80 Björn Guðfinnsson andvar! III. Þau dæmi lélegrar þýðingar, sem sýnd hafa verið hér að framan, ættu að nægja til þess að gefa mönnum nokkra hugmynd um, hve bágborið ástandið er í þessum efnuni. Þo má enginn ætla, að þetta sé lakasta þýðingin, sem birzt hefur hér á síðustu árum. Því fer fjarri. Eðlilegt virðist og sjálfsagt, að slíkar sorpþýðingar, seni eru beint tilræði við íslenzkt mál, sættu harðri gagnrýni og ættu skammt líf og illt fyrir höndum. Svo er þó ekki. Sjaldn- ast er á þær minnzt. Þó getur komið fyrir, að góðkunningi þýðandans hripi nokkrar línur og birti í einhverju dagblað- anna, og er það þá tíðast lof eitt og ekki numið við nögl- Ströng, fræðileg gagnrýni á þýðingum er ekki til hér á landi. Af því leiðir óhjákvæmilega tvennt: í fyrsta lagi það, ao góður þýðandi fær ekki verðskuldaða viðurkenningu fyrir starf sitt og það ber minni árangur en æskilegt væri, í öðru lagi hitt, að slæmur þýðandi fær ekki maklega ráðningu, en getur haldið áfram menningarfjandsamlegu athæfi sínu í næði. Þessu verður að breyta tafarlaust. Látum hinn niál- haga og vandvirka þýðanda skipa þann sess, sem honum ber, svo að áhrifa hans gæti frekar en nú er. Við höfuni ekki efni á að þegja hann í hel. En ráðumst hins vegar hlífðarlaust að málspillinum og bögubósanum, sem virðist nú vera að magna þann seið að íslenzku máli, sem vel getui orðið því að fjörtjóni. Drögum belg á haus seiðskratta þeiru og biðjum þess, að hann þrífist aldrei. Með strangri gagnrýni má kippa mörgu í lag. Hún er mikið vopn og biturlegt og gott til sóknar, ef vel er á haldið. Ekki er með öllu óhugsandi, að slik gagnrýni gæti leitt til þess, að einhverjir þeirra manna, sem bornir hafa verio á skildi oflofs og vígorða upp að hásæti íslenzkra þýðenda, yrðu að þoka fyrir öðrum, sem hljóðara hefur verið uffl» en heldur verður að telja ólíklegt, að íslenzkar landvættir fældust af þeim sökum. En málrýnandinn þarf að eiga völl til víga. Hann verður að hafa gott olnbogarúm og frjálsar hendur til þess ao
Beinir tenglar