22 £#£ &#£ &#£ &#&&# &#£ &#& &#£ &#& ^#:£ &#g ^#^ ^#^ JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 t^ARNA STÓÐU ÞEIR, og m Jog höfðu ekki augun af lest- ^--^ inni. Sáu hana halla sér út um klefagluggann. Sáu hönd, sem var kreppt utan um hanska. Hún hreyfðist upp og niður, var svo ólík öllum hinum veifandi hönd- um, því að þetta var hönd hennar. Hún var með hring, og steinninn í honum var líkastur hásæti í lag- inu. • Þumalfingurinn á annarri hendinni var einkennilega snúinn, en að öðru leyti var höndin eins og vel hirtar hendur gerast, — hvorki styrk né veik. En í vitund þeirra beggja, sem stóðu þarna, var þetta hönd Jenny, og svo var eiginlega ekkert meira um þetta að segja. Málarinn Gústaf og kaupsýslu- maðurinn Martin stóðu á sama stað, þangað til veifandi höndin hvarf eins og strik út úr mynd- inni. — Fólk hnappaðist saman kringum þau, vinir Jenny réttu fram hendurnar til þess að kveðj- ast, og nú stóðu þeir á stéttinni í þeim tómleika, sem þar er jafnan eftir að lest hefir ekið úr hlaði. Þeir voru þarna innan um hjalandi og hlæjandi fólk. Eiginlega voru þeir alls ekki þarna á stéttinni, heldur á einhverri endalausri götu, með Jenny á milli sín. Og allt, sem snerti Jenny, fyllti hug þeirra. Hljómur raddar hennar, Karen Aábye: Brciða af rósum hrynjandin í göngulagi hennar og öll veran. Snögg hreyfing hand- arinnar upp í hárið. Armbands- úrið í ólinni. Festin sem hún bar um hálsinn og teygði oft upp í munninn, þegar hún var hugsandi. Allt þetta smávægilega hjá mann- eskju, sem þeim þótti báðum vænt um, greip þá föstum tökum, eftir að Jenny var farin frá þeim, og þeir stóðu þarna á stéttinni inn- an um fólk, sem var að flýta sér að komast á brott...... Gústaf og Martin voru komnir út úr þvögunni og inn í Tietgens- götu. „Hvernig ganga viðskiptin?" Það var Gústaf sem byrjaði. „Eg þarf ekki að kvarta," svar- aði Martin. ,,Þú spyrð svo gæti- lega." „Eg sagði þetta til þess að segja eitthvað," svaraði Gústaf. „Eg hefi engan áhuga á versluninni þinni. Og ekkert vit á slíku held- ur." Martin hló. „Nei, auðvitað ekki." Gústaf leit út undan sér á Mar- tin. Martin var einn þeirra manna, sem alltaf vilja hafa betur. And- lit hans var frjálsmannlegt og óþvingað eins og hláturinn hans. Og rödd hans vakti traust, og kom manni til þess að hlusta, jafnvel þó að það væri mesta bull, sem hann sagði. Það var eiginlega ekkert sérstakt við Martin. Hann var blátt áfram þreytandi. Gústaf fannst sem hann mundi jafnan koma máli sínu fram. Hann hafði yið trygga sjóði að styðjast, bæði andlega og líkamlega. Hann var hreinn og beinn og góður félagi. „Hvenær ætlið þið Jenny að giftast?" spurði Gústaf. „Hver segir að við ætlum að giftast?" Martin snéri sér að hon- um spyrjandi. „Það var bara ég, sem spurði. Svona líkt og ég spyr að svo mörgu öðru, sem ég ætti kannske ekki að spyrja um. En hvenær á þetta að gerast?" „Þú veist best sjálfur að við höfum ekki ákveðið neitt um það, Gústaf." — Það var sjaldan, sem Martin talaði í alvöru, en nú gerði hann það. „Nei," hélt hann áfram, „við höfum ekki ákveðið neitt um það. Fyrst ætlar Jenny að vera um skeið hjá þessari systur sinni í Kairo, og ég býst við að fara í kaupsýsluferð þangað í vor, og svo kannske......" Þeir kvöddust með handabandi. „Um eitt skeið," sagði Martin, „hélt ég að það yrðir þú." Og svo kom þögn. „Þér þykir ákaflega vænt um Jenny? Er það ekki, Gústaf?" „Við erum gamlir vinir," sagði Gústaf. Svo skildu þeir. Martin stóð kyrr og horfði á eftir Gústaf. Hann hallaði sér upp í vindinn, bústinn og breiður, er hann gekk á ská yfir götuna. Og stormurinn blés út hárið á honum. Á þessu augnabliki vissi Martin, að hver vöðvi í andliti Gústafs mundi vera strengdur. Það var öllu fremur skáldahöfuð en mál- arahöfuð á Gústaf. Einkennilega hnútótt og samsett, en þó ofur venjulegt andlit, og svo þessi augu, þar sem eldur brann sí og æ, utan endimarka tímans og mannlegs skilnings. Martin kinkaði kolli hugsandi og lét augun fylgja manninum, sem gekk þarna íboginn: „Gústaf," hugsaði hann .... „Gústaf er einn af þeim, sem alltaf sigrar-------þrátt fyrir allt, sigrar hann alltaf......" *t-^AÐ VAR í desember. Fimm i/L/dögum fyrir jól. Gústaf og Martin hittast af tilvjljun á göt- unni og setjast inn á hressingar- skála. Þeir eru með glös á milli sín. „Það voru falleg blaðaummæli, sem þú fékkst um sýninguna þína. Og þú hefir selt mikið, heyri ég sagt!" „Eg þarf ekki að kvarta," sagði Gústaf. „En hvers vegna spyrðu?" Og svo bætti hann við brosandi: „Ekki er það víst vegna þess að þú hafir áhuga á myndunum mín- um?" „Þú veist vel," sagði Martin og hló, „að ég hefi ekkert vit á mál- verkum. En ég sagði þetta til þess að segja eitthvað." „Já, ég skil." Einhvers staðar var verið að glamra á píanó. Það var valsinn úr Kátu ekkjunni og á eftir kom syrpa af jólalögum. „Hefir þú frétt nokkuð frá Jenny?" Gústaf sneri glasinu milli fingranna og sagði þétta án þess að líta upp. „Já," sagði Martin, „það hefi ég. En hún skrifaði meðal annars að hún hefði ekki fengið nokkra línu frá þér. Og hún sagðist vera hissa á því. Hún spurði eftir þér — nærri því eins og maður spyr um sjúkling."
Beinir tenglar