Fálkinn

						„Engin olía, enginn staður til þess að lenda á", muldr-

aði landkönnuðurinn, þar sem þeir hröpuðu óðum.

„Þetta er erfið aðstaða", sagði hann. „Við þurfum að

stökkva." „Stökkva", endurtók félagi hans. „Við höf-

um engar fallhlífar". „Það var slæmt", sagði landkönn-

uðurinn, „nú þurfum við þeirra sérstaklega með".

Síðan bætti hann við: „Við stökkvum þá bara niður

í pálmana. Þarna er stórt tré, þegar við fljúgum yfir

það þá er um að gera að stökkva niður í krónuna."

Til allrar óhamingju vildi svo til, að Smakkari kóngur

mannætanna sat að snæðingi undir þessu sama tré.

Hann var súr á svipinn, enda var hann að eta græn-

meti. „Bókó lati hristu tréð, mig langar í hnetur."

Og Bókó lati hristi tréð.

„Nammi — slamm", hrópaði Smakkari kóngur, þegar     þess að fá að vita hvernig kóngurinn vildi fá réttinn

hann sá hver árangurinn varð. „Þú ert mikill hristari,     framreiddan.  „Hjálp",  hrópaði Panda „þeir ætla  að

Bonkó  lati".  Þeim  Panda  og  landkönnuðinum  varð     eta okkur". „Stilltu þig", sagði landkönnuðurinn róandi

strax ljóst, hvað gera átti við þá. Kokkarnir og mat-     „við   landkönnuðir   kunnum   ráð   við   þessu.   Gættu

reiðslustúlkurnar  voru þegar   komin  á  vettvang,  til     bara að."

Landkönnuðurinn tók hinn rólegasti alls konar glitr-     legur í bragði. „Við vera vinir". Kóngurinn ljómaði

andi smávarning upp úr vasa sínum: Hringa, spegla,     af ánægju og sagði: „Við vera vinir, þú góðir menn,

falskar  perlur   og  þvíumlíkt.  Hann  steig  eitt  skref     ég ætla að eta ykkur." Þeim Panda og landkönnuð-

fram,   hlóð  kónginn   með   þessum  vörum,   og  stakk     inum   varð   nú   ljóst,   að   vinsemd   hans   stafaði   af

stórum vindli milli  hinna konunglegu vara.  „Gjafir     matarást.

handa  hinum  mikla  stjórnanda",  sagði  hann  alvar-

FALKINN

37