14 £*£ Í#3E £*£ £*£ £*£ **£ *** 3fe*X X*£ *** **£ *** *^ JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 Möörudalur á Fjöllum. skrauthýsi. En hún er jafn merkileg í mínum augum fyrir því. Þegar ég stend í þessari hálfbyggðu kirkju, sem Möðrudalsbóndinn reisir nú í gamla kirkjugarðinum, þar sem fjölmargar kynslóðir Möðrudalsbænda og skyldulið þeirra hafa hlotið hinstu hvíld, fyllist ég lotningu fyrir þeirri þrautseigju, þeirri hugsjón, sem ligg- ur til grundvallar kirkjubyggingunni. Þar virðist mér koma fram sami bar- áttukjarkurinn og hjá Grímsstaða- bóndanum, sem ekki hopaði nema um set fyrir ágengni roksandsins, heldur tók upp baráttu á ýmsum stöðvum í landi jarðar sinnar. Hann byggði sér nýjan bæ í stað hins gamla. Jón á Möðrudal byggir nýja kirkju i stað þeirrar sem fauk og þjónar þar guði feðra sinna. Þegar kirkjuskoðun er lokið leið- ir Jón bóndi allan hópinn til stofu. Þar eru sungin nokkur lög, og auðvit- að er Jón forsöngvarinn. Þegar við hyggjum á brottferð ger- ir bíllinn okkar verkfall vegna ein- hvers krankleika. Möðrudalsbóndinn greinir strax sjúkdóminn og kveður hann vera „bílainflúensu", sem sé mjög algengur krankleiki bíla, sem í Möðrudal staðnæmist. Þorgeir bil- stjóri og Jón Aðalgeir, sem báðir eru fjö kunnugir leggja saman öll sín vél- ræði til þess að bjarga för okkar. Á meðan leikum við okkur á nýhirtu túninu. Jón bóndi syngur og trallar, hoppar og dansar eins og tvítugur unglingur, og er innan stundar farinn að stjórna vefaradansi. Einhver kemur að máli við Jón og spyr hvernig hann muni fara með hópinn því að nú sé sýnt að hann verði að sitja með allan mannskapinn til gangna, því að billinn komist aldrei i lag. „Eg set einn ykkar til þess að slátra geldum ám, en hin til að éta." Og þar með hafði hann leyst þann vandann. Um siðir lætur billinn undan sameig- inlegum vélræðum þeirra Þorgeirs og Jóns Aðalgeirs og við kveðjum Möðru- dal og bóndann þar með margföldu húrrahrópi. Á ókunnum slóðum. Þegar við ökum inn á Vopnafjarðar- veg erum við komin á ókunnar slóðir. Enginn í förinni hefir farið þessa leið aður. Vegurinn liggur hér eftir mjög auðnarlegum, en greiðförnum söndum. Eg reyni að fylgjast með örnefnum og kennileitum með fram veginum á landabréfi og tekst það furðanlega uns við ökum austur í Langadal, þá rugl- ast ég i allri landafræði. Ljósm.: Þorsteinn Jósefsson. Nú er tekið að líða á daginn og magar ferðafólksins krefjast réttar síns. Ólafur fararstjóri, sem fullnægja vill öllu réttlæti, gefur þá dagskipan. að flokkurinn skuli setjast að snæð- ingi á torfu einni skammt frá veginum þar sem ljónslappi og mariustakkur hafa ofið græna voð yfir rokmoldina. Hinu kjarngóða og lostæta nesti, sem ur. En þó að hér sé fagurt og fróðlegt um að litast yfir svipmikið. hérað, hljótum við að halda ferð okkar áfram. Þar sem vegurinn beygir af fjallinu niður i Hofsdalinn er lítið stöðuvatn, sem Nykurvatn heitir. Engan sjáum vrð nykurinn sem betur fer, þvi óvíst er hve góð áhrif hann kynni að hafa haft á suma farþeganna i hópnum. Að Hofi. Við túngirðingarhliðið á Hofi stíg- um við úr bílnum og göngum heim á staðinn. Þar er allt með myndarbrag og prýðilega um gengið. Minnist ég tæplega að hafa komið annars staðar þar sem mér hefir fundist jafn „stað- arlegt" um að litast. Stór trjágarður er umhverfis prestseturshúsið. Gam- all bær með mörgum stafnþiljum stendur þar i túni. Kirkjan er stór og vel viðhaldið. í kirkjugarðinum er leiði Kristjáns Fjallaskálds. Um það hefir fyrr meir verið gerð allmyndar- leg girðing, sem nú er af sér gengin. Á leiðinu rís grágrýtisstöpull síval- ur og er á hann höggvið nafn skálds- ins, fæðingar- og dánardægur og ár, en yfir er harpa meitluð í steininn. Toppurinn er brotinn af drangnum. Vonandi er óþarft að kviða því að Hórinn í eldhúsinu á Burstafelli. konurnar hafa látið i töskurnar eru gerð góð skil og skolað niður með coca-cola og vallash frá Guðmundi kjallarameistara fararinnar. Þá er ferð hafin á ný. Á Burstafellsbrún. Ósköp finnst okkur langt ofan i VopnafjörS. Alltaf kemur nýr ás í ljós, eða nýr krókur á veginum, þegar við ímyndum okkur að nú hljótum við að vera að aka fram á Burstafellsbrún. Loksins blasir blályngt Þuríðarvatnið við augum okkar, svo að ei verður um villst, og innan stundar erum við kom- in fram á Burstafellsbrún. Við stígum úr bilnum og göngum svo framarlega á klettabrúnina, sem kjarkur hvers og eins leyfir. Vopnafjarðardalir liggja nú opnir framundan og sér langt til hafs. Beint fyrir neðan okkur stendur höfuðbólið Burstafell. Eftir miðjum megindalnum fellur Hofsá og dregur dalurinn nafn af henni. Nokkru aust- an við Hofsárdal sést til Sunnudals, en Smjörvatnsheiði og Smjörfjöll rísa há og hrikaleg austan byggðarinnar, skjöldótt af snjó. Útsýni héðan er bæði sérkennilegt og fagurs yfir Vopna- fjarðardali. Héðan sést vel til bæja þeirra flestra, sem getur í VopnfirS- ingasögu, svo sem Hofs og Krossavík- Árni meö blágresisvöndinn. Ljósm.: Þ. Friðgeirsson. gröf skáldsins týnist, en meiri sóma ætti að sýna legstaS þess. Virðist ó- þarft að láta girðinguna um legstað- inn vera i því eymdarástandi sem hún nú er, þvi að litlu þarf til aS kosta aS gera hann sæmilega úr garði. Engan varða mundi ég kjósa skáldinu frek- ar en grágrýtisdranginn, með hörp- unni og brotna toppinum, sem á leiði þess rís, svo táknrænn virSist mér hann vera um ævi mannsins og skálds- ins sem undir hvilir. Þegar viS kveSjum Hof hvarflar hugurinn ósjálfrátt til sögualdarinnar, þegar Brodd-Helgi sat staðinn. Þá var hér skógur vaxinn heim undir bæ, svo sem sjá má á frásögn Vopn- firðingasögu um það, er Geitir í Krossavík lét nokkra af mönnum sín- um leynast i skóginum aS bæjarbaki meðan hann og meginflokkur hans þæfðist um völlinn og átti í orðaskaki við Brodd-Helga og tókst á þann hátt að ná liki ÞormóSs Stikublígs og manna þeirra, er meS honum féllu, og Brodd-Helgi hafSi huslaS undir hrisi í tóttarbroti á túninu. HöfSu menn þeir er í skóginum leyndust aS bænum, líkin á brott meS sér í kolloup- um stórum. — — Nú sést hér ekki kvistur úr jörSu vaxinn. í Vopnafjarðarkauptúni. Frá Hofi ökum viS í einum áfanga niSur i VopnafjarSarkauptún. Bæjar- stæSið er all einkennilegt og aS mörgu leyti fallegt. Húsin standa á hjöllum upp frá firðinum. Framan við höfn- ina eru þrír allstórir hólmar og háir úr sjó. Hólmar þessir eru mörgum ljósum flöggum prýddir, enda eru það varphólmar, eign prestssetursins á Hofi. Sannast hér sem fyrr að víSa seildust kirkjur og klerkar áSur fyrr til ítaka og fanga. Dagur er nú senn aS kveldi kominn og viS höldum því fram í Hofsdal til gististaða okkar. Hópurinn skiptist á tvo bæi, Ás- brandsstaði og Fell. Flest af hinu ehira og ráðsettara fólki tekur gist- ingu aS Ásbrandsstöðum. Okkur er þar tekiS af mikilli rausn og eigum hina prýðilegustu nótt. Bændurnir þar eru víst hinir mestu þúsundþjala- smiðir. í hlöðu þeirra rétt við bæjar- vegginn knýr dieselvél súgþurrkunar- tæki svo að hvasst er út um vindaugun, en heyið ilmar hvanngrænt í hlöðunni. Þegar við sem gistum á Ásbrands- stöðum höfum matast og drukkið á að giska tíunda kaffibollann á mánu- dagsmorguninn, kemur hópurinn, sem á Felli gisti til þess að sækja okkur. Við kveðjum ágæta gestgjafa og höld- um af stað. En nú kemur upp ósam- komulag i bílnum, hið fyrsta og sið- asta i þessari ferð, en það er um hvor hópurinn hafi átt betri gistingu. Úr þessu fæst ekki skorið, en sættir tak- ast á þeim forsendum að báðir hópar- arnir hafi átt ágæta gistingu og gest- gjafa. Burstafell. Ekki þykir okkur hlýða aS yfir- gefa svo Hofsdal að við komum ekki að Ljósm.: Þorsteinn Jósefsson.
Beinir tenglar