hinna verandi viðfangsefna mannkynsins og verði svo að segja sinum eigin penna að bráð. Áhugi þeirra á grózku samtíðarinnar ýmist þver og þeir taka að rita endurminn- ingar sínar eða draga feng úr djúpi löngu liðinnar sögu, eða þeir varpa öndinni mæðulega, þegar þeir líta yfir bar- áttu mannkynsins, sem þeir eitt sinn voru fullir eldmóði fyrir, en sjá nú ekkert annað en tilgangsleysi í. Tveir sam- landar Maxim Gorkis hverfa af leiksviðinu með þessar neikvæðu niðurstöður. Dostojevski segir í auðmýkt: Beygðu þig stolti maður, og Tolstoi ráðleggur: Beitið ekki valdi gegn hinu illa. Knut Hamsun skrifar að afloknu ver- aldarstríðinu Gróður jarðar", hinn mikla lofsöng til jarð- arinnar með ákveðinni samúð á hinum lifsflótta frum- manni, sem segir skilið við samfélag sitt og nemur land í óbyggðri heiði. Einangrun einstaklingsins er lokasvar Hamsuns við heimsstyrjöldinni, þessum félagslega árekstri. Hinir minni spámenn borgarastéttarinnar flýja í allar áttir fyrir veruleikanum. Aldous Huxley býður mönnum upp á Útópíu með kemisk-tilbúnum mönnum, sem hljóta að vera ánægðir með lífið,af því þrælar og herr- ar eru búnir til hvorir úr sínum kemiska samsetningnum. Aðrir skrifa langar bækur um sjálfa sig eða ekki neitt, og undir merki þýzka hælakrossins kafna bókmenntirnar í hernaðaráróðri og kj^nþáttahatri. Meðan þessu fer fram, vex stöðugt hinn skapandi kraft- ur Maxim Gorkis og list hans blómgast þrátt fyrir það, að árin færast yfir hann. Eftir byltinguna semur hann marg- ar skáldsögur, auk óteljandi ritgerða, og stendur fremstur í flokki í því feikna starfi, sem unnið hefir verið í upp- byggingu rússneskra bókmennta. Hvað veldur þessum mun á honum og ýmsum öðrum rithöfundum samtíðar hans? Maxim Gorki hefir að nokkru leyti svarað því sjálf- ur, þar sem hann segir: Ég hefi aldrei verið aðeins rit- höfundur. Alla mína æfi hefi ég tekið virkan þátt í margs- konar félagslegum málum ...." Sannleikurinn er sá, að hin margvíslegu störf hans i þágu verkalýðsins, hið órjúf- 47