20 &#g &*£ £#£ 3&&% %,*£ £#£ &*£ £#g &#£ &#g £#£ &#g %^ JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 Hvað gat verið að? Var barnið einsamalt. — Daníel hikaði við augnablik, svo tók hann í hurð- arsnerilinn. Hurðin var ólæst. — Hann kom fyrst inn í lítið and- dyri, og sá ljósrák neðan við hurð, fálmaði eftir snerlinum og opn- aði. Það var fátækleg, en hrein, lítil stofa. Tvö rúm, yfir annað breitt hvítt teppi, en í hinu lá lítil stúlka með ljóst hár og hita- veikisroða í kinnum. Ljósið féll beint framan í hana, því að olíu- lampinn haf ði verið hengdur f ram við gluggann, til þess að hann bæri birtu út. Á borði milli rúm- anna var lítið tilbúið jólatré, með marglitum kertum, sem ennþá hafði ekki verið kveikt á. Þar á borðinu var og skál með sælgæti og tvö epli. Litla stúlkan starði á komumann, stórum, skærum augum, hálfhrædd og aftarundr- andi. Daníel tók af sér húfuna og brosti. — Vertu ekki hrædd, litla stúlka, sagði hann blíðlega, — mamma þín kemur bráðum. — Eg er ekki hrædd núna, sagði stúlkan, — því að ég þekkti þig strax. — Hvernig gast þú þekkt mig, litla vina mín? sagði Daníel. — Mamma sagði mér, að þú mundir verða hjá mér á meðan hún færi til læknisins, sagði litla stúlkan — og svo ertu líka svo líkur myndinni. — Jæja, góða mín, sagði Daníel, tók af sér trefilinn og settist á rúmstokkinn hjá henni. Svo að þú hefir séð mynd af mér? Hann þóttist vita að telpan hefði óráð, og vildi reyna að róa hana, — heyrðu lofaðu mér að halda í höndina á þér. — Myndin af þér hangir þarna á veggnum, sagði stúlkan. — 1 ljómanum frá lampanum hékk mynd af Kristi i Getsemane, ung- um, fölum manni með jarpt al- skegg, er renndi þjáningarfullum augum til himins í bæn. Daníel hnykkti við, þetta kom svo algerlega óvænt. En hann haf ði engan tíma til þess að hugsa um það. Litla stúlkan rétti 'hon- um höndina og sagði: — Fyrst þú ert nú kominn til mín, góði Jesús, þá lækna þú mig, ég hef i svo mik- inn verk í brjóstinu og er svo illt alls staðar. — Heyrðu, góða barnið mitt, sagði Daníel, — ég er nú ekki Jesús, síður en svo en ég skal samt reyna að taka í höndina á þér og lækna þig. Litla stúlkan þagði um stund og horfði á Daníel. — Ef þú ert ekki Jesús, sagði hún svo, — þá hlýt- ur þú að vera bróðir hans. — Unaðsleg sælutilfinning fór um hinn auma mann. — Og fyrst þú ert bróðir hans, hélt litla stúlkan áfram, — þá geturðu læknað mig — ef þú vilt. Svo rétti hún honum litlu, heitu höndina og lokaði augunum. Þegar konan í Ystabæ og hér- aðslæknirinn komu skömmu síð- ar, brá þeim í brún, er þau sáu að Daníel Davíðsson sat á rúm- stokknum hjá Rúnu litlu og hélt í höndina á henni. Litla stúlkan svaf, og dró andann rólega. Daníel hafði hlúð vel að henni og breitt trefilinn sinn ofan á handlegginn, sem var upp undan sænginni. — Hann hreyf ði sig ekki, þegar þau komu inn, aðeins leit til þeirra og augnatillitið var rólegt og þó glaðlegt. Mildur svipur var yfir fölu, þreytulegu andliti hans. — Traust barnsins hafði rekið voð- ann og vonleysið úr sálu hans. Þar ríkti nú friður. Læknirinn tók varlega á slag- æð litlu stúlkunnar og benti svo konunni að koma með sér fram fyrir. — Eg held að engin veruleg hætta sé á ferðum, sagði hann. — Þetta hefir verið minna en þér hélduð. Látið Daníel vera hjá yð- ur í nótt og sendið hann, ef á þarf að halda, til mín. — Móðir yðar er á góðum batavegi og sleppur af sjúkrahúsinu eftir nýárið. — Gleðileg jól. — Þau heyrðu að hann ók af stað í bifreið sinni. Unga konan settist á stól við borðið. Hvorugt þeirra mælti orð. Hún vissi ekki einu sinni, hvort hann tók eftir því, er hún kom inn aftur. Hún horfði undrandi á þennan ógæfumann, — sem var ekki lengur ógæfumaður. — Svo hvörfluðu augu hennar til mynd- arinnar á þilinu. Og sál hennar fylltist af fögnuði og gleði — því lífið var nú aftur fagurt og gott. ooooo BREIÐA AF RÓSUM. Niðurlag af bls. 23. Jenny festi djásn Martiris um hálsinn á sér, en það voru rósir Gústafs, sem snertu hjarta henn- ar. *T| VERT einasta-ár fær Jenny w t stóran rósavönd á brúð.kaups- degi sínum og Gústafs. Stundum, þegar úr litlu er að spila, finnst Jenny að eiginlega hefði nú átt að nota peningana í annað þarf- ara. En svo minnist hún Þorláks- messudags í Kaíró, þegar rósirnar ætluðu aldrei að hætta að koma inn til hennar. Og hún strýkur höndunum um ljósu lokkana á Gústaf og klappar honum á kinn- ina. En þegar Martin sér þau saman á gangi hugsar hann með sér: „Eg vissi það nú alltaf — Gústaf er einn af þessum mönnum, sem vinna alltaf sigur. ..." * JUL. NERLAND: Það gengur betur næstu jól IÆJA, þá er það sama eymdin aftur. Elsa stóð við eldhúsborð- ið og starði út í fjúkið. Þéttur og þungur lagðist snjórinn yfir húsaþökin og aurgráar göturnar. Það var dálítil gola svo að skæða- drífan feyktist til og myndaði hvítan reyk, sem byrgði fyrir út- sýnið. — Janúar, febrúar, mars, april, — það eru þessir f jórir mánuðir, sem er of aukið í árinu. Að minnsta kosti fyrir málarana. Og svo hálf- ur desember — jólahelmingurinn. — Ætli maður fái ekki eitthvað að gera í vetur líka. Petter sagði þetta til þess að hugga hana. Hann reyndi að gera brosið á sér eins eðlilegt og hann gat, þó að hann gréti innvortis. — En sú bjartsýni! sagði hún kaldranalega. — Það lagast einhvern véginn, sagði hann. — Við höfum nú bjargast tíu vetur saman til þessa. Og ég er viss um að við lifum þann ellefta af. — Við höfum aldrei verið eins illa stödd og í ár. Venjulega hefir þú þó 'haft vinnu til jóla, og þá hefir okkur tekist að teygja úr aurunum fram í janúarlok. En í vetur varstu orðinn atvinnulaus í nóvember. Og nú á ég einar tíu krónur í buddunni. Það er ekki hægt að teygja úr þeim lengi — það geturðu skrifað hjá þér. — Berðu ekki áhyggjur fyrir morgundeginum, byrjaði Petter. — Æ, vertu ekki að þessu bulli. Það er hollara að horfast í augu ið sannleikann. Veistu hvaða dag- ur er í dag? Það er aðfangadagur. Þú hefir auðvitað sótt rif jabita og steik til slátrarans? Og keypt hnetur og nasl — ha —? Petter þagði. Og hugsaði með þrá til rifjabitanna. — Jæja, ég hefi aðeins tíu krón- ur. Eg held að við kaupum jóla- blað fyrir þær. Þeim peningum er vel varið. Þá getum við lesið um allt þetta góða fólk, sem kemur með alls konar góðgæti á aðf anga- dagskvöld, til fátæka fólksins sem á bágt. Kannske við rekumst líka á málara, sem fær forstjórastöðu í jólagjöf. Og þá getum við lifað eins og kóngar á þeirri lesningu. Að minnsta kosti meðan ímyndun- araflið endist. Eða kannske fáum við son heim frá Ameríku með fulla vasana af dollurum, þegar kirkjuklukkurnar hringja inn jól- in. Sú saga hefir aldrei verið rituð í jólablað, svo að það er mál til komið, að einhver höfundurinn noti þessa hugmynd. — Þennan Ameríkuson getum við nú ekki gert okkur vonir um, úr því að við höfum aldrei átt barn. — — Uss, það er hægt að koma því einhvern veginn fyrir í svona jóla- sögu. Við getum hafa átt barn áður en við giftumst — án þess að vita nokkuð af því. Og þá kemur barnið — við þurfum ekki annað en að leggja á borðið handa þrem- ur. Allt lagast. Enginn situr mat- arlaus og aleinn á aðfangadags- kvöldið. — Þú ert alltaf svo svartsýn, sagði Petter. — Ekki beinlínis það. En ég lít skynsamlega á málið. Eg horf- ist í augu við staðreyndirnar og mig dreymir ekki um gull og græna skóga. — Uss — og þó segja einhverj- ir bjánar að konurnar séu miklu rómantískari en karlmennirnir! Það er víst einhver jólasöguhöf- undur sem hefir sagt það. Þeir lýsa alltaf öllu, eins og það hefði orðið ef allir menn væru góðir. Trúir þú kannske á jólasveininn? — Nei, en...... . — En samt trúir þú því að allt slampist af. Áttu kannske eitthvað inni nokkurs staðar? Eða heldur þú að nokkur vilji lána þér? — Nei, en...... — Hvað meinarðu með þessu en? .... — Við höfum ekki svelt ennþá. Til hvers er að harma það, sem ekki er skeð? — Lifa íaugnablikinu! Það hef- ir þú alltaf gert. En það er ekki hægt að lifa bókstaflega sam- kvæmt ritningunni, sérðu. Það stendur að maður eigi ekki að bera áhyggjur fyrir morgundeg- inum. Jæja, góðurinn minn — hér sérðu matarbirgðirnar!
Beinir tenglar