Samvinnan

						tóku allir viðstaddir þátt í

þeim, að einum undantekn-

um, semsé Mark Twain.

Kona nokkur, sem sat rétt

hjá honum, sneri sér skyndi-

lega til hans og sagði:

—   Hvers vegna segið þér

ekki neitt? Ég hefði svo

gjarna viljað heyra yðar álit.

Mark Twain sagði alvar-

legur í bragði:

—  Þér verðið að hafa mig

afsakaðan, frú, en ég neyðist

til að halda mér utan við

þessar samræður. Ég á nefni-

lega vini á báðum stöðum.

Richard Wagner (1813-

1883), hið fræga óperutón-

skáld og rithöfundur, var ein-

hverju sinni viðstaddur frum-

sýningu á einni óperu sinni í

sveitaleikhúsi. Aðalhlutverkið

var sungið af aldurhniginni

óperusöngkonu, sem átti orðið

erfitt um andardrátt fyrir

sakir aldurs og erfiðis. Wagner

hlustaði um stund þolinmóður

á söng hennar, en sneri sér síð-

an að samfylgdarmanni sín-

um og hvíslaði:

— Þetta er fallegasta and-

artepputilfelli, sem ég hef

nokkurntíma heyrt.

Þegar Wagner dvaldist í

Berlín, bjó hann ævinlega á

Hótel Bellevue við Potsdamer

Platz. Einn dag var hann á

síðdegisgöngu í hverfinu um-

/ sveitina og

sumarfriið

^Fataverzlun ffölskyldunnar

Qplusturstræti

hverfis torgið. Úr garði við

eina hliðargötuna heyrði hann

alltíeinu hljóminn frá lag-

kassa, sem lék valsinn úr hans

eigin óperu, „Lohengrin".

Hann nam staðar og hlustaði

á valsinn til enda. Því næst

gekk hann inní garðinn til

að kvarta yfir hraðanum —

bæklaði   maðurinn   með   lag-

kassann hafði undið hann allt-

of hratt.

—  Getið þér ekki sýnt mér,

hvernig á að leika á hann?

spurði maðurinn.

—  Jú, ég hef sjálfur samið

valsinn og ætti því að vita

það, svaraði Wagner og hóf að

vinda lagkassann.

Maðurinn fylgdist  með af

63