JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 ^* &#£ &#£ &#& 3e#£ ^*^ &#£ &#£ ^*^ &#£ £#g £#g $.#£ 23 „Hefirðu gert nokkuð sérstakt í tilefni jólanna?" „Hvað áttu við?" Gústaf horfði um stund niður í glasið sitt. „Nú ég var bara að hugsa um — hefirðu — þú hefir víst sent henni jólagjöf þarna suður. Eg geri ráð fyrir að þú sért einn af þeim, sem sendir jólagjafir." Martin sagði honum nú — og var ekki laust við drýgindi í rödd- inni — að hann hefði sent henni skartgrip. Hann hafði fengið skip- stjóra, til þess að taka hann með sér, svo að hún fengi hann ein- mitt á jólunum. Þetta var Ijóm- andi fallegur gripur, sagði hann. Hann haf ði vandað sig miki,ð, þeg- ar hann var að velja hann. Gústaf gramdist við sjálfan sig. Hvers vegna hugsaði hann aldrei um þess konar? Og nú mundi ekki einu sinni jólakort komast til skila í tæka tíð, þó að hann sendi það v dag. Ofurlítið jólakort, með jóla- sveinum og grautarskál og greni- könglum. Og hann sem hugsaði til Jenny hvern einasta dag! Og mundi alltaf gera það. En hann vissi að hann mundi aldrei geta unnið taflið, þegar Martin var annars vegar. Martin og Jenny — það var afgert mál, svo einfalt, fagurt og alveg eins og það átti að vera.' En hann og Jenny — og þess vegna var réttara að skrifa alls ekki. Hann hafði aldrei getað skrifað bréf. Hann hafði aðeins getað þráð að skrifa — og svo lét hann daga og vikur líða, og skrif- aði ekki. Jenny með djásn um hálsinn. Jenny, sem hérðir á hálsfestinni og tekur djásnið milli tannanna. Svo situr hún og sígur það, eins og krakki brjóstsykursmola. Og hún er svo töfrandi falJeg meðan hún er að þessu. Jenny með hönd und- ir kinn, þannig að hörundið togn- ar undir öðru auganu og hrukkur koma á það. Hann sér í huganum þessar hrukkur, sem verða var- anlegar í andliti hennar þegar ald- urinn færist yfir. Og hann veit að honum muni þykja vænt um hrukkurnar lika .... ' Það var vel til fundið að gefa Jenny skartrip. Og nú sagði Gústaf: „Það var góð hugmynd með 'þennan skartgrip." Og svo fór hann að tala um Jenny, þegar hún færði úrið til á úlnliðnum, þegar hún lagaði beltið á kjólnum sín- um, án þess að hreyfa hann sjálf- an, þegar hún strauk fótinn á sér til þess að eyða fellingunum úr sokkunum .... a'llar þessar hreyf- ingar, sem maður tekur eftir hjá stúlkunni, sem manni þykir vænt um .... eða þegar hún stakk djásninu upp í sig og saug það. ." Martin sat og horf ði út í bláinn. Hann brosti sælubrosi, ef til vill dálítið kjánalega, eins og ham- ingjusömum mönnum er títt — en sæll var hann, hvað sem öðru leið. Hann sagði að öllu þvi, sem Gústaf hefði minnst á, hefði hann eiginlega aldrei tekið eftir sjálfur, en hann vissi að djásnið mundi fara henni vel, því að hálsinn á henni væri svo fallegur. Gústaf lá við að gretta sig framan í hann og segja, að Jenny hefði alls ekki fallegan háls. Engar nútímastúlk- ur hefðu fallegan háls, því að þær væru of magrar til þess — en Jenny mundi eigi að síður verða yndisleg — ekki hálsinn eða hör- undið, heldur þessi litla hreyfing, þegar hún bæri djásnið upp að munninum .... Þeir skildu og buðu hvor öðrum gleðileg jól. Gústaf gekk eins og víma væri í honum. Hann gekk yfir stórt torg og þar stóð stórt jólatré með logandi ljósum. — Hann heyrði hringla í samskotabauk, hann sá djásn eins og hörpu í laginu, með þúsund brillíöntum- í hvítagulls- umgerð og Jenny beygja sig niður að djásninu. Hann strauk hendinni gremju- lega um hárið og vissi ekki fyrr en hann var kominn inn í blómabúð. Hvað kostaði að senda blóma- kveðju — hún átti að fara langt burt — alla leið til Kaíró. Hvort hún kæmist fyrir jól ? Sama hvað þetta kostaði — hérna voru 100 krónur. Það áttu að vera rósir. Henni þótti svo vænt um rósir. Ja, þótti henni það annars? — Gústaf vissi ekki hvort Jenny þótti vænt um rósir — en henni hlaut að þykjavænt um þær. — „Rósir eru dýrar," sagði stúlkan fyrir innan borðið. „Á þessum tíma árs." Hann gaf henni heimilisfang Jennyar og textann að símskeyt- inu: „Gleðileg jól Jenny. Kveðja Gústaf .... Hann dró djúpt andann, þegar hann var kominn út úr búðinni. Ekki var þetta harpa úr brilliönt- um og platínu. En það var kveðja — hæversk og fátækleg desem- berkveðja úr köldu landi — og hún mundi undir öllum kringum- stæðum komast til skila .... ^f ENNY lá milli svefns og vöku ^T á dívaninum í stofunni sinni. Þetta var á Þorláksmessu. Fyrir tveimur dögum hafði hún fengið gjöfina frá Martin. Margir smáir brilliantsteinar í platínuumgerð, sem var eins og harpa í laginu. En hvers vegna hafði hún ekki fengið bréf frá Gústaf? Og hvers vegna skrifaði hún honum ekki sjálf? Hann stóð á brautarstéttinni og sneri • hnútótta órannsakanlega andlitinu að henni. Hann tók ekki pípuna úr munninum. Svona var Gústaf. Hvað skipti hann sér af, þó að maður færi í aðra heims- álfu? Hann fór sína dularfullu leið, og maður þorði ekki að biðja hann um að lofa sér að verða sam- ferða. En þau augnablik, sem hann hafði sýnt hve mikils virði vin- átta hennar var honum, geymdi hún í minningunni sem eitthvað lifandi, heitt og fagurt — eins og djásn, sem hún.notaði til skarts innra fyrir andann. Hún gekk með Martin í trjá- lundi. Þar ilmaði af margvísleg- um jurtum, stundum líkt og af þurru sherry en svo yfirgnæfði ilmurinn af greni allt annað. Hún hafði minnst á þetta við Martin og hann hafði hlegið. Martin hló oft og var alltaf á sama máli og hún. Martin var fríður maður — og alltaf öruggur. En Gústaf var ekki þannig. Hann sagði ekki margt. Þau gátu gengið tímunum saman, án þess að hann opnaði munninn. En svo hafði hann það til, að snúa sér að henni allt í einu og stara á hana eins og hann hef ði aldrei séð hana áður — og virðast hissa á að sjá hvernig hún liti út. Ef hún væri nú á gangi með Gústaf á þessu augnabliki! Næðingssaman, kald- an desemberdag rétt fyrir jólin. Skyldi vera frost í Danmörku núna? Skyldi Gústaf hafa haldið stóru sýninguna, sem hann ætlaði að halda? Nú aka bifreiðarnar með há hlöss af jólatrjám inn í borgina, og tréð á Ráðhústorginu gnæfir við himin og efstu grein- arnar eru huldar í skýjum. Skyldi Gústaf nokkurn tíma minnast þess, er þau voru saman? Er hug- ur hennar til hans eins, hlýr og hann var fyrrum? I þessum svifum var drepið á dyrnar hjá henni. Stúlkan kom inn og rétti henni feiknastóran rósavönd. Rósir í öllum hugsanlegum litum. Sím- skeyti fylgdi með, og hún braut það sundur og las kveðju Gústafs. Én hún fékk ekkert næði til þess að átta sig á þessu. Fyrir utan dyrnar stóð sendill með annan vönd enn stærri — alla vega litar rósir. Og hún hafði varla tekið bréfið utan af einum vendinum, þegar sá næsti var borinn inn. Blómasendlarnir glottu, er þeir, voru að hlaða rósavöndunum hverjum eftir annan þar sem þeim varð best komið fyrir. Hvar sem litið var um stofuna voru nýút- sprungnar rósir. Jenny leit á sim- skeytið, á stúlkuna, á blómvend- ina. Og alltaf bættust fleiri og fleiri við. — Sendlarnir voru tvo tíma að bera inn vendina. Rósir! Rósir! Rósir! Og henni fannst hún sjá mynd Gústafs með hverjum rósavendi. — Skógur af rósum, breiður af rósum — hún varð jafnvel að nota baðkerið líka. — Hundrað króna seðill Gústafs, sem í Danmörk hefði varla nægt fyrir nema einum fallegum blómvendi, varð meira en einn blómvöndur þegar keypt var fyrir hann í Kaíró, því að þar fengust rósir fyrir sama sem ekkert...... Niðurlag á bls. 20. rWftimm^M^f^tti^
Beinir tenglar