14 FÁLKINN Þekkirðu landið? í blöðuin „Fálkans" munu Iesendur vorir smáin saman sjá 12 myndir undir þessari fyrir- sögn. Allar eru þær af landskunnum stöðum, sem flestir ef ekki allir hafa verið sýndir á myndum í blöðum og tímaritum áður. Kemur ein niynd í hverju blaði. Nú Viljum við reyna á, hve kunn- ugir lesendur okkar eru helstu stöðum á landinu og leggja fyrir þá sem vilja, að segja okkur nafn- ið á öllum 12 stöðunum. Til þess þarf að halda saman öllum miðunum sem fylgja myndunum, skril'a á þá nafn staðarins sem myndin er af og þegar myndaflokkurinn er allur kominn þá að senda alla 12 miðana til afgreiðslu blaðsins. Lesendur fá síðar að vita hvenær síðust forvöð eru að senda oss svörin. Fyrir rjettustu laúsniha borgum við 25 kr. uerðlaun, fyrir þá næstbestu 10 kr. verðlaun, og svo þrenn verðlaun á 5 kr. ()g svo byrjum við: Hvaða fjall er þet.ta? G c t r íi u n 1 Svar':....... N'afn: ...... Heimili: . . . . PóststöC; ... m m * I Odvrar vörurl ® ---------í---------------------------- m §j Þakjárn. | Þaksaumur. | Þakpappi. 1 Sljett járn. I Saumur. m m m & m. m. m 1 i JóÐ Þoi'IÉSSOIl & .miiniii,ii h Símnefni: ]ónþorláksson. BESTU LJÓSMYNDIRNAR fáið þjer hjá Ijósmynda- verslun yðar á CAPOX (gasljós- pappír). Stórfagur litblær — skarpar og skýrar myndir. Carl Poulsen & Sönner, Köbenh. V. Til afmælisdagsins „Sirius" suðusúkkulaði Gætið vörumerkisins. um veðspám. En þó Imperator yrði nú ekki fyrstur — hvernig í ósköpunum átti hann að vita hver af þessum fjórtán hestum í hlaupinu mundi vinna? Þá hafði dálítið atvik komið fyrir. Glóð úr vindlingnum hans hafði dottið á veðreiða- skrána og brent gat á blaðið við númer 7. Það var ekki gott að giska á, hvort þetta væri bending frá guði eða kölska. En Philip Marie de Saban gekk rakleitt á veð- miðasöhma og lagði 5000 franka á nr. 7. — Ninette hjet hrossið — mesta vafagrip. Og Ninette hafði unnið og gefið 180 franka fyrír 10. Það urðu 90 þúsund fránkar. Jú, þetta hlaut að verða gæfudagurinn hans. Hann var Aladdin og nú var um að gera að núa lampann; þá mundi öllum bansettum aurasorgunum verða lokið. Hann hafði kom- ið aftur til Claridge eins og sigurvegari, borgað skuld sína og sáð þjórfjenu kring um sig. En klæðskerunum, blómasölunum og vinkonum hafði hann gleymt í flýtinum. Hann hafði engan tíma aflögum. Því nú var ekki um annað hugsað en grípa gæfuna, sem lokkaði og hvíslaði: meira, meira! Fyrir miðnætti skyldi hann vera orðinn miljóna- eigandi. Það var líf og fjör á Cerele Hauss- mann. Og sveiflandi prikinu, Ijettur í spori og blístrandi hafði hann haldið upp í Mic- haudiere-göíu. En hvað hafði skeð? Græna bakkaratborðið hafði stojið af honum hverj- um eyri. Það voru nú ekki nema fáeinir franka-peningar sem hringluðu í vasa hans nú. Það var alt og sumt. Og nú var komið miðnætti! De Saban greifi brosti, eins og hans var vani. En brosið var uppgerð og þrcytulegt. Hvernig átti hann að þagga niður í þessum Pierre, með búsáhyggjurnar, heimilisstagl- ið og nýfædda króann. Og nú stóð hann þarna, þjónninn, með tvöfalda whiskj'skamtinn og horfði spyrjandi á hann. Hann mundi vitanlega hafa heyrt um alt tapið hans í spilasalnum, við skenki- borðið. Ungi maðurinn blandaði whiskyið og drakk stóran teig. — Það voru þessir peningar, mælti hann cr hann sá að Pierre stóð kyr óg beið og glápti á hann grunsemdaraugum. — Já, herra greifi. Þjer voruð svo góður að gefa í skyn að .... — Vitanlega, Jeg hefi ekki upphæðina i rciðu fje. En ef þjer viljið ávísun. Ungi aðalsmaðurinn dró mjög makinda- Iega veskið upp úr vasa sínum; fíngert og skrauílegt veski úr slönguham, með aðals- merki á. Upp úr einu hólfinu tók hann ávís- anahefti. — Það voru 1200 frankar, var það ekki? '— Jú. — Þá skrifum við 1500 franka. — Það er nú of mikill höfðingsskapur af herra greifanum. En það var enga sjerstaka aðdáun að heyra í rödd Pierre. Ungi maðurinn leit upp, og hann fann á sjer, að þjónninn bar ekki nægilegt traust til hans og blaðsins, sem hann var að skrifa. Og hann varð að viðurkenna með sjálfum sjer, að þjónninn hefði á rjettu að standa. Það var öll ástæða til að halda, að greif- inn ætti minna en ekki neitt á hlaupareikn- ingnum sínum í bankanuin. Hann varp öndinni, tók ávísunina og reif hana í tætlur. Svo hallaði hann sjer fram á borðið að þjóninum, sem glápti á hann steinhissa. — Heyrið þjer, Pierre, hvíslaði hann. — Þjer hafið altaf verið liðlegur við mig og jeg vil ekki pretta yður. Þessi ávisun þarna mundi tæplega verða greidd. Þjer skiljið .... En jeg skal láta yður hafa gullúrið mitt og keðjuna. Það er minsta kosti 10.000 franka virði. Jeg legg það innan í vasaklútinn minn. Þjer getið veðsett eða selt úrið — hvort þjer viljið heldur. Það verða góð ómaks- laun.- Pierre horfði forviða á greifann, sem lagði vasaklútinn í lófann á honum. Hann ætlaði að fara að kóma með mótbárur, en áður en hann gat koinið upp nokkru orði, var ungi maðurinn horfinn út úr dyi'unum. Þjónninn starði á eftir þessum granna og tígulega manni. — Þetta fer aldrei vel, muldraði hann og vóg hina þungu gripi í hendi sjer. En það var eins og Ijett væri þungum steini af Philip Marie de Saban, þegar hann var kominn í dýra loðfeldinn sinn og hafði sett upp Stetsonhattinn og gefið dyraverð- inum síðustu frankana, sem hann átti í vas- anum, og var kominn út á götuna. Honum fánst alt svo óeðlilegt. Hann gekk og gekk — vissi ekki hvert. En þegar hann kom til sjálfs sín aftur eftir þriggja stund- arfjórðunga gang, sat hann á bekk í Bou- logncskóginum og horfði á stjörnurnar sem gægðust á milli háu blaðlausu trjánna. Frh. ®
Beinir tenglar