Vér þekkjum ekki það, að hlæja og gráta. Hví þú varst gripinn einn, við róstufund, sér mega ekki liljur skiljast láta. Vér lifum til að anga á vorri grund. Frá dýraríki verknaðar og vilja úr viðjum hvata frjáls þú lyftir þér. 1 dag þú stendur, stór og f ögur lilja, á stöngli krossins, ljómandi eins og vér. VII HERMENN RÓMVERJA. Þrír skálkar hanga, að skipun höfuðsmannsins. (Hæ, falladera! falladera, hó!). Tveir stálu, en einn var hættulegur landsins ró (ró, ró!) Vér létum tening tötrum þeirra skipta. (Höpp í spili og ástum eru tvenn!) Júðahunda þrjózka til að tyfta þarf menn (menn, menn!) Þótt vér hjá dætrum Júða svæfum seinast, (Trarara, bómbómbóm, trarara bóm!) einni trúir enn vér munum reynast Róm (Róm, Róm!) VIII LANDSHÖFÐINGINN. Hjá skríl, sem upp sig egndi, í eymd á krossi líf hans dvín. Ég grimmri skipun gegndi. Hér gerðist skylda mín. 54