Rauðir pennar

						afturhaldssömum tilgangi, getur hún ekki náð fullum

þroska. Almennt hlómaskeið listarinnar hefst ekki fyrr

en listin er orðin sameign fólksins, i hinu stéttlausa

þjóðfélagi.

Vér getum sagt, að listin eigi sér f jórar aðalrætur i

hinum félagslega veruleika. Þær eru þessar: Söguleg-

ur uppruni, listræn tækni, listræn meðvitund og hug-

myndalegt inntak. Eftir þessum leiðum sækir listin efni-

við sinn í veruleika þjóðfélagsins. Þetta eru þær vogar-

stengur, sem leiða hinar félagslegu þróunarstefnur yfir

á heim listarinnar.

Á fyrstu stigum mannlegs samfélags, á meðan afstaða

mannanna til náttúrunnar var óbrotnari, afstaða þeirra

hvers til annars einfaldari en nú, þá var líka beinna

samband listarinnar við hinn félagslega veruleika. Fyrstu

upptök listarinnar getum vér meira að segja rakið bein-

línis til framleiðslustarfsemi mannsins. Sem dæmi um

þetta má nefna vinnusönginn, i fyrstu einskonar Ijóð

án eiginlegs sönglags, sungið i samfallanda við hand-

tök og hreyfingar starfsins. Tilgangurinn var samstill-

ing handtakanna, einkum ef um sameiginleg átök var

að ræða. Enn i dag eigum vér róðrarsöngva, sláttuvís-

ur og spunaljóð. Danzinn er hjá mörgum frumþjóðum

ekki annað en eftirlíking af framleiðslustarfinu, dýra-

veiðum, söfnun ætijurta og svo framvegis. Myndlistin

hefir í upphafi það hlutverk að prýða þurftarhluti,

svo sem leirker og vopn, og er þannig vaxin upp úr

beinu sambandi við handiðnaðinn. Að því er snertir

upprunalegasta form hennar, sjálfa skreytingarlistina,

hefir þetta samband haldizt óbreytt til þessa dags.

List og framleiðslustarf renna þannig að miklu leyti

saman í eitt á bernskustigi félagsþróunarinnar. Jafn-

ófullkomin er á þessu stigi aðgreiningin milli hinna

ýmsu listtegunda. Þegar frummennirnir stigu sinn villta

striðsdanz með ópum og bumbuslætti, til þess að sam-

284