8 £*£ £*£ £*£ £*£ £*£ £*£ £*£ £*£ £*£ £*£ £*£ &« *i< JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 §r "& *?') „HIÐ RÉTTA JÓLASKAP." Þad snjóaði — stórar, hvítar flygsur svifu niður úr laki him- insins — það voru jól í borgimú! Strætin troðfull af fólki, sem eft- ir fáeina klukkutíma mundi sitja við jólakrásirnar og rjúkandi rauðkál. En hjá Rasmusi Ottesen var eng- in hátíð. — Hann — skrifstofustjóri í fjármálaráðuneytinu — hversdags- lega kátur piparsveinn og góðu van- ur, var einmana. Hvar átti hann að dveljast aðfangadagskvóldið? Honum datt í hug vélritunarstúlk- an á skrifstofunni, ungfrú Nelle- mann — í ógáti hafði hann hlustað á samtal hennar og sendilsins og heyrt að hnn mundi sitja alein i þakherberginu sínu aðfangadags- kvöldið. Fyrst nú, þegajr hann gekk þarna á Strikinu innan um eintómt glað- legt jólafólk, varð honum Ijóst hve Ijómandi yndisleg stúlka ungfrú Nellemann var. Og nú datt honum nokkuð i hug. Hann skálmaði þung- stigur til baka í ráðuneytið. Hann œtlaði að athuga heimilsföng fólks- ins á skrifstofunni...... Lengra komst ég ekki, þvi að nú kom stúlkan inn og sagði aS ein- hver herra Andersen vildi tala við mig. Eg leit í flýti yfir það sem ég hafði skrifað og varð ijóst að ég yrði að byrja á nýjan leik. Þvi að þegar Jesandinn kaemi að orðinu „,heimilisföng", mundi hann undir- eins álita að á næstu fimm síSun- um mundi ekki ske annaS en skrif- stofustjórinn færi til ungfrú Nelle- • mann, þau mundu syngja tvíraddað „Það er svo gaman um græna hjalla ...." — og svo mundu þau trú- lofast. Ahdersen reyndist vera nokkuð gildvaxinn maður um hálfsextugt. Vaxtarlagið gerði hann virSulegan og ábyggilcgan í sjón. En virSuleik- anum háSi þaS, aS andlitiS var svo barnalegt: rauSar eplakinnar, kjána- glaSIegt bros um varaþykkan munn- inn og ljósgular, miklar augnabrúnir. Eg var vist eitthvaS utangarna, þvi aS jólasagan mín var svo rík í huga mér, en Andersen var ein- staklega alúðlegur og kurteis. Hann sagSist vera kominn til aS óska mér til hamingju meS litla rauSa bil- inn, sem stóS niSri á götunni, og sem hann hafSi heyrt aS ég ætti. Ófullgerðu jólasögurnar mínar Gamansaga eftir KELVIN LINDEMAN Eg þakkaði honum fyrir samúð- ina og bætti við, að allan þann tima sem ég hafði átt bílinn (það voru þrír dagar), hefði hreyfillinn starf- að að óskum, og að öðru leyti væri bíllinn vátryggður hátt og lágt og í báða enda, svo að ef það væri það Andersen bandaði frá sér hend- inni, nei, fjarri fór þvi! Eg mætti ekki halda að hann væri vátrygginga- bjóður! Nei, hann væri ekki einn af þeim, sem ónáðaði fólk út af smámunum! Hann hafði annað mikilvægara er- indi. Mundi bíllinn minn ekki þurfa frostlög? Eg hafði sem sagt ekki átt bílinn nema þrjá daga. Á þeim tima höfðu þessar lækningar farið fram: Ventl- arnir slitnir, skipt um smurnings- oliu, ljóskerin stillt, bensindreifarinn cndurnýjaður og rafgeymirinn hlað- inn. Þótt vagninn væri nýr var allt þetta ríijög nauðsynlegt, að því er bílvirkin sagði, og ég mótmælti al- drei slikum fagmönnum en lét þá gera það sem þeir vildu — maður er varnarlaus hvort sem er ¦— en gleymdi aldrei að bæta viS, að ég væri alveg á sama máli og þeir um hvers vaginn þyrfti, svo að þeim gæti skilist að ég hefði vit á bílum og vélfræði, svo að ekki væri hægt að snúa á mig. Þess vegna sagði ég nú við And- crsen: ¦— Eg hefi lengi verið að hugsa um að vagninn þyrfti aS fá frostlög --------þaS er alltaf ljótt þegar lakkið fer að hreistra aí. — ¦— Að mínu á- liti er það hyggilegra að sprauta vagninn nokkrum sinnum með veru- lega góðum frostlegi .. ekki ódýr- um stælingum, sem gera lakkið grátt og gijáalaust. Það er betra en aS þurfa að láta lakkbera hann meS vorinu. Andersen góndi á mig gapandi. — Eg sé gjörla aS þér eruð einn af þeim sem skilja, að mestu varðar að fyrirbyggja — og ég skal fúslega sprauta bilinn yðar með frostlegi, en um leið leyfi ég mér að stinga upp á að ég helli nokkrum litrum af frostlegi á kælinn, til að hindra að hann springi af frosti ...... — Já, vitanlega, sagSi ég. — ÞaS segir sig sjálft. Eg hélt ekki að maður þyrfti að taka slíkt fram viS fagmann! SjáiS þér nú um þetta og komiS svo á morgun með reikn- inginn! Loks gat ég fariS að hugsa aftur um jólasöguna, sem ég hafði veriS svo léttúSugur aS lofa aS skrifa. Og nú settist ég viS skrifborSiS, troSfullur af kappi. Eg ónýtti söguna um skrifstofu- stjórann. Hún var aS vísu ekki vit- lausari en margar aðrar jólasögur, en ég kann aldrei við að sitja og skylmast með pennaskafti á þeim vettvangi, sem ég á ekki heima á. Eg verð að viðurkenna að ég hefi aldrci hitt ógiftan skrifstofustjóra í stjórnarráSi, sem ekki var boðinn á að minnsta kosti tuttugu staði um jólin, þar sem upplag var til af dætrum á eða yfir giftingaraldri. Og svo hafði ritstjórinn sagt: — Skrifið nú ekki þetta venjulega bull, sem keppinautarnir bera á borð! Vitanlega á að vcra stemmning 5'fir sögunni, en persónurnar eiga að vera raunverulegar, lifandi manneskjur. Skrifið með öðrum orðum jólasögu sem er sönn! Enginn skal þurfa að brýna mig tvisvar til að vera sannur i listinni, og nú settist ég við að skrifa sönnu jólasöguna: „í JÓLARIGNINGU OG SLABBI." Rökkrið læddist yfir stórborgina. Fitublandin, þvöl þoka hékk yfir götunum, sem voru troðfullar af fólki. Það var seytjánda árið í röð, sem jól- in voru haldin í rigningu og slabbi. Go.mli sköburstarinn á Hábrú sagði við viðskiptavinina, um leið og hann strauk snjóflygsurnar af skegginu: Eg man svo vel að þegar ég var barn var alltaf snjór um jólin, og við urðum að ganga á skíðum í skól- ann. Hann kinkaði silfurgráum kollin-, um til að gefa orðunum áherslu, þó að þau væru ósannindi frá upp- hafi til enda. í porli skammt frá skóburstaran- um stóð maður í lörfum og virtist svo einmana — en á því var eðlileg skýring og skal greint frá henni hér: Meðlimir danska rithöfunda/élags- ins fengu árum saman um þriðjung árstekna sinna fyrir að skrifa ang- urvœrar jólasögnr fyrir þessi ár- legu hefti með grenikönglum og snjó á kápunni, en upp á síðkastið voru ritstjórar þesara jólahefta farnir að derra, sig, — þeir þóttust ekki skilja þá óskrifuðu reglu sem segir, að sex af hverjum sjö jólasógum eigi og verði að fjalla um þunnklædda cn Ijóshærða og heiðarlega útlítandi unga menn, sem standa í porti í stórborginni á aðfangadagskvöld og rekast þap á annað hvort (a) sér- vitran milljónamæring, (b) gamlq konu, sem þykist þekkja unga mann- inn sem horfinn son sinn, (c) fá- tæka unga stálku, sem trúlofast Ijós- hærða, heiðarlega unga piltinum, en hann fœr vinning í happdrættinu daginn eftir (hvar hafin hefir feng- ið peninga til að endurnýja seðilinn fær aldrei nokkur lifandi sál að vita). Ritstjórarnir höfðu reynst svo freklega kaldrifjaðir að segja, að þ ei r hefðu að minnsta kosti a l- d r e i séð nokkurn mafin standa einan og yfirgefinn i porti á að- fangadagskvöldið. Rithöfundarnir vildu vitanlega ekki missa af jólatekjunum orr- ustulaust, og það lá við að mála- ferli væru orðin af þessu, því að lögfræðiráðunautur skriffinnanna, taldi sig geta staðhæft, að rithóf- undarnir hefðu á síðustu hundrað árum unnið hefð í því að jólasög- urnar ættu að vera svona og alls ekki. öðruvísi, og að ritstjórarnir hefðu engan rétt til að rjúfa, þessa gömlu, dönsku hefð. En hins vegar: Dar- átta um þetta mundi koma hvorug- um aðila að gagni, og á stjórnarfundi í rithöfundafélaginu var samþykkt að ráða fólk til að standa illa klætt i portum víðsvegar um borgina, þar sem mannferð er mikil, til þess að láta sjást, að efnið í jólasögum meðlima rithöfundafélagsins sé tek- ið úr veruleikanum. Nú víkjum vér aftur að .... Nú kemur stúlkan inn og segir mér að Andersen þurfi aS tala við mig um eitthvað. Eg var einmitt að komast í gang, það sauð og bullaði i mér af hrifn- ingu yfir þessu verkefni, sem ég hafði tekið að mér: að skrifa sönnu jóiasöguna. Eg ýtti stólnum frá borðinu i ergelsi og fór út til að jafna á And- ersen gúlana.
Beinir tenglar