sjálft er eins og gagnlýst í þessu dulræna sýni, sem er hvorki nótt né dagur; sú vitund sem horfir móti þessari upphöfnu andvöku, er heldur ekki svefn né vaka; og mitt i þessu landslagi birtist stúlkan eins og nokkurskonar Ijósbrigði; það skín af hári hennar; hann sér varir hennar bærast; hann heyrir rödd hennar hljóma. Hann tekur við- bragð og rís upp spyrjandi i rúmi sínu: Var það mögu- legt, að nokkuð þessu líkt gæti att sér stað? Var hún til? Hann hugsaði i áfengri sælu lengi fram eftir degi um þessa sýn, sem í raun réttri var endurskin af dýrð guðs. Smám saman slævist gleði hans. Að kvöldi er hann hryggur og dapur, sorg heimsins hefir lagzt yfir hann, honum finnst hann muni aldrei framar geta risið undir þessu fargi, auk þess hefir hann viðþolslausar höfuðkval- ir. Um nóttina getur hann ekki sofið, því hin lamandi angist lífsins hefir læst kló sinni i hjarta hans, nú getur hann- ekki framar laðað fram neina huggandi mynd í vitund sína, honum finnst guð sé að refsa sér fyrir eitthvað voðalegt, sem hann hefir gert, og er aftur haldinn af hinni kremjandi skelfingu við ódauðleik sálarinnar, bið- ur drottinn þess eins að slökkva sig út fyrir fullt og allt. Þegar öllu var á botninn hvolft voru hinir geðhrifa- lausu dagar farsælastir, það voru dagar hinna heilbrigðu eðlilegu leiðinda, og svefninn flúði þá ekki að kvöldi, heldur kom sem vinur og batt enda á þá. Á þeim dögum greip hann með þakklátri forvitni hins starfslausa eflir hverju smáræði sem gerðist innan skynviddar hans. Hann fylgdist nákvæmlega með hreyfingum kattarins frá því hún byrjaði að þvo sér, seildist með loppunni aftur fyrir eyra, unz hún var búin að þvo sér, þá lagðist hún fyrir og fór að sofa. Hann fylgdi sólargeislanum, sem þokaðist ofan af súðinni, skáhallt yfir rúmið hans, alla leið nið- ur á gólf; þá var miður aftann; kvöldgeislinn var mjög rauður. Hvað sem hann heyrir talað, þá heillar það hann, eða að minnsta kosti hvetur hann til að hlusta, honum finnst allt komi sér við, allt langar hann að vita, hvert 16
Beinir tenglar