Fálkinn

						SKOTTA OG MÓRI

Þótt ekki sé beinlínis viðeigandi að

færa talið að draugum, nú þegar kom-

ið er vor, þá get ég ekki stillt mig um

að greina ykkur frá yfirnáttúrlegri

reynslu, sem ég varð fyrir skömmu áð-

ur en landsfeðurnir flýttu klukkunni

og  styttu kvöldin  um  klukkutíma.

Ég sat á bekk í Hallargarðnum og

var að góna á stjörnurnar, þegar ég fór

að heyra raddir rétt hjá mér, en eng-

ar sá ég manneskjurnar. Brátt áttaði

ég mig á því, að ég var þarna vitni að

samtali milli tveggja frægra drauga,

Skottu og Móra. Og nú skal ég segja

ykkur, hvað þeim fór á milli:

Skotta: Sæll og blessaður Móri mirnii.

Móri: Sæl vertu, Skotta hín. Það

var skemmtilegt að rekast á þig í borg-

inni,  ert þú kannske flutt í bæinn?

Skotta: Nei, ekki er' ég nú flutt í bæ-

inn, heldur kom ég hér til að vitja um

nokkra af mínu fólki. Þú veizt, að ég

hef fylgt Bakkakotsættinni í meira en

5 hundruð ár.

Móri: Mikið rétt, það má nú segja,

að við draugar erum dygg hjú og

hlaupum ekki úr vistinni. Og hvað ætl-

arðu nú að afreka hér? Reyna að gera

einhvern fjölskyldumeðliminn vitlaus-

an kannske?

Skotta: Það er nú óþarfi nú til dags,

því mitt fólk er hvort eð er allt meira

og minna snarvitlaust. Svo er nú það,

sem alvarlegra er, að starfsskilyrðin

fyrir okkur draugana eru orðin svo

miklu verri en þau voru í gamla daga.

Viðurkenningu fáum við heldur enga,

þótt við getum einhverju afrekað. Það

virðast allir vera búnir að gleyma því,

að draugar eru til, og leitun er á þeim

manni, sem les þjóðsögurnar sínar og

þekkir Skottu og Móra.

Móri: Þetta er nú hreint alveg ein?

og úr mínum munni talað. Þetta unga

fólk kannast beinlínis ekkert við

mann. Um daginn var ég t. d. að hrella

strákspjátrung af Hlíðarættinni, sem

ég hef þó fylgt í 8 mannsaldra, og mað-

ur skyldi því geta ætlazt til, að það

fólk kannaðist við mann. Ég sat fyrir

strákbjálfanum, þegar hann var að

koma af dansleik í félagsheimilinu, hálf-

fullur að vanda. Og þá er nú það, að

það er orðin leitun að manni, sem er

á ferli að næturlagi allsgáður. Nú, jæja,

ég náði kauða við bæjarvegginn, en

hann var svo fullur, að hann hafði ekki

einu sinni vit á að vera hræddur, held-

ur góndi hann beint á mig og spurði,

hvaða afturkreistingur ég væri eigin-

lega. Þegar ég hafði sagt honum það,

sagðist hann ekki kannast við neinn

Móra nema Móravek! Svo hló hann

upp í opið geðið á mér og slagaði inn

í bæinn. Það er nú eitthvað annað en í

gamla daga, þegar fólkð óttaðist draug-

ana og trúði á yfirnáttúrlega hluti.

Skotta: Já, þetta er sannarlega sorg-

legt, pg það er sárt fyrir draug, að fá

ekki lengur að njóta sannmælis. Nú

þýðir þannig ekkert lengur að drepa

mann, því fólk hefur skýringuna á

reiðum höndum, og segir alla, sem

snögglega hrökkva upp af, hafa orðið

bráðkvadda. Engum dettur draugur í

hug.

Móri: Já, slæmt er trúleysi fólks á

draugana, en verri held ég þó hún sé

öll árans tæknin og verst af öllu þó

rafmagnið. Það er hvergi lengur skot

eða dimmur staður til að hýrast í. Allt

er upplýst, og hvergi fellur skuggi á.

Ég hef orðið að hýma í fjósinu í Hlíð

á vetur, en ég hlökklaðist þó þaðan um

daginn, þegar bóndinn kom þar upp há-

talara, til að hann og kýrnar gætu heyrt

útvarpið!

Skotta: Yfirleitt eru húsnæðismálin

öll í mesta óstandi. Ég man, hvað maður

naut þess í gamla daga, að sitja klof-

vega á húsmæninum og berja löppun-

um í þekjuna. Nú er þetta ekki hægt

lengur, því húsin eru orðin svo stór og

fín. Ekki þýðir að guða á glugga í

Bakkakoti, því þar er komið tvöfalt

gler, og enginn heyrir til manns.

Móri: Þótt hart sé að segja það, þá

eru engir lengur sem trúa á mann,

nema andatrúarfólkið, og það er helzt

að finna í stóru kaupstöðunum. Það er

regluleg upplyfting að koma á anda-

fund hjá þessu góða fólki. Ég hef heyrt,

að fundur verði haldinn í kvöld hjá

Jóni miðli, og ég held það væri gott

fyrir okkur, Skotta mín, að bregða okk-

ur þangað.

Með þessu lauk samtalinu og þau

hjúin gengu burtu. Ég veit auðvitað, að

þið eigið bágt með að trúa mér, og ef

þið gerið það ekki, þá eru aðeins tvær

skýringar á þessu undri. Sú fyrri, að ég

hafi blundað á bekknum, en hin, að ég

ljúgi þessu upp.

Dagur Anns.

,V^|^

FALKINN

29