Fálkinn

						I          ijg har vftct .-iv..'^T'-'"'''   £ ' /*'''/l/l'

' /íwfí titéeit ftstgenáf Vtánexbyrd'

tprktanajfei semí de íntin«!Jn<- t:~rfh.r>'nty/

'     '    >   ;

getu mína. En það átti vel við mig að troða upp. Þá var

ég í essinu mínu."

„Varstu ekkert taugaóstyrk?"

„Jú, en ég var nógu vel undirbúin til þess að það sakaði

ekki. Það er frumskilyrði að hafa örugga tækni og kunna

verkin til hlítar. En ég var kröfuhörð við sjálfa mig og vand-

lát eins og alvaríegir listamenn eru oftast."

„Hvað hélztu marga konserta hér heima?"

„Því miður aðeins þennan eina sjálfstæða. Ég fékk reyndar

áskoranir víða að um að halda fleiri, en ég þekkti þá ekki

þennan íslenzka sið að halda konserta í metratali eins og

a. m. k. söngvarar gerðu oft. Ég spilaði konsertprógrammið

á landamóti í Kaupmannahöfn, og þess var getið í dönskum

blöðum, 19. júní spilaði ég fyrir konurnar hér, og Carneval

spilaði ég á konserti með Hljómsveit Reykjavíkur sem sjálf-

stæður líður á efnisskránni."

Bestyrelsen;

€L


#

í JúuhÍ

Oíreyndi sig á œfingunum

„Hefurðu ekki verið með vöðvabólgu í handleggjunum í

mörg ár?"

„Jú, það var nú mitt ólán og eini skugginn á námsárunum

í Kaupmannahöfn. Ég æfði mig gegndarlaust og hef sennilega

ofreynt mig, því að ég hafði litlar hendur og hugsaði ekkert

um að hlífa mér. hafði bara ekki vit á því. Kennarinn minn

spurði stundum: 'Hvað eruð þér nú gömul? Er nokkur von

til þess að höndin stækki?' Maður þreytist náttúrlega við mikl-

ar æfingar, en ég var ung og áhugasöm og hélt áfram, þó að

ég yrði uppgefin. Síðar sagði prófessor Riera mér, að maður

ætti aldrei að sitja við æfingar lengur en klukkutíma í einu."

„Þetta hlýtur að hafa háð þér mikíð?"

„Já auðvitað, og þess vegna vildi ég  ekki h^lcla áfram að'

koma fram sem sólisti fyrr en ég væri búin að jafna mig.

En ég treysti mér vel til að spíla sem undirleikari og taka

þátt í kammermúsík. Ég spilaði undir fyrir flesta einsöngvara

Anna fékk lofsamlegan vitnisburð þegar hún útskrifaðist úr

konunglega danska tónlistarháskólanum: „Fr0ken Anna

Sigridur Pjeturss har ganske særlig udmærkede pianistiske

evner. Ved afgangseksamenen vakte hun stor opmærksomhed

ved sin fortrinlige præstation. Hvis hendes udvikling fortsæt-

tes sáledes har man al grund til at vente en smuk fremtid for

hende som pianistinde."

varði og útskrifuð sem konsertpíanisti. Hrósinu var hellt

yfir mig úr ó'llum áttum, og burtfararprófið mitt vakti mikla

athygli. Það var minn stóri dagur sem ég gleymi aldrei.

Þar voru nokkrir íslendingar viðstaddir auk margra annarra.

Sérstakt lof fékk ég fyrir túlkun mína á Carneval Schumanns.

Eftir á var mér boðið í hádegisverð með skólastjórninni og

prófdómurunum, en það þótti enginn smáræðis heiður. Meðal

prófdómaranna var hið mikla tónskáld Dana, Carl Nielsen; (

hann hældi mér á hvert reipi og sagði meðal annars; 'De er

en perle'. Það var uppörvandi að fá hrós hámenntaðra músik-

manna, og ég var náttúrlega í sjöunda himni. En þó að allar

dyr hafi staðið mér opnar í Danmörku sem listamanni settist

ég að á íslandi vegna pabba míns."

„Sóttirðu mikið konserta?"

„Já, á hverju kvöldi meira og minna, það var þáttur í

náminu, og músíknemar fengu frímiða. Ég var svo óreynd í

byrjun, að mér fannst bara ekkert gaman, kunni hreint og

beint ekki að hlusta. En það stóð ekki lengi."

„Spilaðirðu ekki sjálf á konsertum?"

„Jú, oft innan skólans og í félagi ungra tónlistarmanna.

Maður spilaði og spilaði til að æfa sig í að koma fram. Konsert-

ar skólans voru fyrir almenning, og þetta var mikilsverður

undirbúningur fyrir aðra tónleika síðar meir. Ég var með í

kammermúsík og kom líka oft fram sem einleikari. Strax

meðan ég var á fyrsta námsári bauð mjög þekktur sellisti, Hye-

Knudsen, núverandi hljómsveitarstjóri dönsku óperunnar, mér

að spila með sér og kunnum fiðluleikara i píanótríói, en ég

var svo bjálfaleg að neita. Ég treysti mér ekki út í það; ég

var slíkt blávatn til að byrja með, að ég vissi sjálf lítið um

Anna Pjeturss um það leyti sem hún hélt konsertinn sinn

í Nýja Bíói.

16

FALKINN