Rauðir pennar

						unglingur, og það hefir tekið hann alla æfina að læra

þessa tungu til fullnustu. Sýslumaðurinn fékk að sjá hjá

honum ritið og sendi það heimsfrægum lærimeistara i Dan-

mörku, og það er álitið að hann muni einhvern tíma fá

verðlaun fyrir það, kannski gullmedalíu, hann er búinn

að fá fyrir það fimm krónur hjá sýslumanninum strax.

Eftir að Ó. Kárason Ljósvíkingur hafði kynnzt bók-

nienntum Jóseps og öðlazt lykilinn að þeim, breytti hann

mikið um skáldskaparstefnu. Hann hafði um skeið

hneigzt allmjög til sálmastefnunnar, bæði af þvi að örlög

hans voru í hendi guðs, en einkum og sér í lagi af því,

að það var léttari aðferð fyrir þá, sem voru ekki þvi stælt-

ari í kenningum. En þótt hann hefði ávallt talið brýna

nauðsyn bera til þess, þegar hann var sem þjáðastur, að

yrkja um gæzku drottins og skyldu hins ógæfusama til

að bera kross sinn með þolinmæði, þá haf ði hann þó und-

ir niðri alltaf haft þá sannfæringu, að ekkert væri veru-

legur skáldskapur, utan kenningar. Nú uppgötvaði hann

allt í einu sér til mikillar undrunar, að í rimunum voru

ekki aðeins notaðar kenningar, heldur sigruðust hetjurn-

ar á óvinum sínum, aðeins með því að berjast, unz yfir

lauk. Þetta olli honum mikilla heilabrota. Nei; hann

treysti sér ekki til að berjast; hann var bundinn guði

gegn um sjúkdóm sinn og eymd; hann lifði lífi sínu í

skugga annars heims. En engu að síður dáðist hann að

rímunum; með hetjum sínum, konungsdætrum, orust-

um og siglingum, táknuðu þær honum þann heim, sem

bonum var meinað að njóta — þennan heim.

Hann dró sængina upp yfir höfuð.

Allt í einu rennur minning Guðrúnar Stefánsdóttur

eins og sól yfir hug hans. Það streymir fram hjá henni

tært vatn snemma á vori. Hún er rjóð af göngu. Honum

finnst þetta gerast árla morguns, eða þó öllu heldur um

nótt í miðjum sólmánuði, þegar ekkert er verulegt, þeg-

ar holt og hæðir leysast upp í blábjartan óveruleik, efnið

15