18 £#* £*£ £*£ £*£ £*£ £*£ £« *** £** X*£ **£ X** *i^ JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 pow £5eraááon- BARNSGRAT r| HVERRI sveit, í hverri borg v/ og í hverju þorpi, um víða veröld, er eitthvað af olnboga- börnum lífsins. ÖU þessi fullorðnu börn hafa einhvern tíma verið sæl og saklaus börn, lítil og óvita um vonsku heimsins. En öll hafa þau verið seél, hvort sem þau haf a verið rík eða fátæk. 1 fávisku sinni hafa þau verið sæl, hvort sem þau hafa aðeins haft sólar- geisla og kertisljós til að gleðja sig, eða dýrustu gull. Hvort sern þau hafa verið borin til valda og auðæfa ¦— eða aðeins átt þá vejku möguleika til þessa heims gæða, sem allir eiga. Því að hin barnslega sæla á morgni lífsins verður ekki af neinum tekin, — hvað svo sem vitið og lífið færir mönnunum, þegar sól lífsins hækkar á lofti. Daníel Davíðsson var olnboga- barn heimsins og svarti sauður- inn í Víkurkaupstað. Ólán hans hófst fyrir nær átta árum, þeg- ar hann var aðeins tuttugu og eins árs gamall. Þá drukknaði faðir hans, en móðir hans var dáin áður. Hann var einbirni og erfði nokkra fjármuni eftir föð- ur sinn og hann haf ði fengið gagn- fræðamenntun. En ólánið kom þá um haustið, er hann varð vini sínum að bana. Þeir voru að skjóta fugla úti á firðinum — og skot hljóp úr byssu Daníels. — Hann skjögraði beina leið upp í hús sýslumannsins og sagði honum satt og rétt frá öllu. — 1 skutn- um á bátkænunni lá hinn ungi maður dauður, með kúlugat gegn- um höfuðið. Það var hræðilegur viðburður, — voðalegt slys. Daníel f ékk vægan dóm — bæði hjá almenningi og hjá réttvísinni, en dóm fékk hann samt fyrir að hafa orðið manns bani — þann dóm, að hvar, sem hann sást, var ómögulegt annað, fyrst um sinn, en að láta sér detta í hug hinn hryggilega viðburð. Daníel lét þó ekki yfirbugast, hann lagðist ekki í rúmið af hugsýki, en hann varð þögull og flóttalegur í augunum, hann hætti að raka sig og safn- aði þennan vetur þunnu, jörpu alskeggi, sem fór vel á fölu, ung- lingslegu andlitinu. En um vorið seldi hann eignir sínar og réð sig á norskt eimskip, sem þurfti á há- seta að halda. Að fimm árum liðnum eða þar um bil kom hann aftur heim í Vík. Hann kom þá með strand- ferðaskipi að sunnan. — Menn urðu þess brátt varir, að hann var nokkuð breyttur, ekki að ytra útliti, það var líkt, en nú var hann orðinn drykkf eldur og kæru- • laus. Hann tolldi ekki við neitt, og var alveg félaus. Þó vann hann við sjómennsku tíma og tíma, eða þá við aðra vinnu, er bauðst, en lítið hirti hann um það, hvort hann hafði atvinnu eða ekki. — Hann var til húsa hjá gömlum hjónum, er höfðu verið vinir for- eldra hans. Greiddi hann ávallt fyrir sig, þegar hann vann sér inn peninga, en fyrir afganginn drakk hann. Hann hafði ætíð einhver ráð til þess að ná sér í áfengi — enda ekki vöruvandur, þegar hann var kominn af stað. Aldrei sást hann brosa, því siður hlæja — og þannig liðu þessi ár. Enn voru jól í nánd. — Þessi undarlega hátíð, sem ekki er lík nokkurri annarri. — Sem kemur eins og bjartur geisli og klýfur helkaldan veturinn og svartasta skammdegið í tvennt. Sem vek- ur viðkvæmar hugsanir og bljúg- ar kenndir í brjóstum allra, sem ekki haf a f orhert sitt sanna mann- eðli og drepið sál sína — eða svæft hana með eiturlyfjum heimskunnar — og eru því hætt- ir að vera menn. Daníel Davíðsson hafði verið drukkinn meira og minna síðan í miðjum nóvember og ekki unn- ið handarvik. Hér um bil viku fyrir jól lagðist hann í rúmið, eða réttara sagt, fór ekki á fætur einn morguninn. Smátt og smátt hafði sljóleiki áfengisins horfið úr huga hans og í stað þess kom- ið nagandi tómleikinn og kvelj- andi, síendurtekna hugsunin um hið glataða líf. Það var ekkert að finna, ekkert að sjá, aðeins súðin fyrir ofan rúmið, dökk, þung og grá birtan, stundarkorn á hverjum degi, inn um glugg- ann. Hríðarveður úti og frost, — heimur fullur af snjó, dauður og tómur, vonlaus og óendanlegur í öllum sínum ömurleika. — Hinn lamaði, fulltíða maður lá þarna glataður, iðjulaus, allslaus; — átti ekkert nema auðnir og ömurlegar hugsanir. Gömlu hjónin, sem hann bjó hjá, komu bæði til hans, sitt í hvoru lagi, þennan aðfangadag jóla. Gamli maðurinn stakk upp á því við hann, að hann færi á fætur, ef hann væri ekki fár- veikur, — annars sæki ég lækn- inn, sagði hann. — Nei, nei, sagði Daníel og lá við aðhann settist upp, — það er bara vella og mátt- leysi eftir allt slarkið. — Aumt er það, svaraði gamli maðurinn, — jæja, liggðu þá, ef þú vilt það heldur. Gamla konan færði honum mat og hressingu, kaffi og kökur. — Darííel át lítið um þær mundir. Klukkan fimm var farið að hringja jólaklukkunum. Gamla konan kom inn aftur bg sagði Daníel, að nú ætluðu þau að fara í kirkju. — Já, gerið þið það, sagði Daníel. — Og svo ætlum við til Siggu okkar og vera þar í kvöld,
Beinir tenglar