56 Jóhann Sæmundsson andvaRI úru. Að langmestu leyti eru hinir föstu hlutar likamans gerðir úr lífrænum samböndum frumefnanna fjögra: kolefnis, súr- efnis, vatnsefnis og köfnunarefnis. Auk þessa eru nálega tveir þriðjuhlutar líkamans vatn, sem er vatnsefni og súrefnj i ákveðnum tengslum. Af ólífrænum efnum ber mest á kalki (calcium) og fósfór, sem mikið er af í beinunum, en auk þessara efna er talsvert af natríum, kalium, brennisteini, klóri, járni, magnium og joði í líkamanum, og eru öll þaU efni, er nú hafa verið talin, lífsnauðsynleg. Enn fleiri ólíf- ræn efni eru í líkamanum, en þau verða eigi talin hér. 011 þessi ólífrænu efni eru venjulega nefnd sölt eða steinefm í daglegu tali. Fæðutegundirnar, sem maðurinn leggur sér til munns, eru ýmist úr jurta- eða dýraríkinu og all-sundurleitar, eins og kunnugt er. Enda þótt efnin séu mðrg, er maðurinn þarfnast, má skipa næringarefnunum í tiltölulega fáa flokka, en þeu- eru þessir: 1. Kolvetni. 2. Fita. 3. Eggjahvítuefni. 4. Vatn. 5. Sölt. 6. Bætiefni. Þrjú hin fyrst töldu hafa sérstöðu sem hin eiginlegu nær- ingarefni í þrengri merkingu. Það eru þessi efni, sem eru hitagjafar líkamans og orkulind við öll störf. Fæða, sem er auðug að þessum efnum, er í daglegu tali kölluð nærandi. Meðan næringarfræðin var á bernskuskeiði, héldu menn, aö öllu væri vel borgið, ef nægilegt var af kolvetnum, fitu og eggjahvítuefnum i daglegu fæði og í hæfilegum hlutföllum- En reynslan sýndi brátt, að þetta var rangt. Dýr, sem fóðruo voru á þessum efnum hreinum, ásamt söltum og vatni, gatu eigi þrifizt né haldið lífi. Væri þeim gefin ögn af nýmjólk eða grænmeti gekk allt vel, en viðbótin, sem þurfti, var svo litil, að ljóst varð, að árangurinn gat ekki verið auknu nær- ingarmagni að þakka. Því varð að gera ráð fyrir sérstökuro
Beinir tenglar