Rauðir pennar

						/ stórkostlegum bglgjum rísa nú hvarvetna um jörðn

andstæður þeirra félagslegu afla, sem með mannkgn-

inu hafa þróazt: annarsvegar harðvítugar tilraunir allr-

ar alþgðu heimsins til að brjóta af sér ok kúgunar og

rangsleitni og öðlast aðstöðu til menningarríkara lífs;

hinsvegar hamslaus viðbrögð auðvalds, hervalds og

kennivalds til að halda í þau forréttindi til lífsgæðanna,

sem þeim hefir tekizt að sitja að um aldaraðir. Barátt-

an er nú orðin svo skörp, að hún grípur jafnvel inn t

hversdagslegustu fgrirbrigði í voru afskekkta þjóðlífi hér

norður á Islandi. Hlutlegsi er því orðið hugtak, sem á

sér enga stoð framar í veruleika, og er einvörðungui

notað til blekkingar við friðsama borgara, sem veigra

sér við að taka afstöðu til opinskárra vandamála. En á

þessum úrslitastundum hinar örlagaríkustu baráttu, sem

háð hefir verið í heiminum, er hver einasti maður sið-

ferðilega skgldugur til að hasla sér völl. Þvi það, sem

um er að ræða, er hvorki meira né minna en sjálf fram-

tíð mannkgnsins: Á maðurinn að vera ánauðugur þræll

hinna dgrslegu hvata, sem birtast í arðráni, þjóðernis-

ofstæki og stríðsæsingum? Eða á hann að verða örugg,

máttug félagsvera í samvirku ríki frelsis, jafnréttis og

bræðralags? Á maðurinn að láta blindar ástríður frum-

eðlis síns hlaupa með sig beint út í hverskonar tortím-

ingu? Eða á hann að verða sigurvegari náttúrunnar í