Rauðir pennar

						í heimsókn. Hánn f lutti Jósep gamla með sér ríðandi uppi

á hrossi, og teymdi undir honum. Gamli maðurinn hafði

nefnilega flúið á náðir hreppstjórans kvöldið áður, og bað

um að fá að verða settur niður i öðrum stað, en hrepp-

stjórinn gat því miður ekki látið sér detta í hug neinn

betri stað en þann, þar sem hann hafði þegar verið sett-

ur niður. Hann bauð hinum aldna gesti að vera hjá sér

nætursakir og setti hann upp á hross að morgni og

teymdi hann í þann rétta stað. Fóstran Kamarilla átti

lögg af brennivini. Hreppstjórann vantaði duglega menn

í skiprúm í vetur, Magnína þvoði sér og greiddi til að

standa gestinum fyrir beina. Hressandi gestahljóð neð-

an úr stofu.

Aftur á móti dróst gamli maðurinn upp á pallinn og

lagðist fyrir. Hann hafði komið til hreppstjórans heitur

af flótta daginn áður, en það var lítil hlúð í rekkjuvoðum

yfirvaldsins, hann hafði ofkælzt. Ef einhverjum kynni

að hafa þótt það skrítið, að hreppstjórinn teymdi undir

manninum, þá lá orsökin i því, að hann olli ekki taum-

unum fyrir skjálfta. Það þurfti að kalla á Karitas

til að hjálpa honum úr seglfötunum. Siðan dró hann

brekánið yfir sig og sneri sér upp. Það fer mjög lítið fyrir

veikum gamalmennum. Þau deyja hreyfingarlaus. í raun-

inni er enginn eins munaðarlaus á jörðinni eins og gam-

almenni. Það þýðir ekkert að vera að vafstra i kring um

gamalmenni, sem eru veik, eða reyna að hjálpa þeim. 1

þessu eiga gamalmennin sammerkt við dýrin, þau deyja

eins umkomulaus og dýrin. Hann, þessi gamli þrifni

maður, sem átti nokkrar bækur i klút og sjö börn i jörð

og sjó, og hafði ætlað að verða skáld, mikið dó hann

umkomulaus. Það var ekkert gert fyrir hann dagana áður

en hann dó. Og samt var eiginlega skaði i honum, því

enginn gripur í búinu gaf eins mikla beina peninga og

hann. Hann gaf af sér meira en hundrað krónur á ári i

beinum peningum.

Nú halda menn, að þetta hafi gengið eins og í sögu,

20