Rauðir pennar

						til óbóta. Því ágætari sem maðurinn er, þvi meiri frægð-

in. Hvílik dýrð að mega traðka sálina úr göfuglyndum

manni, að mega sletta heilanum úr gáfuðum manni.

.Slíkt er afrek. Að brjóta krystalsskálar í fylliríi og eyði-

leggja dýrmæt listaverk jafnast ekki á við slika skemmtun.

Þegar Erich Miihsam var tekinn fastur, bað hann,

eins og kennari hans og vinur, Gustav Landauer: Drepið

mig, en svívirðið ekki líkama minn. Ha, ha, þessir fagur-

fræðingar eru hræddir við misþyrmingar og bæklun, þeir

vilja heldur deyja. Þá skulum við einmitt misþyrma

þeim, svivirða þá. Óafvitandi gefa fórnarlömbin villidýr-

inn þannig færi á sér. Einmitt því, sem frá sjón-

armiði fanganna var viðurstyggilegast, skyldi beitt við

þá. Liðsforingjarnir tröðkuðu á Gustav Landauer, þang-

að til brjóstkassi hans brotnaði og hjartað lafði út úr

holinu og hélt áfram að slá, unz þeir drápu hann alveg.

Það var 1919, þá voru böðlarnir fákunnandi hjá þvi sem

15 árum seinna, þegar röðin kom að Erich Miihsam, en

nú voru misþyrmingarnar komnar í slungið, djöfullegt

kerfi, svo trúvillingadómarnir eru sakleysislegir hjá því.

Eins hræðilegt og það var fyrir jafn viðkvæman mann

og Erich Múhsam, sem vildi snúa öllu til góðs, að böðlar

berðu hann og spörkuðu í hann, brytu úr honum tenn-

urnar og lemdu hann með byssuskeftum, þá var þetta

allt leikur hjá því sem síðar kom. Villidýrið, sem hafði

klófest hann, lék sér að honum, lét hann lausan og stökk

á hann aftur, þegar hann hélt, að hann væri að sleppa;

hélt honum milli vonar og ótta. Hann þoldi ver sálarlegar

kvalir en líkamlegar, því var sjálfsagt að beita við hann

sálarlegum misþyrmingum. Það var svo undarlegt með

þessa menn, sem höfðu sál, að það var hægt að kvelja

þá með því að láta þá horfa á aðra kvalda, jafnvel meira

en með því að kvelja þá sjálfa. Til þess að pynta slíkan

mann hraklega, þurfti ekki annað en láta hann vera við-

staddan, meðan aðrir voru píndir, og segja honum, að

það væri hans sök, t. d. af því hann væri Gyðingur.

:32