Rauðir pennar

						neituðu þátttöku í ófriðnum, heldur gerðu allt, sem í þeirra

valdi stóð, til þess að koma i veg fyrir hann.

Einn þessara sannhugrökku manna var Erich Miihsam.

Hann hafði hugrekki til þess að tefla fram sannfœringu

sinni gegn valdi því, sem réð yfir hinum volduga her

Þýzkalands. Þegar hann var kallaður i striðið, skeytti

hann þvi engu, þrátt fyrir það þó hann ætti það á hættu

að verða kraminn sundur af þessu ógnarvaldi fyrir ó-

hlýðni sína. Slíkt getur maður kallað hugrekki. Ein mann-

vera setur sig upp á móti voldugustu herdrottnum heims-

ins og berst gegn þeim með vopnum anda síns og sann-

færingar. — Hann var handtekinn, fékk nokkurra daga

fangelsi og síðan var honum fenginn einkennisbúningur

herþjónustunnar. En hann neitaði að klæðast þeim bún-

ingi. „Þið getið drepið mig, en þið getið e k k i neytt mig

til að drepa," sagði hann. — Hvað átti að gera við slíkan

mann? Skjóta hann? En hann var brjálaður. Maður, sem

neitaði að hlýða fyrirskipunum um herþjónustu, þegar

ættjörð hans átti í ófriði, i stað þess að fara i stríðið og

vinna sér lárviðarsveig á vígvellinum, hlaut að vera brjál-

aður. Og í þá daga voru brjálaðir menn ekki skotnir. Hann

var settur i nokkurra mánaða fangelsi og siðan sendur

]ieim með skjal, sem staðfesti það, að hann væri bilaður á

geðsmunum og þvi ekki fær um að berjast fyrir föður-

Jandið. Hið takmarkalausa hugrekki hans var auðvitað

lagt út sem ragmennska — ragmennska Gyðingastofnsins.

Meðan á stríðinu stóð, var ég á hverjum vetri í Miinchen

og kynntist þá Erich Múhsam gegn um skopblaðið „Sim-

plizissimus". — Ég hafði hugsað mér hinn herskáa útgef-

anda „Kains" öðruvísi. Erich Múhsam var lítill og heldur

óásjálegur maður með lágt enni og alskegg. Hann líktist

fremur venjulegum smábæjar skólastjóra en andlegum

stríðsmanni. En þegar hann byrjaði að tala, þokaði hið

htilfjörlega útlit fyrir skapföstum persónuleika, sem ekki

kunni að hræðast.

Erich Muhsam hafði  alla eiginleika hins frjálslynda,

26