anfarna daga hafði verið bundin i munni hans, var leyst á ný, hans loðna mæli af tur svo skýrt, að vel mátti greina. — Mikið skáld var Guðmundur Grímsson Grunnvik- ingur, sagði hann. Siðan mælti hann ekki fleira. Það voru hans andlátsorð. Stuttu síðar var hann dáinn. Fóstran Kamarilla stóð við rúmið og horfði á manninn deyja, án þess að andmæla. Hann hafði sagt sín síðustu orð, já, sagði fóstran, við eigum öll eftir að segja okkar síðustu orð. Hún lokaði strax augunum á manninum. I dag er gott veður og ekkert regn. Hún fór með svuntu- hornið upp að öðrum augnakróknum fyrir siðasakir. Síðan hafði Ó. Kárason Ljósvíkingur dauðann að sam- hýlingi i næsta rúmi. Þær stundir komu, að þessum heilsu- lausa pilti gat staðið stuggur af dauðanum. Nú dáðist hann að því, hve kyrlátur gestur hann var, hve náttúrlegur og hlátt áfram, í rauninni virtist ekkert hafa gerzt, svona fór þetta fram með mikilli kurteisi. Andlátsorð Jóseps gamla héldu áfram að endurtaka sig í vitund piltsins; Guðmund- ur Grímsson Grunnvíkingur; svona tiginn var hinn fyr- nefndi gestur, að menn nefndu ósjálfrátt sitt dýrasta nafn í því hili sem hann nálgaðist. Fram eftir allri æfi síðan hélt pilturinn áfram að sjá fyrir sér öldunginn deyjandi og fóstruna Kamarillu við rúmið og nafn Guðmundar Grímssonar Grunnvíldngs, hins hataða og elskaða, í loft- inu kring um þau. Þannig hafði verið barizt um islenzk skáld frá ómunatíð. Sumir formæltu þeim allt sitt líf. Aðr- ir dóu með nafn þeirra á vörunum. En um nóttina gat pilturinn ekki sofnað. Það var haust- nótt. Það voru veðurhljóð. I rúminu öndvert honum lá lik. Já, hann hafði ungur heyrt kraftbirtingarhljóm guð- dómsins.Hugur hans hneigðist allur til hins einasta hljóms. Þegar hann var barn, lá hann að vori í grænum lautum og ákallaði hið Eina. Hann hafði verið veikur, en síðan hafði honum batnað — um tíma. Síðan reisti hann bú og átti sjö börn við konu sinni, en þau voru öll horfin í jörð og sjó áður en hann fór aftur á hreppinn. Nei, það kom aldrei 22
Beinir tenglar