74 Björn Guðfinusson andvabi setning, hvert nýtt orð stendur andspænis honum i gneyp1'1 frýju, þá má hann hvorki hopa né glúpna. Hann verður ao berjast til þrautar — og sigra. En heykist hann, þegar sóknin harðnar, eða beiti ódrengilegum brögðum, er hann vargur i véum málsins og á að vera griðalaus með öllu. Sennilega mundu málrýnanda, sem liti fljótlega yfir lið ís- lenzkra þýðenda, þeirra er nú eru uppi, fljúga ósjálfrátt i hug ummæli Sturlu Sighvatssonar fyrir fundinn á Örlygs- stöðum, er hann sá lið þeirra Gissurar: „Eigi er þat svá fótt sem þat er smátt." Hér varð reyndin að vísu öll önnur. L10 þeirra Gissurar var ekki alveg eins smátt og orð Sturlu bentu til. Málrýnandinn mundi hins vegar sannfærast um það vio nánari könnun liðsins, að ummælin eiga þar vel víð: Bseöi er það her manna eins og flokkurinn Sunnlendinga —¦ °8 furðulega smátt. Þó dylst engum, að nokkrir menn skera sig úr og bera höfuð og herðar yfir allan fjöldann. Það eru höfðingjar íslenzkra þýðenda, arftakar Sveinbjarnar Egils" sonar, Jónasar Hallgrímssonar og annarra snillinga á þessu sviði. En þeir eru ekki margir. Sveit lakra meðalmanna, ho- léttinga og hreinna ónytjunga er hins vegar ískyggilega stor. Má öllum vera Ijóst, hvílík hætta málinu er búin af verkum slíkra manna, einkum þegar þess er gætt, að þýðingar eru allmikill hluti þess, sem almenningur á íslandi les nu a tímum. II. Árið 1936 birtist í Vikuritinu saga, sem heitir Svipurinn hennar. Er þetta þýðing, en þýðandinn hefur — af ein- hverjum ástæðum — ekki kosið að láta nafns síns getið. Um verk hans er það skemmst að segja, að vanþekkingin og klaufaskapurinn tvímenna þar á hroðvirkninni. Verða hér tekin fáein sýnishorn til sönnunar þessari fullyrðingu:1) 1) Stafsetningu og merkjasetningu ])ýðandans er haldið i dæmununi. Tölurnar innan sviganna visa til blaðsiðna í bókinni. — Helztu nia - leysurnar eru auðkenndar með skáletri.
Beinir tenglar