Fálkinn

						Það var rok niður við höfnina og

skipin veltust kæruleysislega upp við

hafnarbakkann.

Þau rykktu í festarnar eins og þau

vildu til hafs.

Löndun úr togara stóð yfir og enda

þótt kvöld væri komið, var enn unn-

ið við höfnina. Stór ljóskastari var fest-

ur upp við staur á miðri bryggjunni

og hann varpaði skini yfir skipið sem

verið var að landa upp úr og iðnar öld-

urnar á höfninni. Þær voru hvítfext-

ar og riðluðust skipulagslaust upp að

máttarstólpum bryggjunnar, toguðu í

þanggróðurinn sem greri þar á þver-

bjálkunum, eins og þær vildu draga

hann með sér og láta hann hverfa.

Mávarnir voru á vakki meðfram höfn-

inni; þeir streittust móti rokinu, flugu

og virtust þó vera kyrrir og létu sig

síðan líða þöndum vængjum skáhallt

undan vindinum meðfram bryggjunni

í áttina að togaranum. Þeir litu gráð-

Ugir og hræddir í kringum sig eftir æti,

og þeir frökkustu hættu sér yfir mið-

skipið þar sem löndunin var í fullum

gangi. Og þeir héldu áfram að fljúga

í tilgangsleysi sínu, lóna í fjörunni svo

hvítir og einsamlir í myrkri næturinn-

ar.

Á ytri gangreininni við Skúlagötu

var mannvera á gangi og gekk til tog-

arabryggjunnar. Þetta var kvenmaður

í ljósri kápu sem vindurinn reif í og

þyrlaði til og frá. Hann lyfti kápunni

og smaug inn fyrir og fór inn á stúlk-

una, þrengdi sér ofan í hálsmálið og

ofan á brjóstin. Hann þaut upp undir

pilsið og þandi það út svo það varð

eins og poki og gældi við lífið og setti

að henni hroll. Hún sveipaði að sér

kápunni enn fastar og beitti sér í vind-

inn. Stundum stanzaði hún og horfði

áhyggjufull út á hafið. En þar var ekk-

ert að sjá, aðeins nokkrir mávar á

flakki.

En utar; utan við ljósmálið í myrkr-

iiiu úti á hafinu var togari á leið til

lands. Allir skípverjar voru ofanþilja

og nokkrir voru að norpa í stefninu

við að losa kaðlana sem áttu að tengja

skipið við járnhringina í landi. Menn

höfðu haft fataskipti og rakað sig og

þvegið sér og nú stóðu þeir í ganginum

og við spilið og hlökkuðu til þess að

komast í land.

Sumir voru hinir kátustu, tóku í

nefið og sögðu klámsögur, en aðrir

stóðu einir sér og horfðu á ljósin í

landi koma nær út úr þokunni. Seltan

gljáði á andlitum þeirra, og glampinn

í augum þeirra sýndi, að það var fögn-

uður í hjartanu. Þeir gátu líka elskað

og þeir höfðu tilfinningar þó að þeir

væru sjómenn og drykkju eins og

svampar og segðu ljót orð þegar þeir

voru  í  landi.

Við afturhlerann stóð grannur dreng-

ur og horði ákaft til laands. Hjarta hans

barðist ótt og títt. Roðinn í andliti

hans sagði að hann væri ástfanginn

drengur sem hlakkaði til að hitta

stúlkuna á bakkanum þegar hann kæmi

í land, hlakkaði til að fara með henni

heim í herbergið hennar og kyssa hana

og finna hana hjá sér, og vita hana

nakta og fá notið hennar og sofna síðan

alsæll á eftir og þurfa ekki að vakna

við ræs og skammir eins og áður, ó

hvað hann hlakkaði til.

Hún hafði lofað að taka á móti hon-

um við bryggjuna og hann vissi að hún

myndi gera það, svo að hann gæti geng-

ið til hennar og kysst hana. Og hann

ætlaði aldrei á fyllirí með hinum strák-

unum á skipinu, hann vissi hvað átti

að gera, hætta að drekka og fara með

henni í stað þess að fá sér bokku eins

og hinir.

Mávarnir flugu alltaf fram og til

baka við höfnina í eirðarleysi sínu,

vinnan í togaranum var hætt og búið

að slökkva á ljóskastaranum, mávarnir

og stúlkan í kápunni voru eina lífið

við höfnina, það var komin nótt og

sjórinn var grimmur og illkvittinn í

myrkrinu og stormurinn kvaldi stúlk-

una, sem rölti fram og til baka á bakk-

anum.

Hún leit oft á klukkuna: Togarinn

var ekki kominn, hann hlaut að vera

langt á eftir áætlun, eða kannske

hafði   eitthvað   komið   fyrir.   Hún   gat

varla beðið öllu lengur, það var svo

kalt og svo var lóðsinn ekki einu sinni

farinn. Hún gekk nokkra hringi enn

eftir bakkanum, ó það var svo kalt

og draugalegt í myrkrinu, bráðum

færi hún heim. Nei, það er bezt að bíða

aðeins enn, hann yrði fyrir svo miklum

vonbrigðum ef hún væri farin þegar

hann kæmi að.

Og nóttin heldur áfram að líða,

sjórinn áfram að ygla sig og vindurinn

að  veina  í pakkhúsunum við höfnina.

En úti á hafinu er togarinn enn á

ferð, hann hefur hægt ferðina niður

í slow, hann slóar. Og eftirvæntingar-

fullir mennirnir standa enn í sömu

sporum og bíða eftiir því að komast í

land.

Drengurinn aftur við hlerann er að

hugsa um framtíðina. Hann ætlar að

fara á Sjómannaskólann og verða

stýrimaður og skipstjóri og aflakóng-

ur. Þá er hann löngu giftur stúlkunni

sinni og hlakkar ákaft til að komast í

land þegar hún kemur á bílnum með

börnin þeirra og sækir hann. Hann er

svo nokkra hamingjusama daga í landi

hjá fjölskyldunni en síðan fer hann

á sjóinn aftur því að sjórinn er hans

líf og yndi, hann unir hvergi annars

staðar en á sjónum, hann ætlar að verða

herra hans og láta hann elska sig og

elska hann líka því að hann er yndis-

legur eins og stúlkan hans. Og augu

hans fyllast tárum einstaklingsins, sem

SMÁSAGA EFTIR UNGAN BLAÐAMANN, GUÐBRAND GÍSLASON

12

FALKINN