Rauðir pennar

						og að gamli maðurinn hafi dáið strax, en svo var ekki,

hann dó ekki strax, heldur lifði hann i marga daga, þótt

hann vitnaði ekki mikið i skáldskap og dýrar kenning-

ar úr því sem komið var. En mikið f jarskalega var hann

hreyfingarhtill dagana áður en hann dó. Mikið fjarska-

lega var liti'ð gert fyrir hann dagana áður en hann dó.

Aðeins reis Ó. Kárason Ljósvíkingur upp við dogg og

leit til hans við og við.

Stundum kom fyrir að gamli maðurinn reyndi einnig að

risa upp og segja fáein orð í óráði. Þá spurði hann venju-

lega á þá leiti, hvort Guðmundur Grímsson Grunnvíkingur

vildi ekki lesa lítinn part úr Kínabúa-sögunni sinni eða

fara með eitt stutt eftirmæli af þvi það er svo gott veður.

— Villtu ekki dreypa solítið á köldu vatni, Jósep minn?

sagði Ó. Kárason Ljósvikingur.

Löngu seinna reyndi gamli maðurinn að lyfta höfðinu

og sagði:

—  Heyrðu Guðmundur minn, ég get tekið til í fjósið

fyrir þig svo þú þurfir ekki að tefja þig frá sjömeistara-

sögunni.

—  Hugsaðu heldur til konunnar þinnar og barnanna

þinna sálugu, Jósep minn, heldur en vera að tala um

fjandann hann Gvend, sem aldrei nennti að vinna fyrir

sér né öðrum, sagði fóstran Kamarilla.

En gamla manninum fannst sennilega, að fólk það, er

húsfreyjan nefndi, gæti séð um sig sjálft, — hann var

kominn til hans Guðmundar, og hallaði sér aftur fyrir.

Nokkru seinna var sunnudagur. Jósep gamli hafði

legið hreyfingarlaus í tvo daga, án þess að segja neitt

markvert. Svo tekur fóstran fram postilluna og les

sunnudagslesturinn. 1 þann tíma sagði Jesús við sína læri-

sveina. Síðan var Iesturinn á enda. En þegar lesturinn

"var á enda og búið að raula síðasta sálminn, þá gerði

Jósep gamli enn eina tilraun að rísa upp í rúmi sínu. Þá

hafði hann dauðvona svip, forkláraðan og bjartan, þvi

sól annars heims var að rísa yfir hann, tungan, sem und-

21