JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 ^* &#£ £#£ 3e#£ &*£ &#£ &#£ &#£ $#& &#£ &#g &*£ &#£ 9 Því miður er það víðförull mis- skilningur að menn sem skrifa geri aldrei ærlegt handartak. Þá megi ó- náða hvenær sem er. Þeir eigi alltaf að vera viðlátnir. Þeir starfa nefni- lega — heldur fólk — aðeins þegar andinn kemur yfir þá, og það skeð- ur ekki nema einu sinni annaðhvort ár. Hann sagðist hafa farið heim og sótt frostlöginn og „farið yfir" vagn- inn og helt fjórum lítrum á kæl- inn. Um leið hafði hann litið á hreyfilinn og stillt ventlana og ým- islegt fleira .... það hafði farið lengri timi i þetta en hann gerði ráð fyrir, svo að hann spurði hvort það vaeri frekja að setja þennan tíma á reikninginn, enda væri álagningin á frostlögin ekki teljandi? Eg sagði honum að ég hefði mikið að gera og þyrfti að' halda áfram við það. — Augnablik, herra! Hann leit bænaraugum á mig. ¦— Eg má til að tala svolítið við yður! ¦— Skiljið þér, ég er ekki í þeirra tölu, sem smjaðra fyrir skiptavinunum — ég er nefnilega orðinn of gamall til þess! Og svo þarf ég þess ekki held- ur! — Þess vega vona ég að þér mis- skiljið mig ekki þcgar ég segi að mér hefir verið sönn ánægja að hitta annan eins mann og yður, sem allt vill gera til að verja bilinn sinn gegn tímas tönn! Það er ekki smá- ræðis fé, sem maður borgar fyrir svona tæki .... jæja, ég hefi selt frostlöginn minn og einfaldast væri að nú færi ég til næsta viðskiptavin- ar; en nú skeður það undarlega, að mitt betra ég kemur upp i mér, og ég segi við sjálfan mig: — Karl, segi ég. — Hér hittir þú mann, göfuga persónu, se þú veist að þú getur sparað stórfé með þvi að gera þér ofurlítið ómak. Er það þá ekki skylda þin, sem kristins manns, að hjálpa honum? Jú, Karl! svara ég sjálfum mér. — Og þótt þú tapir nokkrum krónum í umboðs- launum á því, þa gerðu að samt! í stuttu máli, herra minn, — hvað stoðar að láta sprauta lakkið með frostlegi, úr því að fína lagið sem sest á lakkið nuggast af i fyrsta skipti sem þér neyðist til að aka gegnum snjófönn, — Nei, vitanlega, sagði ég. — En hvernig ætti maður að komast hjá því? — Þarna kemur það. Þér sjáið það ekki, þvi að þér hafið allan hug- ann við skrif yðar um velferð mann- kynsins. Og það er heiðarlegt! — En ég —¦ ég er gömul rotta, sem gat skrúfað heilan bíl sundur áður en ég lærði að ganga — ég veit ef til vill ekki eins mikið um stjörnu- fræði og hormóna og þér gerið — það getur verið, herra ¦— en •— það get ég sagt án þess að fara með gort eða lygi — að bilum hefi ég vit á, og nú kem ég að kjarna máls- ins — eins og ég sagði áðan — sem. ég ætla að segja yður. Nefnilega: — Þér ættuð tvimælalaust að út- vega yður snjóplóg á bilinn yðar. Eins og ég sagði yður: Þér verðið fyrir hvern mun að komast hjá þvi að bíllinn yðar rispist af snjó •—¦ það getur haft hræðilegar afleið- ingar — hlustið þér á fagmanninn — en hvernig á að komast hjá þvi á svona vetri, sem allir sem vit hafa á, telja þann versta, sem komið hefir yfir landið i manna minnum? Vetur sem — ef trúa má visindun- um og siglingamálaráðuneytinu ¦— verður mesti snjóveturinn á þessari öld. Ætli það verði ekki öruggasta ráðið til að verja lakkið gegn fönn- inni — sérstaklega á svona Jágum vagni, eins og yðar — að setja á hann snjóplóg af sænskri gerð, sem ég hefi þann heiður að vera um- boðsmaður fyrir. Þér haldið kannske að ég sé að selja hann sjálfs mín vegna — til að græða á þvi að selja yður eittlivað, sem þér þurfið ekki á að halda? Jú, segið þér það bara ef þér haldið að það sé svo! Eg þoli að heyra sannleikann! Eg sé i aug- unum i yður ...... — Eg held það ekki, flýtti ég mér að segja. Ef satt skal segja þá hef ég ekki mikið vit á bílum, en vitanlega þykir mér mikils um vert að hafa b'íí, sem ég get ekið i hvern- ig sem viðrar, og ef þér haldið að það muni snjóa mikið i vetur og að snjóplógur hlífi vagninum þá er ég fús til ...... — Einmitt. Þér hafið þetta á til- finningunni! — Við skulum þá setja snjóplóg- inn á, og svo látið þér mig i friði. Eg verð að fara að vinna! „JÓL Á FLYÐRUGARÐI". Peter Blom, ungur læknastúdent verður fyrir þvi óhappi að stjaka við ungri stúlku í Stúdíusstræti.. Hún lítur reiðilega á hann og segir: Fá- bjáriiJ Hajnn verður hræddur, en rétt á eftir mœtir hann vini sinum jr. Petersen, sem býður honum að dveljast um jóliu á stórbúi föður síns á Fhjðrugarði. Hann hittir ungu stálkuna og kyssir hana undir mist- ilteininum. Hún er trúlofuð liðsfor- ingja, sem að visu hefir tekið hana að sér vegna þess, að hún á arf í vonum einhvern tima; þ'etía verður uppvíst af bréfi, sem liðsforinginn missir upp úr vasa sinum þegar hann beygir sig til að taka fimm króna seðil upp gf gólfinu, svo að enginn taki eftir. En Peter hefir límt seð- ilinn vjð gólfið. Þegar liðsforinginn hefir verið afhjúpaður fær Peter ungu stúlkuna, og svo syngja, allir jólasálm. Þarna kom það! Alveg sönn jóla- saga! Og auk þess er hugmyndin spáný. Sagan hefir aðeins einn galla: Hún er of stutt. Hún ætti helst að vera tvær siður. Það er best að ganga betur frá henni: Peter Servin Karl Otto Blom hét ungur maður, sem lagði stund á læknisfræði. Hcmn hafði hörgult hár og blá augu. Það var siðdegis á aðfangadaginn. Það snjóaði ...... Stórar, hvitar flygsur úr laki him- insins .... Allt Stúdiustræti var svo hvítt og hljótt .... Peter Blom kom beina, leið af fyrirlestri frá Nock prófessor, sem hafði talað cinkar fróðlega um .... o. s. frv. (ég spyr lækni hvað hann hafi talað um) og nú var hann á leiðinni heim i fátæklegt leiguheimili sitt i Stóru Rigningargbtu .... Nei, þetta er ekki hægt. Engir fyr- irlestrar eru á aðfangadaginn, og annars mætti halda — ef maður vissi ekki betur — að þetta væri samið af fáráðlingi ¦— ¦— best að byrja á ný! Peter Blom var hraustur, ungur læknisfræðingur með lítil, rauð augu og drap ákaft tittlinga, með langt og mjótt rautt nef og blátt hár. Eg hafði setið tvo tima með blað- ið fyrir framan mig þegar stúlkan kom inn og sagði að Andersen vildi tala við mig. Eg mótmælti. Eg var að vinna! Eg varð að hafa næði! En það stoð- aði ekki. Stúlkan kom aftur og sagði að Andersen yrði að tala við mig fyrir hvern mun. Eg fór fram til hans. Hvað var nú að? Vildi hann fá peninga? Nei, það var ekki það! Hann var viss um að ég væri stórheiðarlegur maður — eins og hann var sjálfur —og hann ætlaði ekki að .fara að rukka mig — Ekki til að nefna! — Það gæti beðið þangað til i fyrra- málið. Þegar hann væri að gera mér ó- næði, mér, sem hann vissi að væri önnum kafinn og gagnekinn af þrá til að létta áhyggjum af mann- kyninu með þvi að yrkja kvæði, þá gerði hann það i sannfæringunni um að hann gæti verið mér til veru- legs gagns. Hann hafði nú sett snjó- plóginn á bílinn — þegar snjór kæmi væri ekki annar vandinn en að láta plóginn leggjast niður, með því að skrúfa burt 12 rær og skrúfa svo tylft af skrúfum — og nú hefði hann vitanlega getað tekið við pen- ingunúm og látið mig i friði og ekki skeytt um mig frekar — en hann var ekki þannig gerður — hann lét ekki gróðafiknina stjórna gerðum sinum. — Að visu: enginn gæti á- fellst hann þó að hann léti mig og bilinn sigla okkar sjó — enginn dómstóll gæti dæmt hanji fyrir það — en. hvað mundi samviska, hans þá segja, þegar ég lenti i snjó í bíln- um? Eða ef eldingu lysti niður i hann og tætti hann í sundur —¦ og mig, þó mundi snjóplógurinn ekki getá bjargað mér! Það væri heilög skylda hans að segja mér að ég yrði að fá mér þrumuleiðara á bil- inn. — — ¦— Ekki aðeins sjálfs mín vegna, bílsins og ættingja minna, heldur Hka til þess að Andersen gæti sofið rólega á nóttinni. Eg sagði honum að hann skyldi gera hvað sem hann vildi, bara að ég fengi frið. Eg sagði: — Þér komið hér með tillögur yðar, sem þér viljið láta mig taka afstöðu til og i hvert skipti eyði- leggið þér fyrir mér jólastemmn- inguna. En hún var mér mikilsvirði núna, þegar ég er að skrifa sögur um snjó, greniköngla og jólagæs. Gerið við bí,linn það sem yður sýn- ist en lofið mér að vera i friði, svo að ég geti skrifað jólasöguna! Svona ónotalega talaði ég við hann, undir áhrifum innri sköpun- argáfu minnar, en hann virtist skilja að þolinmæði min væri þrotin og rærði sig brosandi undan: — Þér getið treyst mér, sagði hann — þér skuluð fá besta þrumu- leiðara, sem nokkurn tíma hefir komið á bíl. Eg skal sjá um að þér getið setið rólegur i skáldahugleið- ingum i bilnum yðar, þó að him- inninn rifni af eldingum — ég skal gera bílinn yðar jafn tryggan og grafhvelfingu undir kirkju .... og það getur vel vcrið að ég geti ekki skrifað skáldsögur — ég hefi' aldrei reynt það — kannske er ég skáld og kannske ekki — það veit ég ekk- crt um, en ef ég hjálpa yður þá hefi ég á minn hátt hjálpað skáldgyðj- unni! „SANNARLEGT JÓLABARN". Hann var dálitill kubbur, það var hann Andrés, með stór eyru, rauðar eplakinnar og loðnar augnabrúnir, Hann stóð á Ráðhústorginu á að- fangadagskvöldið og var að selja si>rellikarla ...... Nei, heyrið þér nú ungfrú Jenscn, Það eru ekki nema tvær mínútur siðan þér trufluðuð mig — ha! Hefi ég setið í klukkutíma? Og ekki skrifað nema fjórar línur! Hvað vill Andersen nú? Er það ekki And- ersen, heldur þér sjálf? — Hafið þér efni í jólasögu? Nú ekki. Ha uppþot fyrir utan húsið ? Hvað kem- ur það mér við? Er það út af bíln- um mínum? Hvað segið þér? Ætti ég ekki að vera upp með mér af því? Hlær fólkið að vagninum? Hvað er að heyra þetta! Eg þarf að athuga það. Að vissu leyti gat maður skilið að fólkið var að hlæja. Bíllinn minn hafði tekið á sig nýja mynd. Eg sleppi alveg þvi, að stórar skcllur af lakkinu voru dottnar af — lík- lega af því að frostleginum hefir ekki verið sprautað rétt á •— þess konar getur alltaf skeð, én snjó- plógnum var ómögulegt annað en hlæja að. Hann var svo spaugilegur þarna framan á kælinum. Og þrumuleiðaranum virtist alveg 01- aukið, hann var þarna á langri stöng sem reyrð var við ljóskerið. Þarna stóð hópur krakka og fullorðinna og góndi á furðuverkið. Frh. á bls. 45. GRS=\GE
Beinir tenglar