Rauðir pennar

						ekki siður að segja góða nótt á bænum. Bráðum slökkti

fóstran frammi í hjá sér.

Þeir töluðust fyrst við á sunnudagsmorgni rétt á undan

litla skattinum. Þeir sátu einir á pallinum. Þá sagði gamli

maðurinn út undan sér og án þess að lita á hann:

¦— O ekki er hún eitthvað glaðleg æskan þín, garmurinn.

— Nei, sagði Ólaf ur Kárason. Ég er eins og hver annar

drottins krossberari; oftast nær viðþolslaus.

— Það veit ég, sagði gamli maðurinn. Ég var líka heilsu-

laus þegar ég var unglingur.

—¦ Svo þú skilur þá heilsuleysið, sagði pilturinn.

—  Venjulega batnar manni solitið um tima, ef maður

deyr ekki ungur, sagði gamli maðurinn; bezt er að deyja

ungur.

—  Ég er tilbúinn að deyja þegar guð kallar, sagði pilt-

urinn.

— Það er ekkert víst hann kalli þig, sagði Jósep. Ég var

líka tilbúinn að fara á þínum aldri, en það er eins og hann

kæri sig ekki um að taka þá, sem eru tilbúnir að fara. Það

er eins og hinum sé hættara.

Svo þögðu báðir um stund, og gamli maðurinn hallaði

sér ifram i sætinu og tutlaði sundur mosatægjur, sem

hann hafði tínt úr sokkunum sínum.

—. Það er eins og mér finnist að það hafi eitthvað kom-

ið fyrir þig einhvern tíma, Jósep, sagði pilturinn.

—  Nei, sagði Jósep og virti piltinn fyrir sér tortryggi-

lega, — ekki það ég til veit. Ég veit sosum ekki, hvað það

ætti að vera, sem hefði komið fyrir mig.

— Nei, ég hélt það bara, sagði pilturinn.

Svo var dálitil þögn.

—  Kannski vantar þig eitthvað, auminginn, sagði

gamli maðurinn síðan.

—  Ha?

—  Ég meina, hvort þig kunni að vanta eitthvað til sál-

arinnar, — kannski ekki læs og því um líkt?

—  Af hverju hélztu það?

11