Rauðir pennar

						JÓHANNES Úfi KÖTLÖM

MAXIM  GORKI.

Það brast einhver strengur í brjósti mér,

er barst til mín fregnin um andlát þitt,

einhver lifandi strengur, sem lá frá þér

inn í litla íslenzka hjartað mitt,

einhver strengur, sem þoldi ekki dauðans  dóm,

einhver  dirrindi-strengur,  viðkvæmur,  sár,

—  hann hrökk í sundur og hrundi sem tár

og ég heyrði veikan, titrandi óm,

sem þá endað er ljóð eða lokið er sögn.

... Og svo löng, löng þögn.

Og i þögninni heyrði ég hjarta mitt slá,

—  ég hugsaði ekkert, ég fann bara til.

Og öll mín sorg varð að einingarþrá,

—  ég varð allur að lygnum og djúpum hyl,

ég varð allur að gljúpri, iðandi mold,

ég varð allur að bjartri, vermandi sól,

og ég tók þig í faðminn og bjó þér ból

og blómin mín kysstu þitt dána hold ...

En svo þaut í fjallinu, snöggt, — svo snöggt,

að menn sneru sér við.   Hvað var þar á ferð?

Og harðjaxlar skelfdust, — ég heyrði svo glöggt,

hvernig hnefarnir krepptust um bagal og sverð.

36