Rauðir pennar

						—  O mér datt það sona í hug út af því, hvernig þú

spurðir, þú varst að spyrja hvort það hefði komið nokk-

uð fyrir mig.

—  Prestinum þótti ég læs, sagði pilturinn. Og það er

ég viss um, að hefði ég bók, þá mundi mér batna mikið.

—  O ekki er það nú víst, sagði gamli maðurinn. Það

er ekki allt fengið með bókinni. Það þarf skilning til að

lesa bók.

—  Ég hef soldinn skilning, sagði pilturinn. Og þegar

ég hefi viðþol hugsa ég mikið um kveðskap og soleiðis.

—  Já, sagði gamli maðurinn, maður hugsar sitt hvað

í veikindum, og það er af þvi maður veit ekki, hvað mað-

ur é að hugsa. Ertu farinn að skilja kenningar?

—  Varla get ég nú sagt það, sagði pilturinn, nema þær

allra einföldustu, til dæmis eins og hringa brú.

—  Já það er litilf jörleg kenning, sagði Jósep. En hvað

segirðu um Fjalars strauma stelk?

Hið snjáða og veðurbitna andlit hans hýrnaði sem

snöggvast við kenninguna, það var eitthvað sem kom

innan að, og minnti á bros.

— Svona hefi ég aldrei heyrt merkilega kenningu, sagði

drengurinn undrandi.

—  En hvað segirðu þá um Hárbarðs mjaðar horna

lút, — ef ég man rétt, þá eru þær báðar frá séra Snorra.

Pilturinn var alveg orðlaus.

—  Þá skal ég kenna þér heila visu eftir séra Snorra,

sagði gamli maðurinn, svo þú hafir eitthvað til að hugsa

um næstu vikuna:

Fjölnis rjóma ég renna læt

um Rögnis síl í Boðnar strokk,

bullan Friggjar byrlar mæt

Berlings smjör fyrir Súptungs rokk.

Þeir slitu talinu, þegar fólkið kom upp á pallinn. En

ólafur Kárason Ljósvikingur var stoltur af því í hjarta

sínu að hafa borið gæfu til að kynnast manni, sem skildi

12