4 Sigurður Jónasson andvari var þó tekið að lýsa af nýjum degi. Sáust ýmis merki þess, að frelsisbarátta alþýðunnar var að hefjast. Eldri og yngri bókmenntir vorar mynduðu traustan grundvöll undir þá bar- áttu. Skáldin Gestur Pálsson, Einar Hjörleifsson, Þorsteinn Erlingsson, Stephan G. Stephansson og fleiri, vöktu menn til samhygðar og skilnings á högum smælingjanna. En samtíma ljóðsnillingar eldri og yngri, svo sem Matthías, Grímur, Einai' Benediktsson og Hannes Hafstein, sungu karlmennsku, þ°r og bjartsýni inn i hugi og hjörtu þjóðarinnar, svo að hún fylltist orku til nýrra, stórra átaka. Á næstu árunum eftir aldamótin beindist frelsisbarátta alþýðunnar fyrst og fremst að því að losa land og þjóð ur fjötrum erlendrar yfirdrottnunar. Yfirráðaþjóðin var höfuö- andstæðingurinn. Stundum var henni kennt um fleira at því, er aflaga fór hér á landi, en hún átti sök á, en mönn- um láðist þá oft að rekja rót meina til innlendra orsaka. Þannig hefðu íslendingar vel mátt fyrr hafa litið í eiginn barm viðvíkjandi ólagi á verzlun og samgöngum, sem Dönum var injög um kennt. Annað mál var það, að Danir notfærðu ser framtaksleysi landsmanna. Það var ekki nema á fáum svio- um og á stöku stað, sem íslendingum datt í hug að skipu- leggja og vinna saman. Fátækir bændur mynda samtök um verzlun. Það eru fyrstu þýðingarmiklu samtökin, sem alþýðan myndar til franv gangs og varnar hagsmunamálum sínum. SamvinnufelOö bændanna verða svo hér á landi fyrirrennari nálega allrar skipulagsstarfsemi alþýðu síðar, ekki einungis á sviðum verzlunar og framleiðslu, heldur einnig verklýðsfélagsskap- ar og hvers konar annarrar menningarstarfsemi. Samtök verkamanna voru ekki mikil fyrir sér fram a heimsstyrjöld hinni fyrri. Prentarafélag var stofnað laus fyrir aldamótin, en verkamannafélagið Dagsbrún laust et þau. Einstaka önnur félög verkamanna, iðnlærðra og þeirr » sem enga iðn höfðu lært, munu hafa verið stofnuð fyrl 1914, en þau voru fá, magnlítil og lítið samband miUi þeirra. Verkamannasamband Islands var að vísu stotn