Fám var fært lil baka, sem féllu í hans klær. II SÁ SEM BAR KROSSINN. Last Símon, Levítann, lýðsins ei særi, kýrenskan komumann, þótt krossinn bæri. Hlóðst á mig hnjaskið allt af hending stakri: knáleiks og krafta eg galt. Ég kom af akri. Hans krossi hélt ég á í hitans drunga. Hvað mundi eg fyrir fá? Á flík kom sprunga. III ÆÐSTU PRESTARNIR OG HINIR SKRIFTLÆRDU. Stígðu af krossi þínum við þrumulúðra hljóm og þóknastu oss að sýna þíns föður helgidóm! Þá trúum vér að faðernið sé ekki orðin tóm. Þú komst til sjttkra og hrjáðra, sem undir oki þjást. Við annarra björgun og lausn þú varst að fást. Við frelsun eigin lima þér bogalistin brást. Aðeins nokkrir naglar, sem núna ryðga í þér, nægðu til að rosta þinn lækkuðum vér. Dauður er þinn faðir, sem tegldi timbrið hér. 52