JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 ^* &#£ &#£ $#& &#£ &*£ &« £#£ £#& £#& £#£ &#& ^« 35 NNJÓINN HAFÐI hlaðið í þykkar breiður. Jólin voru að koma. Innan örfárra klukkutíma mundu kirkjuklukk- urnar bera óma jólaboðskapsins inn í meðvitund mannanna. Fyrir utan blómabúð eina var meðal margra annarra þrettán ára gömul telpa, með þvott í körfu. Hún var fremur smávaxin og grönn, en greindarleg og eftir- tektarsöm. Litla stúlkan virtist beina állri athygli sinn að nýút- sprunginni dökkrauðri rós, sem skartaði ein út af fyrir sig í gluggakistunni. Hún taldi alla pen- ingana sína — aleiguna. Já, 27 aurar, ekki var það nú reyndar mikið, en eitt lítið blóm getur þó tæplega kostað meira en 25 aura, hugsaði hún. Hún gekk nú hiklaust inn í biómabúðina, og bað þegar um dökkrauðu rósina yndislegu. Af- greiðslustúlkan bjó snoturlega um rósina, og réttir hana síðan til litlu stúlkunnar og segir: — Gjörðu svo vel. Hún kostar 75 aura. — Eg á ekki nema 27 aura, en ég skal borga afganginn undir eins eftir jólin, stamaði litla stúlk- an. | — Nei, það er ekki hægt, sagði afgreiðslustúlkan, — én þú getur vel fengið annað blóm fyrir pen- ingana þína. — Æ-nei, sagði sú litla. — Eg vil bara þessa rós. Mamma mín liggur veik á sjúkrahúsinu, og hún hefir svo mikið yndi af rauðum rósum. — Jæja, þá verður þú líka að útvega þér næga peninga, svar- aði hin. Litla stúlkan hraðaði sér nú út úr búðinni sem mest hún mátti, og hugðist reyna að ná í það, sem á vantaði. En það voru allir svo önnum kafnir við vinnu sína, að henni varð sama og ekkert á- gengt. Enginn mátti vera að því að sinna henni. Samt sem áður hljóp hún aftur að blómabúðinni og haf ði nú 43 aura handa á milli. Afgreiðslustúlkan, sem þekkti hana undir eins og hún kom inn, spurði nú hæverkslega: — Jæja, hvernig gekk þér nú að ná í pen- ingana? — Eg gat ekki f engið alveg nóg, en má ég samt ekki fá rósina, ég skal ábyrgjast borgunina á af- ganginum undir eins eftir jólin. — Nei, ég má engum lána, svar- aði búðarstúlkan, — en móðir þín hlýtur að verða jafnánægð, ef hún fær nokkrar fallegar rauðar nell- íkur. — Eg vil ekkert annað blóm en rauðu rósina, svaraði sú litla. Fullir samúðar horfðu menn á litlu stúlkuna, og margir virtust vera að brjóta heilann um það, hvers vegna það gæti eiginlega verið að hún vildi endilega gefa HERMANN JÖRGENSEN: RÓSIN móður sinni þessa einu rós. Á meðal þeirra mörgu, sem þarna voru í blómabúðinni veitti litla stúlkan sérstaklega eftirtekt, há- vöxnum dökkhærðum manni, sem einnig var að velja sér f alleg blóm. Hann hafði fylgst vel með orðum og athöfnum hennar. Hann segir við afgreiðslustúlkuna: — Hvað ber ykkur eiginlega á milli? Eg heyri að þér getið ekki orðið við óskum barnsins. — Nei, svaraði búðarstúlkan. — Hún vill endilega kaupa þessa rauðu rós þarna í glugganum, en hefir ekki nóga peninga til þess að borga fyrir hana. Og þessi litli þrákálfur vill ekki sjá nokkurt annað blóm. Honum varð litið á litlu stúlk- una, og loks gengur hann til henn- ar og spyr: — Hve marga aura þarftu að fá í viðbót? — Þrjátíu og tvo — einungis 32 aura. — Hérna eru peningarnir. Reyndu svo að ná í rósina. Þú ert sjálf lítil elskuleg rós, en reyndar ekki dökkrauð. — Bestu þakkir, hrópaði litla stúlkan og þaut af stað með rós- ina, en þegar hún var komin spöl- korn frú búðinni, varð hún þess áskynja, að hún hafði gleymt að spyrja þennan góða mann að heiti. Hún sneri því við aftur, og mætti honum þegar hann var að fara út úr búðinni. — Ó, afsakið herra, ég gleymdi alveg að spyrja um nafn yðar, en ég heiti Olga Nielsen og á heima í Kóngsgötu nr. 100. Eg ætla að koma undir eins eftir jólin og borga yður þessa 32 aura, ef ég fæ að vita um nafn yðar. — Jæja, þú álítur þá barnið gott að þetta sé nokkurs konar lán, en sleppum því. Eg á heima á Vesturgötu 14. — Eg þakka innilega, ég skal reyna að muna þetta. Því næst hljóp Olga litla eins og fætur toguðu eftir veginum, en hann stóð enn þá í sömu spor- unum og kallaði hástöfum á eftir henni: — Gleðileg jól, Olga litla, en hún var þegar komin of langt í burtu til þess að veita því nokkra eftirtekt. Olga hljóp í einum spretti uns hún kom að sjúkrahúsinu, en þá var klukkan að verða 4. Móðir Olgu var þungt haldin. Hún hafði ekki augun af dyrun- um, og var alltaf að hugsa um Olgu litlu. Skyldi hún ekki fara að koma? Eða ætli hún sé ennþá að hjálpa húsmóður sinni við að bera út þvottinn. Og hver verða svo að lokum örlög hennar, litlu stúlkunnar minnar? Hún vissi það vel, að Olga litla hafði enn þá enga hugmynd um að þær yrðu bráðum að skilja fyrir fullt og allt. — Olga myndi ef til vill aldr- ei framar miðla henni af milda brosinu sínu. Læknirinn var bú- inn að segja henni eins og var, að hún myndi eiga skammt ólifað. En guð blessi elsku barnið mitt, hugsaði hún. Hurðin opnaðist mjög hljóð- lega, og Olga litla kom inn með hvítan böggul, sem hún rétti móð- ur sinni um leið og hún segir: — Góðan daginn, mamma mín! Sjáðu nú hvað ég kem með til þín. Olga hné hálf-máttvana ofan í stólinn við rúm móður sinnar. Hún var svo þreytt og móð eftir þessi löngu hlaup. En hún gaf móður sinni nákvæmar gætur á meðan hún var að afhjúpa jóla- Það er siður í Suðurlöndum að állir þeir sem aka bifreið gefi umferðálögreglunni jólagjafir. Óviða kveður þó meira að þessu en % Lissábon. Þar setja bifreiðaeigendafélögin upp jólatré víðs vegar um borgina, og undir þau eru gjafirnar lagðar, og þoer eru ekki numdar við nögl sér, eins og sjá má á myndinni. Og þó sjást ekki öll umslögin með peningaseðlum, sem gefnir eru.
Beinir tenglar