svo hann ryðst bara beint inní

herbergið hennar Gunnu litlu, kátur og hress

og án þess að gera boð á undan sér. Hann

verður þess áskynja, sem hann opnar dyrn-

ar, að Gunna litla er ennþá í bólinu og hjá

henni ókennileg mannkind.   í sama mund er

þrifið í sængina en skötuhjúin hverfa undir

hana svo ekki sést á þeim haus eða sporður.

Þetta lætur Jónmundur ekki viðgangast, og

allra sízt þar sem hann er ennþá í úniform-

inu: þrífur hann snarlega í rekkjuvoðina og

afhjúpar hjúin til hálfs eða vel það og bregður

um leið nokkuð í brún er hann lítur manninn

sem hann ber nú óðar kennsl á. Er ekki að

orðlengja það að þar er kominn náunginn sem

hann heilsaði á dönsku fyrr um morguninn

og ekki í neinni spjör að því er bezt verður

séð.

„Ja kvur andskotinn," verður dóna að orði

á hressilegri íslenzku sem hann starir á Jón-

mund, „— þetta er þó ekki pabbi þinn?"

„Jú," segir Gunna lágt og er einna líkust

tómötu í framan.

„Kvurtþó í heitasta, kondu annars þlessaður

og sæll, höfum við ekki sézt áður?" segir þá

kauði og beinir kveðju til Jónmundar, sem star-

ir á hann í orðvana forundran og hugleiðit

hvort har-n eigi ekki að lemja hann í hausinn

með kylfunni.

Gunna flissar bara og reynir að toga sæng-

urverið yfir ber brjóstin, sem var nú út al

fyrir sig synd með því að geirvörturnar á |»eim

voru svo sætar og fallega Ijósrauðar.

„Ja — hvað skal segja, ætli sé ekki kom-

inn tími til að fara í buxurnar?" segir svínið

á lýtalausri íslenzku.

Og þarmeð er hann setztur á rúmstokk-

inn og bendir J'ónmundi að rétta sér buxurn-

ar.

En Jónmundur er nú ekki aldeilis á þvi

heldur þrífur hann til kylfunnar og lemur dón-

ann í hausinn.

„Lemurðu mig í hausinn bölvaður?" segir

dóninn.

„Og lem þig aftur — og fastar — éf þú

hefur þig ekki á braut," segir Jónmundur og

veifar kylfunni.

„Buxnalaus?" spyr dóninn.

„Með það sama, eða ég mölva á þér topp-

stykkið," segir Jónmundur og hefur nú færzt

allur í aukana.

Þetta lætur dóninn ekki segja sér tvisvar,

hann þrífur buxurnar, skyrtuna, jakkann, húf-

una, gleraugun og töskuna og er þotinn út

á augabragði en gefur sér þó tíma til að

kasta kveðju á húsfreyjuna um leið og hann

skýzt gegnum ganginn.

En Jónmundur snýr sér að dótturinni, sem

fram til þessa hefur verið augasteinninn hans,

og það er sórsauki og jafnvel ávitun í rödd-

inni þegar hann segir við hana:

„Hvernig  gaztu  gert þetta?"

„Ég veit það bara ekki," segir hún og ríg-

heldur sængurverinu yfir brjóstunum. Og þeg-

ar hún sér hvað hann góði pabbi hennar hef-

ur tekið þetta nærri sér, bætir hún við í hjart-

ans einlægni: „Ég lofa því að gera þetta

aldrei aftur."

Frá og með þessum degi hljómaði ekki svo

mikið sem ómurinn af söng skógarþrastanna

frá þessum fagra sumarmorgni í brjósti Jón-

mundar lögregluþjóns, það var líkast því að

skrúfað hefði verið fyrir útvarpið . . .

— En á náttborðinu hennar Gunnu tróndu

skoltarnir úr gestinum, þar sem honum hafði

láðst að skella þeim uppí sig í óðagotinu. Það

er nú einusinni svona að gerfitennur eru

stundum frekar til trafala, endaþótt notast

megi við þær svosem einsog til að bíta í

fransbrauð eða þá að veifa þeim framan í

sólarlagið                                                 +

58