Eintak

						M

Þau taka sér sæti á auðum áhorfendabekkjum leikhússins og reyna

að fylgjast með því sem fram fer.     Ein brúða virðist vera að tala

en þau heyra engin orðaskil.    Það skiptir heldur ekki máli.    Hinar

brúðurnar liggja hreyfingarlausar fram á borð.    Klunnaleg þung

höfuð þeirra hvíla máttlaus á borðunum.     Piltinum finnst að bráð-

um hljóti þeir að falla undir borðin.

A stól andspasnis öllum hinum situr brúða sem ekki eru festir

neinir strengir í,    Kannski er hún upptrekkt.    Kannski hafa erlendir

menn gefið þjóðinni hana þegar einhver eða eitthvað varð hundrað

ára.

-   Eftir hvern er þetta leikrit?,   spyr stúlkan.

-   Fullorðna fðlkið,   svarar pilturinn.

Skrftna brúðan er byrjuð að tala.    Þau heyra ekki hvort hún talar

útlenzku.    Kippt í spotta.    Hendur á lofti.    Hendur sem skella

aftur niður á borð.

Kyrrð.

Aðrar hendur á lofti.

-   Er þetta alvarlegt leikrit?,   spyr stúlkan.

-  Já.

-  Hvað eru þær að gera?

-   Reyna að bjarga landinu.

-   Hvaða landi?

-  Okkar.

-   I alvöru?

-   Nei,   líklega ekki.

-  Af hverju eru þær svona einkennilegar ?

-   Venjulegt fólk reynir aldrei að bjarga landinu.

-   Förum.

Þung málmslegin hurð skellur að baki þeim.    Þau eru aftur stödd

í iðandi lífi götunnar,  en þó ein,   alein í tómri víðáttu án enda-

marka.

Piltinum finnst tíminn hafa numið staðar,  en þó sér hann að

það hefur hann ekki gert,  því skuggafingur styttunnar bendir ekki

lengur í norður.    Og hann veit að þannig mun skugginn halda áfram

að benda óháður vegfarendum nútíðar og framtíðar.    Skugginn af

styttu mannsins sem sagði:

Ég mótmæli í nafni konungs og þjóðarinnar.

Ingiberg.