Rauðir pennar

						En svo brá við, þegar á leið haustið, þá var gamli mað-

urinn oft í erfiðu skapi. Hann burstaði moldarbletti

ólundarlega úr fötunum sínum eða jafnvel tætti reiðu-

lega í sundur mosaklær úr sokkunum sínum og muldr-

aði eitthvað í skeggið í bálfum hljóðum, en bræðurnir

sendu honum glósurnar um leið og þeir hámuðu í sig

kvöldskyrið utar á palhnum. En svo var mál með vexti,

að einmitt um þetta leyti var gamli maðurinn hættur

að hlýða fyrirskipunum, og tekinn upp á að fara sinu

fram, og þá einkum og sér i lagi, þegar honum voru

gefnar gagnstæðar fyrirskipanir úr tveim áttum i senn.

Einn dag upp úr réttum var stórviðrisrigning, eins og

titt er á haustin, með dimmum skýjum og mikilli for.

Pilturinn Ólafur Kárason var þá að gá upp í súðina í til-

breytingarleysi lífsins. Kannski var hann lika að hugsa um,

að á þvílíkum haustdegi með dimmum skýjum, vatns-

austri og forareðju, þá væri enginn vorkunnarverður af

að standa utan við jarðlífið. Þá vissi hann ekki fyrr til en

gamli maðurinn kom upp um stigagatið á miðjum degi,

allur votur, og búinn að týna hattkúfnum sínum. En

hvað var það sem einkenndi hann sérstaklega á þeirri

stund, þennan þrifna mann sem alltaf var að snurfusa

við strigafötin sin, og mátti ekki einu sinni vita af mosa-

kló i sokkunum sinum? Hann var ataður í leðju á ann-

ari hliðinni, allt upp á kinn. Leðjan sat einnig í hinum

silfurhvítu lokkum, sem voru hans prýði, hans virðing.

Og hann grét.

Sá sem hefir heyrt gamalmenni gráta, mun ekki gleyma

því síðan, og Ó. Kárason Ljósvíkingur, sem fyrir

skemmstu hafði staðið utan við jarðlífið, var allt í einu

staddur mitt í jarðlífinu. Hann hlustaði agndofa á þessa

sundurslitnu, veiku rödd. Hann hafði ímyndað sér, að

gamlir menn gætu ekki grátið, en frá þessari stund vissi

hann hið gagnslæða: að engir gráta jafn sárt; að grátur

gamalla manna er sá eini sanni grátur. Hann reis upp við

dogg í rúmi sínu til að horfa á þetta.

18