32 Bjarni Benediktsson andVARI iv. ; Atburðir þessir sýna enn ljósara en menn höfðu gert ser i hugarlund, að Islendingar ráða ekki sjálfir örlögum sínum nema að litlu leyti. Ennþá ótvíræðara er þó hitt, að stoð finna þeir ekki hiá sambandsríki sínu, heldur stafar einungis íiukin hætta af sambandinu. Hvar er þá hjálpar að vænta. Hvergi nema hjá oss sjálfum. Þegar í harðbakka slær, á hver þjóð nóg með að hugsa um sjálfa sig. Um samvinnu Norðurlanda hefir mikið verið talað á undanförnum árum. Sá fyrirvari var ætíð gerður, ao í hernaðarbandalag vildu hvorki þessar þjóðir ganga né gætu gengið. En að öðru leyti ætluðu þær að standa saman í orði og verki, og þær fregnir voru látnar berast hingað til lands, að ef íslendingar slitu sambandinu við Dani, þá mundi þeim verða ofaukið í hinni norrænu samvinnu. I vetur og v°r reyndi á haldgæði hinna fögru orða. Oft höfðu fagrar ræður verið haldnar í veizlusölum um samvinnuna, en í apríl í vor var það lífsnauðsyn, að forseti norska Stórþingsins fengi að flytja ræðu í Stokkhólmi til styrktar föðurlandi sínu. Það var fyrsta ræðan um norræna samvinnu, sem verulega þýðingu gat haft, en hún var líka sú fyrsta, sem bönnuð var. Eftir það verður það eigi notað sem ögrun gegn neinum. a° hann eigi á hættu að fá eigi framar að taka þátt í norrænm samvinnu. Þetta er eigi sagt i aðfinningarskyni. Alveg hið sama kom fram 1864, og alveg hið sama mun ætíð koma fram, hven*1' sem á ríður. Slíkt er dapurleg staðreynd, en það er staðreynd engu að síður og staðreynd, sem nauðsynlegt er að þekkja- íslendingar megna að vísu lítið. En yfir einu ráða þeir og það er eigin vilja. Á meðan viljinn til fulls sjálfstæðis er vakandi, er enn von um bátnandi tíma. En ef sá vilji hverfur, hlýtur þjóðernið sjálft, það, sem einkennir oss frá öllum öðrum og gefur oss eitthvert gildi, að hverfa þar með. Vilj" inn verður því að vaka. Örlögin kunna að verða oss óblíð, en látum það eigi sannast, að það verði sjálfum oss að kenna. Inn í framtíðina þýðir eigi að reyna að skyggnast. Ver J