JÓLABLAÐ FÁLKANS 1951 ^* &« &#£ £#£ £#£ £*£ &#£ &#£ £#£ £#£ £#£ 3c#£ &#£ 37 «- >r >r >r >r >r >r >r >r •>r >r >r > r >r >r >r >r >r :; >r > r >r " >r >r ¦>r >r >r >r >r >r >r >r >r <r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >' >r >r >r >r >r >r >' >r >r >r >r >r >r >r >r >r >' >' >r >r >r >r > r >r >r » ^ÍÖ a <<<<««««««< «-< <<-<-<-<-<-<-<-<-<-<<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<-<¦< A j^ A >^ A Á J\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ jl A J\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ J\ A A J\ J\ J\ J\ J\ J\ A J\ Jf, J\ J\ J\ J\ J\ jl J\ J\ J\ J\ A J\ J\ J\ J\ Stjörnubúðinni \ j^ Sörlaskjóli 42 — Sími 8 15 55 >í j^ J\ J\ J\ J\ A » > » >->->->->->->->->->-»¦»->->->-»->->->-»->->->> > > » » > >>>>>> »¦»>->->->-> jólaborðið er best að kaupa <<<«««--«-<-<-<-«<«««««««<«¦««««««««<«<« Ý A M A >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r V >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r Ý >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r >r leifcfóng Veftfftðftrvorar og fleira til jólagjafa Verslun lngíbjaraor johnson Lækjargötu 4 — Sími 3540 >r ^' >r >r >r >r >r >r >r >r »¦»->->->-»-»¦»>> > > > >-»-»->-»-»-»->-»¦»>> >>>>>>>> »-»-»->-»-» J\ j\ !: söng hljómfagra jólasálmana á- samt hinu heimilisfólkinu. Á jóladagsmorguninn fór Olga snemma á fætur. Hún var komin á spítalann kl. 11, og hjúkrunar- konan tók mjög vingjarnlega á móti henni. En nú fór hún ekki með hana í stofuna nr. 14 eins og alltaf áður, heldur inn í sitt eigið herbergi. Hún sagði Olgu í fáum orðum frá jólakvöldinu. Það hafði verið alveg sérstaklega hátíðlegt. Loks segir hún: — Eg á að skila kærri kveðja til þín frá móður þinni. — Má ég ekki koma inn til hennar, spurði Olga hálfkvíða- full. . — Móðir þín er ekki lengur í stofu nr. 14. Hún andaðist í nótt, og bað mig að flytja þér sína hinstu móðurkveðju.Síðustu orð- in hennar voru brennheitar fyrir- bænir, og mest bað hún fyrir þér elskulegu rósinni sinni ógleyman- legu. Olga sneri sér að hjúkrunarkon- unni og grét beisklega. — Má ég sjá mömmu mína? spurði Olga. — Já, velkomið. Nú var Olga litla allt í einu stödd á örlagaríkum tímamótum. Nú þurfti hún í fyrsta skipti á ævinni að horfast í augu við dauð- ann. Hún gekk hiklaust að líki móður sinnar og kraup þar all- langa stund. Rauða rósin — jóla- gjöfin — hafði verið lögð á brjóst hennar. Hún var fersk og fögur eins og hún væri nýutsprungin. Hjúkrunarkonan hafði gengið ör- lítið frá, og heyrði því ekki til Olgu, þar sem hún hvílsaði: — Elsku mamma mín! Inni- legasta þakklæti fyrir alla ást- úðina, sem þú hefir alltaf sýnt mér. Eg ætla að ásetja mér að vera ætíð góð og ráðvönd stúlka, og þá veit ég að ég fæ tækifæri til þess að njóta gleðilegra jóla með þér og pabba. Jóladagarnir liðu. Það var hringt dyrabjöllunni hjá Kaj Lind rithöfundi. Hann fór sjálfur til dyra. Á tröppunum stóð lítil dökkklædd stúlka, en er hann haf ði virt hana f yrir sér um stund, kannaðist hann við hana og brosti góðlátlega og segir: — Nei, þarna er þá Rósa. — Nei, Olga Nielsen, svaraði stúlkan. — Eg ætlaði að borga yður þessa 32 aura, sem þér lán- uðuð mér á aðfangadaginn. — Jæja þá. En hvers vegna ertu svona harmþrungin? Hefurðu orð- ið fyrir nokkru óláni? — Móðir mín dó á aðf angadags- kvöldið stuttu eftir að hún fékk fallegu rósina, sem gladdi hana svo ósegjanlega mikið. — Ertu þá hjá pabba þínum? spurði hann. — Nei, það eru f jögur ár síðan pabbi dó, og þess vegna munu ein- hverjir vandalausir sjá fyrir mér. — Vesalings litla stúlkan, föð- urlaus og móðurlaus. Komdu inn til mín og talaðu við mig. Um leið opnaði hann dyrnar og þau fóru inn. Olga settist niður, en Kaj Lind opnaði aðra stofu og kallaði hátt: — Anna, komdu sem snöggvast inn til mín. Samstundis kom hávaxin kona inn í skrifstofuna. Hún var á að giska eitthvað um fertugt, með stór, blá og dreymandi augu. Henni varð fyrst litið á Olgu, en sneri sér síðan að manni sínum full eftirvæntingar. Kaj Lind rauf þögnina: — Anna mín, hérna er kom- in falleg rós — nei, Olga Nielsen ætlaði ég að segja. Þú manst ef til vill eftir því að ég sagði þér frá fundi okkar síðast. Nú hefir hún misst móður sína og á nú engan að. — Við hvað átt þú eiginlega? spurði konan. Kaj Lind studdi höndunum á axlir konu sinnar og brosti inni- lega til hennar — Þú veist það góða mín að okkur vantar svo tilfinnanlega litla elskulega stúlku, sem gæti fært okkur yl og gleði inn á heimilið. Hvað eigum við að gera í þessu? spurði hann lágt. Hún svarar: — Ef þér er þetta alvara, þá styð ég þig af fyllsta einlægni. Eg veit að það er kær- leiksverk að útvega þessum mun- aðarleysingja gott heimili. Annars haf ði ég alltaf f remur hugsað mér að við tækjum ungbarn. — Já, Anna mín, en við mun- um það bæði, að einu sinni var það okkar heitasta ósk, að litla stúlkan okkar, sem andaðist, mætti þroskast og dafna hjá okk- ur dag frá degi. En nú virðast ör- lögin hafa hagað því svo til, að senda hingað munaðarlaust barn, og ég.vil endilega ieggja það til að við tökum þetta sem bendingu um að gera góðverkið. Að svo mæltu sagði hann í hálf- um hljóðum. — Getum við ekki gengið henni í foreldra stað? Við erum bæði gædd talsverðri samúðartilfinn- ingu með öllum þeim, sem eiga bágt, og mér virðist við nánari athugun að þetta gæti orðið henni dýrmætt veganesti. Frú Anna hugsaði sig um svo- litla stund. Því næst segir hún: — Já, þetta er allt hverju orði sannara. Þá snýr hún sér að Olgu, sem starði af mikilli undrun á stóra bókaskápinn og fallegu bækurn- ar. — Olga litla. Hvernig líst þér á það að vera hérna hjá okkur alla ævi? Niðurlag á bls. Jt5.
Beinir tenglar