92 Baldur Bjarnason andvabi svo frábrugðnir Finnum að ætla má, aÖ þeir hafi verið norður-mongólskur þjóðflokkur, sem hafi tekið upp finnskt mál, er Finnar komu austan að. Finnsku þjóðirnar greinast i tvær kynkvíslir eftir málum, hina finnsku og hina úgrísku. Til hinnar úgrísku teljast Magyarar og Vogúlar og Ostjakar nyrzt og vestast í Síberíu, en allar hinar þjóðirnar teljast til hinnar finnsku greinar. Mál þessara þjóðflokka eru inn- byrðis náskyld, en ekki hefir tekizt að finna skyldleika með þeim og öðrum málum. Sumir telja þó, að finnsku málin séu skyld tyrknesku, en ekki er það sannað mál. En af þessu hefir leitt, að finnsk-úgrísku þjóðirnar hafa verið taldar til Mongóla, enda þótt þær í útliti beri lítinn keim Asíu-manna. Áður fyrr hafa finnsku þjóðirnar byggt meiri hluta hins núverandi Rússlands, en eftir að slavnesku þjóð- flutningarnir hófust á 6. og 7. öld, hafa þær smám saman runnið saman við Rússa og tekið upp mál þeirra og menn- ingu. Hinar núlifandi finnsku þjóðir eru því aðeins leifar af feiknastórum þjóðbálki, sem áður hefir byggt mikinn hluta Evrópu, en hefir á síðustu öldum runnið saman við aðra þjóðflokka og er nú horfinn að mestu. Því nær allar finnskar þjóðir, sem í Rússlandi búa, eru menningarsnauðar, en Finnlendingar standa i menningu Norðurlandaþjóðunum jafnfætis og eru því ásamt Magyörurn og Eistlendingum laukar ættar sinnar. Því af þeim 1020 þjóðum eru þessar þrjár þær einu, sem náð hafa sama stigi menningar og menntunar og Vesturlandamenn. Finnar eru þó fremstir þessara þjóða í flestu og ber margt til þess og þó einkum lega landsins, þar sem Finnland liggur að hinum hámenntuðu, skandínavisku iöndum. Finnland hefir verið byggt í margar árþúsundir. Fornleifafundir sýna glöggt, að strendur þess og eyjar hafa frá ómunatíð verið byggðar norrænum mönnum, sennilega allan tímann frá yngri stein- öld. Verkfæri og búsáhöld og hibýlahættir hafa verið sams konar og í Svíþjóð og beinagrindur og höfuðskeljar, sem fundizt hafa, sýna, að strandabúar og eyjaskeggjar Finn- lands hafa alla tíð verið hávaxnir og grannir langhöfðar af