Rauðir pennar

						—  Hvað er að þér, Jósep? spurði hann að lokum.

Gamli maðurinn svaraði upp úr grátinum, og var enn

ekki farinn að hafa rænu á að verka af sér forina:

—  Ég var barinn, sagði hann. Mér var hrint.

Yngra barn mundi hafa sagt um hina krakkana: Þau

börðu mig, þau hrintu mér, — og nefnt nöfn. Eftir að

hafa verið misheppnað skáld, búið fjörutíu ár á koti og

misst sjö börn í jörðina og sjóinn, sagði hann aðeins: ég

var barinn; mér var hrint. Hann ásakaði ekki neinn.

Það afl sem stjórnaði hfi hans, var ópersónulegt.

Já; hann hafði sem sagt verið barinn niður i svaðið

fyrir framan fjósið, þessi þrifni maður, þetta gamla skáld.

Pilturinn dró brekánsduhma sina upp fyrir höfuð og titr-

aði svolítið. Hann fann strax með sjálfum sér, að hann

réði ekki yfir þvi afli, sem til þurfti að hugga gamlan

mann. Það er hægt að fremja hermdarverk á börnum og

réttlæta það fyrir sjálfum sér og guði og heiminum, lífið

sjálft réttlætir nefnilega allt, sættir æskuna við allt; en

það er ekkert til sem getur bætt fyrir það ranglæti, sem

er framið við gamalt fólk á íslandi. Þegar pilturinn leit

aftur upp undan brekáninu, var gamli maðurinn farinn,

hann hafði komið til að sækja klútinn sinn.

Um kvöldið heyrði pilturinn talað um brottför hans

frammi á loftinu; hann heyrði bræðurna nefna neðri stað-

inn aftur og aftur i fússi; fóstran Kamarilla sagði að þeir

hefðu eins vel mátt leiða út beztu kúna sína og sökkva

henni úti i hafsauga, eins og að flæma burt þennan eina

mann á heimilinu sem gaf peninga í búið svo um mun-

aði; Magnína var mjög reið og blés frá sér og saug upp

í nefið á víxl, unz hún sagði upphátt, að þeim hefði verið

skammar nær að flæma burt héðan af bænum þá, sem

væru óþarfari gestir i búrinu en þessi gamli maður. Sum-

ir, sagði hún. Orðbragðið komst skjótlega á það stig sem

tízka var til hér á bænum.

Morguninn eftir voru fjöllin hvít ofan í sjó, hrákaldur

stormur með éljagangi. Þennan dag kom hreppstjórinn

19