JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 ^* %&£ $#g £#£ &#£ &#£ &#&•&#& £-#& &#& £#& £#& £#& 27 & <2> <3> ¥ 0000 ©@ © © A A A A a. Svolítil dægradvöl. ÞiS klippið tölumerkin út úr blaS- inu, og nú er þrautin sú að raða þeim þannig á reitina, að hvergi sé sama talan eða sams konar umgerð í sömu línunni, hvorki lárétt né lóðrétt. Þetta er ekki erfitt, en ef það tekst ekki verið þið að líta á ráðningarniyndina, sem er á bls. 31 hér i blaðinu. Völundarhús. Tryggur finnur lyktina af kjötbein- inu en hann getur ekki náð því nema með því að fara eftir öllum hinum krókóttu göngum völundarhússins. — Það er erfitt fyrir hann því að hann er aS eins lítill hvolpur. Getið þið hjálpað honum? Smámerki á jólapakka. Smámerki sem við bindið á jóla- gjafirnar munu eflaust gleðja meira ef þið hafið búið þau til sjálf. Það er gaman og ógn auðvelt. Þið klippið þau út úr karton eða stinnum pappír. Þau geta verið allt mögulegt. Hér sjáið þið nokkur sýnishorn. Baka til stimplið þið Frá: — Til: — svo skrifið þið nöfnin á áður en þið festið merkin á Leikur með seglgarn. Þarna fáið þið smáleik til þess að skemmta gestunum með er þið bjóðið vinum heim. Bindið hendur tveggja saman með tveimur seglgarnsspottum Hér getið þið lesið hina frægu sögu um eins og þið sjáið á mynd 1. Spyrjið þá hvort þeir geti losnað án þess að leysa hnútana eða skera bandið. Þeir munu snúa sig og toga og gera ótal skringi- legar tilraunir án þess að geta losnað. Ef til vill vilja fleiri gestir reyna hvernig þeim tekst þetta — að lokum verða allir bundnir saman 2 og 2 — og er þá kominn tími til þess að sýna lausnina. Annar af þeim sem bundnir eru saman myndar lykkju á sinn garnspotta eins og sjá má á mynd 2. og bregður henni svo yfir úlnlið hins eins og á mynd 3. Er hann þá laus. Reyndu áður en þú sýnir öðr- um. Gistihús og hundar. Þeim sem eiga hunda gengur oft illa að fá leyfi til þess að hafa þá með í gistihús, þegar þeir fara á sumarleyfi. En í Las Vegas í Bandaríkjunum er gistihús, sem beinhnis hvetur gestina til þess að taka húsdýrin með sér. — GistihúsiS heldur ættartölur yfir alla þá. hunda, sem gista þar. Nöfn og heimilisfang eigendanna eru nákvæm- lega skrifuð upp og á jólunum fá hund- arnir jólakort frá heimahundi hótcls- ins. Þeir menn sem búa á gisthúsinu hafa það næstum á tilfinningunni að það sé hundurinn sem farið hefir með þá á gisthúsið en þeir ekki með hund- inn. Androkles og ljónið l." Það var einu sinni fyrir mörg- um árum að ríkur og voldugur Róm- verji bjó i Norður-Afriku. Hann átti stóra höll og hafði marga hermenn og þræla. Einn af þrælum hans hét And- rokles. Hann var fæddur í Grikklandi. Androkles var ungur og fríður sýnum og duglegur við vinnu. Þess vegna var honum fenginn starfi í höllinni. Hann átti að ganga um beina en þess á milli átti hann að vera gestum til skemmt- unar, þvi að bæði var það að hann kunni að lesa upp fyrir þá og svo lék hann einnig afbragðsvel á sítar og flautu. — Kona Rómverjans hafSi ekki neitt fyrir stafni. Henni leiddist þvi oft. „Komdu Androkles og sittu hérna hjá mér, þá getum við talað saman," sagði hún. En Androkles svar- aði: j.N'ei, frú, til þess hefi ég ekki leyfi." 2. Frúin hélt áfram að nauða á And- rokles. Ein daginn vildi hún að hann léki fyrir hana, en næsta dag bað hún hann um að lesa fyrir sig, — en hann sagði alltaf: „Nei, frú, ég hefi ekki tíma til þess. Eg verða að stunda vinnu mína." — Að lokum var frúin reið. Hún varð svo reið að hún sór þess eið að hefna sín á Androkles. Hún fór til manns síns og sagði við hann: „Þú verður að hegna þræln- uni honum Androkles. Hann er latur, hann er kærulaus. Hann talar og leik- ur sér í stað þess að vinna, og hann segir hinum þrælunum að þeir skuli bara taka vinnuna með ró, alveg eins ' og hann geri." 3. Ríki Bómverjinn hélt að konan hans segði satt. Og hann reiddist því Androklesi. „Takið hann!" sagði hann við hermennina tvo. „Bindið hann við staur og hýðið hann, þvi að hann er óhlýðinn og latur." Androkles var að leggja á borð, þegar hermennirnir komu að sækja hann. Hann átti sér einskis ills von, en þegar hann frétti hvað frúin hafði sagt varð hann fok- reiður. Og honum óx afl við hina ó- réttlátu meðferS. Hann sleit Sig af her- mönnunum og flýði langt út í eyði- mörkina. Þegar þangað kom hægði hann á sér. Hann dróst áfram þvi að iiann var orðinn mjög þreyttur. Sandurinn brenndi bera fætur hans, hann fékk ofbirtu í augun af sólinni og sveið uridan sólbrunanum. Hann stundi af hungri og þorsta og datt loks örmagna i sandinn. 4. Bráðum kvöldaði og nú varð kol- dimmt og kalt. Óp og öskur rufu næl- urkyrrðina. Androkles lá sofandi þar sem hann hafði dottið, cn vaknaði nú viS öskrin. Þegar hann opnaði aug- un leist honum ekki á bhkuna. Hann hafði sofið rétt fyrir framan helhs- skúta. Og þaðan sá hann i tvö gul- græn augu, uppglenntan kjaft og hvít- ar, hvassar tennur. Hann fann andar- drátt skepnunar, sá loðinn háls, og hélt aS nú væri úti um sig. Ljónið í skútanum öskraði aftur og Androklcs hnipraði sig í kuSung, því aS hann var svo máttlaus að hann gat ekki flúið. 5. Þarna lá Androkles og beiS dauSa síns, en Ijónið stökk ekki á hann. Það barði halanum og kom skriðandi til hans, hægt og hægt, og vældi eins og lúbarinn hundur. Androkles ætlaSi varla að trúa sin- um eigin augum. Þegar IjóniS var komið alveg að honum rétti þaS fram aSra framlöppina. Og nú sá Androklcs hvaS var aS „konungi dýranna". Stór
Beinir tenglar