Fálkinn

						12

FÁLKINN

&&&)£)£ l£l£l£KC^     FRAMHALDSSAGA     &&l£l£^l£^)£)£)£

ÞEGAR ATLANTIS SÖKK

22.

>Í>Í>L)&)&)&)&)&)&)&     EFTIR FRANK HELLER     V ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ )g )4

lásuð fyrir mér, fjalla aðeins um fræöilega

uiöguleika, en alls ekki um staðreyndir.

—  Eg hefi óbrigðular sannanir, sem eng-

inn lögreglumaður mundi neita að taka gild-

ar, svaraði dósentinn. — Eða réttara sagt:

Eg hefi þá einu sönnun, sem hann mundi

taka gilda umsvifalaust.

—  Og hvað er það? spurði áheyrandi

dósentsins forvitinn.

—  Eg hefi fingraför morðingjans, tekin

í votta viðurvist, svaraði Lutjens dósent.

Fyrst   nú  kom  annar  svipur  á  andlit

áheyrandans.

— Fíingraför tekin í votta viðurvist! hróp-

aði hann. •— Hvernig fóruð þér að ná í

þau, með leyfi að spyrja? Glæpamaður af

svona tagi skilur ekki eftir fingaför í votta

viðurvist! Nú eruð þér að gera að gamni

yðar.

—  Nei,' ég er alls ekki að gera að gamni

minu, svaraði dósentinn. — t gærkveldi

þegar við vorum að snæða miðdegisverð

kallaði ég á brytann og fól honum erindi.

Hann átti að rétta morðingjanum matseð-

ilinn, og spyrja t. d. hvaða ábæti hann ósk-

aði að fá. Og síðan átti hann að koma með

matseðilinn beina leið  til mín.

Nú varð stutt þögn.

—   Eg skil, sagði áheyrandi dósentsins

að lokum. — Gljápappírinn í matseðlin-

um átti að taka við fingraförum tilræðis-

mannsins. — Þér notið alltaf þetta ljóta

orð: Morðingi. En það eru mörg fingraför

á matseðli. Hvernig getið þér séð hver

þeirra eru þau réttu?

—  Eg lagði fyrir brytann að taka ónot-

aðan matseðil og fara með hann sjálfur.

Og brytar ganga alltaf með hanska, eins

Gg þér vitið — og það ættu morðingjar

alltaf að gera líka.

Aftur varð þögn um stund. Dósentinn

ssgði:

-- Að því er læknirinn segir mér þá eru

bæði héraðshöfðinginn og óðalseigandinn

úr hættu. Verkanir eitursins hafa ekki ver-

ið miklar, og heilahristingurinn sem þeir

fcngu af höfuðhöggunum, er að hverfa ....

Það væri óviðkunnanlegt að þurf a að hitta

þá — eða hvað segið þér sjálfur um það?

Áheyrandinn  andvarpaði.

—  Jú, það segið þér satt. Ekki síst þegar

maður hugsar til þess að gamansemi óðals-

eigandans verður líklega meiri en nokk-

urn tíma áður, þegar hann nær sér aftur.

— Ja, hvað á maður að segja?

—  Það sama sem Augustus keisari sagði

undir líkum kringumstæðum, sagði dósent-

inn. — Plaudite cives, — klappið fyrir mér,

borgarar!

—  Það er alls ekki bölvað, sem lokaorð i

leiknum, sagði áheyrandinn. — Verið þér

sælir, herra Liitjens. Það hefir verið ein-

staklega gaman að kynnast yður. — Meðal

annarra orða, hérna er plagg, eem ekki

kemur mér að neinu gagni undir núver-

andi kringumstæðum. Viljið þér gera svo

vel og afhenda það þeim, sem mestan á-

huga hefir á því.

Hann rétti Liitjens blað og það kom undr-

unarsvipur á hann er hann las það. En

áheyrandinn  opnaði  dyrnar  og fór  út.

Á A-þilfarinu, sem nú var fágað og ný-

þvegið, hitti Lutjens vini sína. Skáldið Ebb

var allur í  uppnámi.

—  Eg hefi fundið tilvitnunina, sem ég hefi

verið að leita að! hrópaði hann. — En ef

þetta er rétt — og ég veit að það er rétt

— þá mundi það  ......

— Þá mundi það kannske draga á eftir

sér ályktanir, sem þér munduð ekki hafa

látið yður detta í hug? sagði Lútjens.

Ebb kinkaði kolli.

„Út á djúpið — út í myrkrið!" sagði

hann. Það stóð í niðurlagi bréfsins, sem að-

vt.raði okkur um að glæpur mundi verða

framinn um borð. Og þetta er næstsíðasta

línan í hinu fagra kvæði Baudelaire:

,,Dauði skipstjóri":

„Út á diúpið — út i myrkrið!

Verður þetta vítisför? Og síðan?

Eða uppstigning? Nú, hvað um það?

Aðeins  ef við eitthvað finnum nýtt.

Og einmitt þetta kvæði heyrði ég ein-

hvern lesa hér um borð. Gæti það verið sá

sami sem  ......  nei það er óhugsandi.

—  Það er hugsanlegt! Og hann les kann-

ske kvæðið einmitt núna, en aðeins með

öðrum áherslum, sagði dósentinn. Röddin

var svo einkennileg að Ebb brá við og hann

horfði skelkaður á hann. — Jafnvel banka-

sljórinn hrökk við og fleygði frá sér vindl-

iijum. Þeir biðu báðir þegjandi eftir því að

Liitjens segði eitthvað meira. Og loksins

gerði hann það. Hann fór áð segja frá sam-

talinu sem hann hafði átt skömmu áður.

Hann sagði ekki við hvern hann hefði talað,

cn kallaði hann alltaf „mótpartinn". Svo

hélt hann áfram:

—  Það sem frá byrjun hefir vakið for-

vitni mína í sambandi við árásirnar hérna

um borð er þetta, að ómögulegt var að sjá

að sami tilgangur lægi bak við þær allar.

Hver gat haft gagn af að koma jafn ólík-

u.m mönnum ög Gundelach, Hambeck og

von Post fyrir kattarnef ? Þessir þrír menn

]>ekktust ekki einu sinn, ekkert var sam-

eiginlegt með þeim nema aldurinn, og varla

gat hann gefið tilefni til árásanna. Þegar

ég segi að ekkert annað hafi verið sameig-

inlegt með þeim, Þá á ég við þá alla þrjá.

En tæki maður Hambeck og von Post út af

fyrir sig þá er ýmislegt sameiginlegt með

þeim, meðal annars að hvorugur þeirra

óskaði að kynnast Gundelach. Þeir voru,

sem maður er vanur að kalla óvinir, ekki

•fjandsamlegir óvinir — en samt .... Væri

r,ú gerð aðgreining á tilfellunum og Gun.de-

lach tekinn út af fyrir sig, hvað þá? Þá kom

ymislegt til greina, sem íiafði þýðingu. í

fyrsta lagi það, að Gundelach fannst á

þröskuldinum að klefa sínum, en von

Hambeck og von Post fundust inni í lok-

uðum herbergjum. Það gat táknað að í

fyrsta tilfellinu hefði ilræðismaðurinn ekki

yfirvegað gerðir sínar fyrirfram, heldur

hefði v.erið asi á honum og hann ekki þóst

geta beðið þangað til maðurinn kæmist

inn í klefann svo að hann sæist ekki utan

frá. Næst kom annað kynlegt til greina. í

tilfelli Gundelachs fundust aðeins brot úr

glasinu með arabiska ilmvatninu. í hinum

tilfellum fundust önnur glerbrot líka.

Efnafræðingurinn, vinur minn, gat skýrt

hvað þessi glerbrot táknuðu, að þau voru

leyfar af sprungnum glerhylkjum, sem

lewisit hafði verið í. Þetta gat aðeins útlagst

á einn veg: illræðismaðurinn hafði sýnt

mikla hugulsemi gagnvart fyrsta fórnar-

lambinu sínu. I tilfelli Gundelach var að-

eins um sár að ræða. I báðum hinum til-

fellunum var líka gaseitrun, sem aðeins fyr-

ir   slembilukku  varð   ekki. mönnunum   a'ð

oana.

Á þessari röksemdaleið var ein torfæra,

og hún alvarleg. Læknirinn hafði haldið

því fram að það væri óhugsandi að Gunde-

lach hefði sjálfur getað veit sér áverkann,

sem olli því að hann varð mevitundarlaus.

Og hann hafði staðhæft það óhikað, að með-

vitundarleysið væri engin uppgerð. Það

er auðvitað mál að til þess að slá sjálfan sig

í rot þarf bæði kjark og nákvæmni, því að

ekki má miklu muna að áverkinn geti orð-

ið manninum að bana. En kannske var ekki

nauðsynlegt að gera ráð fyrir að slíkrar

nákvæmni þyrfti með hjá manninum, sem

gieiddi höggið. Ef hann hafði tekið hæfi-

legt deyfilyf nokkru áður mundi meðvit-

undarleysið koma af sjálfu sér, og læknir-

inn sem fann hann með blæðandi sár á

höfðinu mundi ekki gruna að ástæðan væri

önnur en höfuðhöggið, einkanlega þegar

hamarinn fyndist. Og hvað sem öðru 'leið

þá varð að gera þessa tilraun. Þetta var

eina leiðin, sem gat lukkast. Og ef hún

hikkaðist hafði maðurinn fyrirfram beint

öllum grun frá sér áður en hin tilræðin

komu til sögunnar. En þau voru nauðsyn-

leg — að minnsta kosti frá hans sjónar-

miði. Þau voru eini möguleikinn til þess.

að hann gæti tryggt sér áhyggjulausa af-

komu í ellinni. Fjárhagur hans var öm-

urlegur. Það voru síðustu krónurnar hans

sem fóru fyrir farmiðunum hans og

frænda hans þriggja. Að hann bauð þeim

með sér" var kannske tilkomið af tildurs-

hætti þeim, sem einkenndi allt þetta glæpa-

áform hans, en kannske var það góðsemin

og ættræknin, sem réð úrslitunum um

það. Kannske — það er hugsanlegt —

hefir Sebastian hjálpað honum til að koma

fyrir forngripunum í Casablanca og Dak-

ar