Rauðir pennar

						ans, að heyra þessa menn, sem augsýnilega voru komnir

af Gyðingaættum, nota hvert tækifæri til að svívirða Gyð-

inga. Erich Miihsam fyrirleit þetta athæfi og varð að

gjalda þess.

En ennþá meira var hann þó einangraður fyrir sinar

byltingarsinnuðu skoðanir. Hið „alkunna lýðræði í Mún-

chen" var í raun og veru ekkert annað en vígorð, sem

menn brugðu fyrir sig, í eðli sínu voru íbúarnir þar

íhaldssamir og óvægnir. Tilhneigingar Erichs Múhsams

til þess að umgangast almúgann og hin alvarlega rækt,

sem hann lagði við frelsishugtakið, útilokaði hann frá

„góðum" félagsskap mennfamanna. Hann fékk á marg-

an hátt að þreifa á því, að hann var á svarta listanum.

En það borgaði sig að fara yfir þessi ósýnilegu landa-

mæri. Efst uppi undir þaki í hæsta húsinu í Georgsstræti,

með útsýni yfir garða og leirugar byggingarlóðir, bjuggu

þau Erich og Zensl Míihsam eins og tveir frjálsir fuglar.

Zensl hélt sig mest í hinu stóra, bjarta eldhúsi sinu og

bakaði og brasaði; sjálf var hún stór og björt og ein hin

fallegasta og hugrakkasta stúlka, sem Bæjaraland hefir

alið. Hún tók þátt í samræðunum inni í stofunni á sinni

ósviknu mállýzku, sem hljómaði eins og epli væru að

velta niður sligatröppur, jafnframt þvi sem hún sveifl-

aði pottum og pönnum frá einu eldhólfinu til annars.

Innan um rykugar bækur sat Erich Múhsam í hálfrökkri

stofunnar og skaut til hennar athugunum sínum á heims-

viðburðunum, en gestir komu og fóru; flestir þeirra höfðu

eitthvað meðferðis í sameiginlegt mötuneyti.

Dásamleg hjón, svo gerólík að ytra útliti — hún þrung-

in sveitarilm og útilofti, hann gagnsýrður af stórborginni

með listfræði hennar og bókaþef. Og þó áttu þau svo vel

saman og voru hinir beztu félagar. Hún yfirgaf eins ó-

gjarnan eldhús sitt og hann lestrarstofu sína. Réttir henn-

ar voru eins kryddaðir og örvandi og gagnrýni hans og

útlistanir, og hugur hennar jafn byltingarsinnaður og

hans. Athugasemdir hennar þutu eins og neistar úr eld-

28