Andvari

						Anbvari                                      Jón Baldvinsson                                               13

Pau liggja lægra. Þetta veldur fyllingu þeirra. Á sama hátt

setur hinn vitri, sem óskar að verða öðrum fremri, sjálfan

S1g skör lægra, og hann dregur sig í hlé, til þess að verða

foringi. Þótt hann beri af öðrum, lætur hann menn ekki

"nna til þess og þeim svíður það ekki, þótt hann sé fremri.

Þess vegna þykir öllum vænt um að hafa hann í hávegum

°g menn verða ekki leiðir á honum. Og af því hann er frá-

bitinn deilum, getur engum lent saman við hann."

Þótt þessar setningar séu ritaðar í Kína fyrir Krists burð,

§®tu þær verið lýsing á Jóni Baldvinssyni, að því undan-

sWldu, að vafasamt er, hvort Jón óskaði sér nokkurn tíma

að vera öðrum fremri. Jón var jafnlyndur og framúrskar-

:'ndi viðfelldinn í umgengni. Hann var gamansamur og orð-

nePpinn. Öllum, sem umgengust hann, hlaut að verða vel

"t hans. Merkur þingmaður, sem var nákunnugur Jóni, þótt

eigi væru þeir í sama flokki, hefir látið svo um mælt, að

nann hafi aldrei heyrt nokkurn þingmann tala illa um Jón

"aldvinsson. Þeir sem vita, hvernig islenzkum stjórnmála-

^iónnum hættir stundum til að tala hver um annan, jafn-

Vel þótt úr sama flokki séu, skilja hversu merkileg þessi

vafalaust rétta — frásögn um hylli Jóns meðal samþings-

lt!anna er. Jón var drengur góður og vildi hvers manns vand-

ræði leysa. Hann var ráðhollur og sýndi svo einlægan vilja

a að verða öðrum að liði, að það var haft á orði, að menn

^öiu 0ft hæstánægðir frá honum með synjun um lán.

*^eir fundu, að þótt bankastjórinn treystist ekki til að veita

anið, þá vildi maðurinn þeim svo vel, að það bætti þeim

UPP óþægindin, sem neitunin olli. Jón var framúrskarandi

Vel greindur maður. Hann var alldulur í skapi og bar ekki

a,Uaf utan á sér skoðanir sínar eða tilfinningar. Sagt var

nni Jón í minningargrein, að hann hafi ekki haft að sama

skapi frjött og skapandi ímyndunarafl sem hann var hygg-

nn> framsýnn, ráðagóður og fastlyndur. Þetta er ekki fylli-

,ega réttur dómur. Það skorti eigi á, að Jóni dytti ekki margt

nilg. Hitt mun sönnu nær, að hann var nægilega vitur til

"ess að láta imyndunaraflið eigi fara með sig í gönur, en