Rauðir pennar

						neitt fyrir hann. Sá sem ímyndaði sér, að eitthvað hefði

komið fyrir hann, hlaut að vera veiklaður til sálarinnar.

Guðmundur Grímsson Grunnvíkingur hafði verið hans

lif. Nú var hann lik. Hvað, — hver var hk?

Pitturinn reis upp í rúmi sínu skelfdur um miðja nótt,

þvi honum fannst einhver vera að hvísla: Ólafur Kárason

Ljósvíkingur er lík. Honum fannst með öðrum orðum, að

það væri hann sjálfur, sem lægi loks dauður i rúminu

hinumegin, eftir alla þessa tilgangslausu æfi, og enginn

draumur rætzt. Þetta var í vitund hans slikur veruleiki,

að hann þorði ekki annað en andmæla þvi upphátt: Guð

minn góður, nei, nei, nei, sagði hann aftur og aftur upp-

hátt um miðja nótt. Það rumskaði einhver utar i baðstof-

unni og hann hjúfraði sig niður í flet sitt aftur með áköf-

um hjartslætti. Hann ákallaði guð mörg hundruð sinnum,

svo óttalegt þótti honum að hafa verið harinn og hrint í

svaðið á gamals aldri, og vera nú loks dáinn, án þess að

hafa orðið skáld. Smám saman varð honum rórra. Nei,

hann var ekki dainn. Ég á eftir að verða heilbrigður,

hugsaði hann; ég skal; einhverntíma. Rísa upp, hugsaði

hann. Verða mikið skáld. Hann reyndi að gleyma þessari

haustnótt í voninni um þann dag, þegar hann mundi rísa

npp. Einn vormorgun mundi hann vakna snemma. Þenn-

an morgun mundi hann allt í einu vera heill heilsu. Hann

mundi klæðast eins og allt væri liðið, og ganga áhyggju-

laus út í vorið. Það mundi vera þessi ríka kyrláta heið-

ríkja yfir landi og sjó, slikja á haffletinum, flauelsmjúkir

skuggar undan landi, einn samfelldur kliður af fugli, og

þröstur i f jallinu. Blómin mundu vera útsprungin í túninu.

Og það mundi enginn vera kominn á fætur nema hann,

svona ósnortinn var þessi morgunn, enginn hafði stigið

fæti sínum í dögg þessa morguns, enginn, enginn hafði

séð þennan morgun nema hann. Yndisleg víðernin hreiddu

faðm sinn móti honum einum. Og hann gekk brosandi af

stað móti fegurð þessa dags. Já, einn vormorgun, þá mundi

hann vakna snemma.

23