36 £*£ £*£ $*£ $*£ £*£ £*£ £*£ £** £*£ £*£ £*£ £*£ *^ JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 gjöfina. Loksins hrópaði móðir- in: — Rós, dökkrauð rós. Ó, Olga, en hvað þetta gleður mig inni- lega. Olga stóð upp, en laut síð- an yfir rúmið, kyssti mömmu sína og hvíslaði: — Þetta er eina jólagjöfin, sem þú færð frá mér, elsku mamma mín. — Innilegasta þakklæti, barnið mitt. Þetta er sú besta gjöf, sem ég hefði getað kosið mér. Eg hefi alltaf haft mikið dálæti á blóm- um, en þó tek ég rósirnar langt fram yfir önnur blóm. Og sama máli gegndi þetta með föður þinn. Við trúlofuðumst á sólbjörtum sumarmorgni, og daginn eftir gaf f aðir þinn mér yndislegan og f agr- an blómvönd, samanknýttan úr mörgum dökkrauðum rósum. Og þú Olga mín komst í þennan heim eins og rósahnappur, tágrönn og svo fíngerð, að faðir þinn þorði tæplega að snerta þig. Og á mesta sorgardegi lífs míns, þegar faðir þinn datt ofan af smíðapallinum, og vinnufélagar hans vildu endi- lega flytja hann í sjúkrahús, þá andvswpaði hann í sifellu: — Heim, heim, — og þeir fluttu hann heim, og þar gat hann talað við okkur örfá augnablik. Kistan hans var öll skreytt með rósum. — Talaðu ekki svona mikið elsku mamma mín, þú verður allt of þreytt. — Jú, ég þarf einmitt að tala í dag, ef til vill verður það ekki seinna vænna. — Hvað segirðu mamma? spurði Olga. — Nú kom hjúkrunarkonan brosandi inn í stofuna og segir; — Það er alveg eins og frú Nielsen ímyndi sér að nú sé kom- ið sumar. Hún leikur sér að yndis- fagurri rós. — Já, sagði sjúklingurinn. — Viljið þér sjá, hún er alveg indæl. Eg elska rósina; hún minnir mig betur en öll önnur blóm á auð og fegurð lífsins, á fuglasönginn pg vorið. -— Eg má til með að útvega blómakönnu undir rósina, sagði hjúkrunarkonan blíðlega um leið og hún fór út. Rósin var látin standa í glugg- anum, hún var þar eins og nokk- urs konar vorboði, sem minnti á sumar og"sól. En Olgu fannst veröldin vera nöpur og harðleikin. Augu henn- ar hvíldu á sjúkri móður, sem ein- mitt nú var óvenju fölleit og dap- ureyg. Hún tók hönd hennar þvala og máttvana, og loks segir hún: — Færðu ekki að hafa jóla- tré í kvöld? — Jú, við fáum að hafa lítið jólatré hérna í stofunni, en þeir sem hressari eru, fara ofan í borð- stofu. Þar verður stórt jólatré, og þaðan heyrum við jólasöngvana. En þú litla Olga mín. Hvar verð- ur þú eiginlega um jólin? — Eg verð hjá frú Carlsen, svaraði Olga, — hún er sérstak- lega góð við mig, og Karen hefir alltaf sofið i herberginu hjá mér á hverri nóttu. Karen á erfiða daga. Hún vinnur við þvott frá morgni til kvölds alla daga. Carlsen er atvinnulaus, og litlu drengirnir hans verða oft að berjast við kuldann klæðlitlir og illa til reika. — Ert þú alltaf að bera þvott- inn til viðskiptamannanna, Olga min? — Já, mamma mín, nú er ég líka orðin 13 ára, sagði Olga og brosti örlítið drýgindalega. Nú sló klukkan fimm, og til- kynnti þar með að heimsóknar- tíminn til sjúklinganna væri lið- inn. Olga stóð upp og kvaddi, og gekk síðan hljóðlega fram gólf- ið. Hún staðnæmdist í dyrunum og varð þá litið á móður sína. Hún sneri af tur og þaut hálf snökt- andi inn að rúmi hennar. — Olga mín, nú ert þú orðin 13 ára, og þá verður þú nú að reyna að bera þig vel. — Já, elsku mamma mín, ég skal umbera þetta allt, en þú mátt með engu móti fara frá mér, því að þá á ég hvorki pabba né mömmu. Eg skal gera f yrir þig öll erfiðustu verkin, það er eina ósk- in mín, að þú megir koma heim og vera hjá mér. — Já, Olga mín. En þú ert nú svo skynsöm stúlka að þú hlýtur að vita að þessu getum við ekki ráðið sjálf, en lofaðu mér því elsku litla rósin mín, að breyta ávallt sem best, því að þá megum við vænta endurfundar, og getum glaðst þar, sem eilífa Ijósið skín. Vertu sannorð og ráðvönd í hví- vetna, og þá mun þér farnast vel. Olga tárfeildi, en kom engu orði upp. Hjúkrunarkonan kom inn í þessu og segir: — Jæja, Olga mín. Nú verður móðir þín að fá gott næði. Komdu út með mér. Olga hlýddi samstundis og kvaddi móður sína. En þegar þær komu út úr stofunni, þá segir h júkrunarkonan: — Hérna er örlítil jólagjöf til þín, en þú mátt ekki skoða hana fyrr en þú kemur heim til þín. — 0, jólagjöf. Er hún frá henni mömmu? — Já, eða einhverjum öðrum, en það skiptir ekki máli. — Jæja, batnar mömmu ekki bráðlega? — Gleðileg jól, Olga litla, nú verður dyrunum lokað. — Gleðileg jól, sagði Olga og fór. Það var ekki mikið um jólagjaf- ir hjá frú Carlsen, en fólkið var þó samt sem áður í hátíðarskapi og Olga náði brátt fyrri gleði sinni og «^f <-<-«««-«-««««-«« <«¦«««««« <<<<<<<<<<<¦<-<<<-<-<-<<¦<-<<<<<<¦<¦<¦<•<<<<<<<¦<<<«<¦<¦<-<<<<-<¦<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<<<<<<¦<¦<-<<<<<<< >' >r >r >' >r >l' \f > !' > r >r >r " >r >r >r >r >f >r >r yr >r >r ^r >r >,- » \t >r >r \r 11 >r >r >r Ý >r >r >r > r >r >r ><- >r >r >r ^r >r >' >r >r >r >r >r >r >r >r > r >r >r >r >r >r >r >^ >' > r *r \r >r V >' . . . og gjafirnar Verslanin Björn HttstjÁnsson Ritfangadeild Vefnaðarvörudeild frá J\ j\ J*. jk j^ >k J^ J^ /i Ji A A J^ J^ A /l J\ J^ A ;i J\ j: j\ .\ j\ JK J\ J\ J\ .K J\ ¦T- j\ j\ J\ J\ J\ J\ j\ j\ j\ j\ j\ j\ J\ j\ j\ Jj\ J\ J\ j\ j\ J\ A í: j\ j^ j\ j\ j\ j\ j\ j\ j\ j\ »-»»>>»>»
Beinir tenglar