Eintak

						26

Hann trúði varla sínum eigin augum.   Aldrei hafði hann grunað að

sannleikurinn væri x bláskel.  Sannleikurinn var einsog vömb með

anga í allar áttir;  vömbin var miðpunktur og altumfeðmanlegt fyrsta

prinsíp,  angarnir sannleikurinn einsog hann birtist í ýmsum mynd-

um og hver um sig vegur að hinum innsta kjarna,  en þó efni til

sundrungar hver um sig.     Lygin átti líka heima í þessari vömb og

var jafnstór hluti hennar og sannleikurinn,  þvíað án hennar er

aldrei nema hálfsögð saga.     Vömbin var því bæði sannleikur og

lygi,   sannleikurinn um lygina,  lygin um sannleikann,   sannleikurinn

um sannleikann eins og hann birtist okkur í sögubókum eftir

þúsund ár.

Hann tók skelina varlega upp og lapti úr henni fiskinn.    Hann

lak niðrum vélindað ofaní magann,   sem herptist utanum hann og

kreisti og henti milli veggja sér í trylltum leik,  en spýtti

honum síðast ofaní görn.   Hann vonaði eins og blámaður að sér

myndi auðnast skilningur fisksins með því að éta hann.

Hann gekk aftur fyrir trönurnar og leit yfir autt sviðið.

Hann vantaði skel.  A leiðsinni niðurí fjöruna sönglaði hann:

"trúður fyrri tíða,

og tröllum vilja hlíða".

(Fannst í öskutunnu bak við

skólann.)

LEHOARLJÓS

Af vinum og frændum er vegunum lýst.

Þeir virðast í fyrstunni góðir,

en fjársjðði nýja þeir finna þó sízt,

sem feta í annara slóðir.

Það helzt munu þekkja hvar hamingjan fer

þær hugdjörfu dætur og synir,

sem vita af reynslu hvers virði það er

að vera ekki bara eins og hinir.

hallM.