Rauðir pennar

						Sjá! þarna er slíkur fangi, hann heitir Erich Miihsam,

það er maður með ábyrgðartilfinningu, maður sem yrkir

og brýtur heilann um það, hvað mannkyninu megi að

gagni koma, hvernig menn geti þroskazt, orðið betri,

duglegri og hæfari til að lifa lifinu. Hann hefir hjálpað

veikum meðfanga sínum, á sinn ófimlega hátt, til þess

að verka saur af hálmdýnu hans, svo vörðurinn skyldi

ekki sjá það.

En vörðurinn sá til þeirra. Múhsam hjálpar fanga til

að verka svinaríið! Og íakið eftir hvernig hann fer að

þvi, fullur meðaumkvunar og viðbjóðs i senn! Hann skal

i"á nóg af viðbjóði og — meðaumkvun! Látum hann

hreinsa kamrana en — með berum höndunum! Byssu-

skeftið í bakið á honum og hann verður að gera eins og

honum er skipað. Böðlarnir danza i kring um hann í

djöfullegri vimu, slá á lærið og öskra af hlátri. Hann,

skáldið og vísindamaðurinn hreinsar kamra með berum

höndunum, eins og hann hafi sjúklega nautn af þvi. Það

er óborganlegt! En hvað er þetta, snýr hann sér undan?

Er hann teprulegur? Læzt vera fin dama? Muhsam —

júðasvín! Nefið niður í drulluna! Heyrirðu? Annars —

högg í hausinn með byssuskeftinu — spark í malirnar.

Vesalings Miihsam. — Vesalings mannkyn!

En djúpið er ekki fullkafað enn. Það hefir vitnazt, að

Miihsam sé dýravinur. 1 fangaherbúðunum er taminn

api. Það er reynt með barsmíð að æsa apann til þéss að

ráðast á Miihsam, en í þess stað leitar apinn verndar hjá

dýravininum, hjá manninum gegn villidýrinu. En þá

ærist villidýrið. Apinn er skotinn fyrir augunum á

Múhsam og honum er gefin sök á því.

Er hægt að kvelja hann meira? Allt hefir verið reynt,

allt niðurlægjandi, jafnvel saurinn. Er þá ekkert, sem

honum býður enn meira við? Jú, böðlar hans sóla sig í

sínum eigin svivirðingum. Þeir vita, að hann hefir and-

styggð á því að þeir snerli hann, þess vegna flangsa þeir

utan í hann, nudda sér upp við hann og krafla framan i

33