JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 ^# &#£ £#.£ &#£ &#£ &#& &#& &#£ &#£ &#g £#£ &#£ &#& 15 <-<"<-<¦<<<<<<<<<<<¦<<<<<<<¦<<¦< <<<<<<-<-<-<-<-<-<-<-<<^^ I I V >c >' >c NC I í Drekkil HRESSAND! COLA-DRYKKUR H.F. OLGERÐIN EGILL SKALLAGRÍMSSON Sími 1390 ¦ Símnefni: Mjöður. — Reykjavík j\ j\ j\ j\ j\ ;i j\ j\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ Jl ~J\ J\ J\ J\ J\ J \ J\ J \ J\ M JV J\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ j \ ¦f- J\ J\ J\ J\ J\ :: j\ j\ j\ j\ j\ j\ j\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ »>»»»>>>>»»»>»»->»»-»>-»-»->->->->¦>»¦»-»> >>>>>>>>>>->->->->>>>>>>>->->->->->->^>>>>>>>>>>>>>->->->->>>>>>>>>>>> >>¦>->->->>>> Burstafelli hinu nafnkunna stórbýli. Þar er haldið við, af ríkinu, gömlum íslenskum bæ, svo sem þeir munu reisulegastir hafa verið á fyrri öld- um. Sex rauðmáluð burstaþil snúa fram að bæjarhlaði, en mikil þyrping húsa stendur að baki. Húsbóndinn, Metúsalem Metúsalemsson, og kona hans taka okkur, hinum forvitnu ferðalöngum, af mikilli vinsemd og fylgja okkur um allan hinn stóra bæ. Þeim, sem aldrei hafa neinum öðr- um hibýlum kynnst en nýtísku stein- húsum er það mikil fróðleiksför að ganga um bæ þennan. Ekki get ég varist þvi að finnast sem að nokkru hafi eyðilagt verið, það sem gera á með því að halda bæ þessum við, sem sýnishorni gamals íslensks stórbýlis, er mestur hluti híbýla þeirra, sem búið er í, hefir verið málaður með skjallhvítri lakkmálningu. Áhrifin af því, að ganga um bæinn þannig með- farinn verða öll önnur, en ef þar hefði gefið að líta ómálaðar þiljuf, súðir og loft eins og vissulega var í íslensk- um bæjum til forna. 1 torfeldhúsi aftarlega í húsaþyrp- ingunni er okkur sýnt áhald það er hór nefnist og notað var til að hengja á potta yfir eldi áður en hlóðir tiðkuð- ust. Nafnið á áhaldinu lætur nokkuð einkennilega i eyruni. Lagt á brattann. Þegar við höfum lokið við að skoða Burstafellsbæ leggjum við á brattann upp úr Hofsdal. Af Burstafellsbrún horfum við yfir héraðið og kveðjum það í huganum. Enginn vindblær gár- ar nú Þuríðarvatn. í fleti þess spegl- ast umhverfið og þar standa nú snjó- skjöldótt Smjörfjöll á höfði. Álftahóp- ur syndir með vesturlandinu. Lit- brigði landsins í spegluninni eru ó- gleymanlega fögur en um leið ólýsan- leg. Þegar dregur að því að grös þr.jóti á leið okkar til Möðrudalsheiðar er áð í fagurri brekku móti suðaustri. Stórir flákar í brekkunni eru fagurbláir af blágresi. Nestistöskurnar eru teknar fram og sest að snæðingi. Sól skin i heiði og ekki bærist hár^á höfði. Hér er dásamlegt að veltast í grasinu og teyga moldarþef og gróðurangan. — Ungu stúlkurnar lesa sér hér stóra vendi af fegursta blágresi og af þeim hlýtur Árni, hinn nýi kaupfélagsmað- ur vissulega bróðurpartinn. Hér er líka tekin Ijösmynd af honum með fangið fullt af friði og ró. Á Möðrudalsheiði. Vötn eru nú tekin að falla til Jökuls- ár á Fjöllum. Á melhól nokkrum ná- lægt miðja vegu milli Langadals og Möðrudals tefjumst við um stund. Hér er hátt til lofts og vítt til veggja. — Dimmifjallgarður rís i norðri og norð- austri. Möðrudalsfjallgarður blánar i suðaustri. Viðidalsfjöll varða vestrið. Til suðvesturs gnæfir Herðubreið blæjulaus í sumarljómanum. Kverk- fjöll blána við fótskör Vatnajökuls í suðri. Bjarminn, sem lék yfir jðklin- um í gser hefir nú breytst i gullhvítan ljóma, sem pensill listmálarans einn fær túlkað. Fjallasýn hér er hvort tveggja í senn stórfengleg og töfrandi fögur. Litbrigði fjallanna eftir berg- tegundum og mismunandi djúpur blámi eftir fjarlægð töfra augað og halda þvi föstu. Umhverfis okkur breiðist hásléttan grá og grýtt. Tíbrá titrar um alit umhverfið. Fljótt á litið virðist sléttan vera alveg gróðurvana, en sé betur að gætt mun tæplega vera hér sá fermetri, að ckki leynist þar einhver jurt, sem berst fyrir lifi sinu við hin erfiðustu og óbliðustu skilyrði. Holurt, geldingshnappur eða ljósberi ilma þennan sólskinsdag hér í auðn- inni. Sumar þessar jurtir eru dæmdar til þess að kafna i sandskafli eða nag- ast af rót sinni fyrir aðgerðir skrið- sandsins, aðrar eru vígðar til sigurs til þess að mynda vísi að nýju gróð- urlandi. Aldrei er krókur að koma í Garðshorn. Þegar við komum á Grímsstaði á Fjölluni finnur einhver i hópnum það snjallræði, að aka niður yfir Hóls- sand- og heim yfir Kelduhverfi og Beykjaheiði. Og vitanlega fallast allir á svo snjallt ráð. Vegurinn niður yfir Hólssand er seinfarinn en vinnst þó hinum veltandi hjólum. Þegar niður að lahdi kemur sér einhver það i skuggsjá hugar síns, að ekki eru ráð ráðin nema skotist sé út á Kópasker. TiIIagan er studd og samþykkt með yfirgnæfandi meirihluta. Kaupfélags- stjórinn á Kópaskeri, tekur okkur tveim höndum og veitir okkur kaffi i gistihúsi þorpsins. Mjög er tekið að kvölda þegar heim- sókn i Ásbyrgi, sem að vísu er okkur öllum velkunnugt, er lokið. Sólin roð- ar fjöll og hæðir, þegar við ökum nið- ur Kelduhverfi. Axarfjörður logar all- ur í geislum hennar, er hún hverfur augum okkar við hafsbrún. Kvöld- húmið máir og mýkir allar linur fjall- anna i þann mund, sem við ökum upp á Beykjaheiði. Flaska gengur aftur við Sæluhúsmúla. Við Sæluhúsmúla gefur Ólafur Frið- bjarnarson út síðustu dagskipun sína í þessari ferð. Lengi hefir það orð á legið, að við Múlann og á hinum fornu sæluhússtóttum væri reimt, og fara af því þjóðsögur svo sem kunnugt er. Og nú gerist hér það dularfulla fyrir- brigði, að rommflaska fararstjórans, sú sem talin var að hefði brotnað fyrsta ferðakvöldið og þá var meira að segja til sýnis stútslegin, kemur al- heil upp úr bakpoka hans. í Sæluhús- tóttinni hlýtur hún sitt endadægur. Þegar flaskan er úr sögunni að nýju, skipar Ólafur öllum út úr bílnum og ávarpar liðið með snjallri ræðu. Eftir viðeigandi lof, sem i lófa er klappað að ræðu lokinni, er síðasti áfangi fararinnar hafinn. Á Grjóthálsi. Von braðar erum við stödd á Grjót- hálsi og sjáum yfir okkar kæru og vin- gjarnlegu Húsavík. Götuljósin loga og allmargt skipa við bryggju og hafnar- gerð spegla ljós sín í lygnri höfninni. Innan fárra mínútna erum við heima. Og hér fer sem oftar, að hið besta við hverja ferð er heimkoman, jafnvel þó að á morgun bíði skrif- stofustóllinn, höfuðbækurnar, kassinn stikan og grjónaausan okkar og kalli okkur til hversdagsstarfanna a ný. rs-»
Beinir tenglar